Αλέξης Αλεξίου ( – ): Ποίηση – Χαλκίδα

Αλέξης Αλεξίου ( – )

Ποίηση – Χαλκίδα

Αλέξης Αλεξίου ( – ):  Ποίηση από Χαλκίδα

Δυστυχώς δεν κατόρθωσα, μέχρι σήμερα, να αντλήσω 

από κάπου πληροφορίες για τον ποιητή. 

Ίσως κάποιος στο μέλλον...

Τα ποιήματα από την ανθολογία 

Κ. Δημόπουλου "Οι ποιητές της Εύβοιας" - 1984

*Σήμερα 10/12/2022 βρήκα αυτά-ποιητικές συλλογές στο διαδίκτυο.

Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως στο μέλλον...

Από τις ίδιες εκδόσεις:

"Ταξιδευτής της θάλασσας"

Ένας εργάτης

Ἑργάτης μὲ ἤθελε ἡ Μοίρα μου νὰ γίνω. 
Δὲν ὑπῆρχε ἄλλη λύση. 
Ποιά λύση; –
Στὸ πρόβλημα τὸ καφτὸ τῆς ἐπιβίωσης. 
Ἔγινα ἕνα ἀπ᾿ τὰ πλοκάμια τῆς ἐργατιᾶς. 
Αὐτῆς ποὺ τόσοι καὶ τόσοι ἔχουν ὑμνήσει. 
Καὶ πλάθουν τοὺς ὕμνους 
Καὶ φωνάζουν γιὰ πόνους γιὰ φτώχεια γιὰ βάσανα. 
"Ἄλλοι γιατί ἔτσι τὸ νοιώθουν 
Κι ἄλλοι γιατὶ εἶναι ἐργάτες τοῦ μύθου τῆς ᾿Αλήθειας.
Ἐργάτης ἔγινα σὲ μιὰ μεγάλη δουλειά - κορώνα: 
Δὲν ἔγινα σκαλιστὴς τῆς γῆς σιδερὰς στ' ἀμόνι 
Δεξιοτέχνης νὰ σμιλεύω τὸν ἄχαρο βράχο.
Είμαι πλασμένος νὰ δουλεύω μὲ λαχτάρα 
Νὰ ὑποφέρω σὰν τὸ δρωταριασμένο σιδερά 
Γιὰ νὰ σφυρηλατῶ στ' ἁμόνι μου τις γνώσεις. 
Εἶναι μιὰ διαφορετική ἐργασία αὐτή.
Δὲν ἔχω νὰ δώσω ἀγαθὰ στοὺς ἐργάτες 
Γιὰ νὰ κόψω γιὰ πάντα τὴν πείνα τους. 
Τοὺς προσφέρω γνώσεις πρισματικές
Ποὺ στὴ δοκιμασία τῆς κάθε σκέψης ποὺ δουλεύει 
Παίρνουν μιὰ ξέχωρη βαρύτητα. 
῎Αλλοτε μ' ἀνεβάζουν στὰ ὕψη στὰ οὐράνια 
Κι ἄλλοτε μὲ ρίχνουν στῆς Στύγας τὰ νερά, 
Πέτυχα νὰ συμπλεχτῶ μὲ τοὺς ἐργάτες
Σὰν ἐργάτης. 
Ζυμώθηκα κι ἔγινα ἕνα μ' αὐτοὺς,
Τοὺς προσφέρω τὴ φτωχική μου ἐργασία: 
Τὸν προβληματισμὸ ποὺ ὑψώνει τη ζωή.

(ἀπὸ τὴν ποιητική συλλογή 

«ταξιδευτής τῆς θάλασσας»)

Θύμισες

Κράτησα τὴ ζωή μου.

Στὴν ᾿Ανατολὴ τοῦ ἥλιου.

Ἡ ἀνάσα μου παλινδρόμησε 

Καὶ θύμισες καλοκαιριάτικες 

μὲ πυρπόλησαν.

Όνειρα ἀγάπης μακριά 

Ως τὴ Σκόπελο.

Λόγια στερεά 

ἴσια μὲ τὰ γύρω βουνά.

Φεγγαράτα μουσικόβραδα 

καὶ στὶς ἄρπες οἱ Μοῦσσες.

Στραφτάλισμα τοῦ φεγγαριού 

στὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου 

μὲ μιὰ βουβὴ ἀνάσα.

Ταράχτηκα κι ἄφησα τὴ ζωή μου 

νὰ συνεχίσει τὸ δρόμο της.

(ἀπὸ τὴν ποιητική συλλογή 

«ταξιδευτής τῆς θάλασσας»)

                       ΕυβοΙκή γη

                         Δὲ δωρίζεις μύρια δώρα στὸν ἐπισκέπτη

                         Ποὺ μὲ νοσταλγία ἡ ζωή του φέρνει στὴν ἐπιστροφής

                         Μόνο θάλασσα φύση κι ἕνα τρύπιο λαγήνι

                         Ποὺ ξεχειλίζει ἀδιάλεπτα Ἱστορία.

                         Σὲ σχήμα ἄξονα ποὺ πάνω του περιστρέφονται:

                         τροχοὶ καὶ τροχοί – κομμάτια Ἑλλάδας 

                         Τυλίγεσαι σὲ κύματα σκαρφαλώνεις σὲ ράχες 

                         τρέχεις, τρέχεις σὲ κάμπους 

                         Γυρίζεις, γυρίζεις, γυρίζεις 

                         γιὰ νὰ καλύπτεις τὸ κενὸ ποὺ δὲν τελειώνει.

                        Εύβοια

 Στὸν Εύριπο μπερδεύεις τὶς βουλὲς τῶν βαρβάρων 
Στ' ᾿Αρτεμίσιο καὶ τὸν Καφηρέα λειώνεις τὶς ζήλιες
τῶν ἐπιδρομέων
Στὴ Χαλκίδα πλάθεις τὰ μετάλλια τῶν Νικῶν σου.

                        Εύβοια

                        Αὐλακωμένοι κάμποι καὶ ροζιάρικα χέρια.

                        Εύβοια

                    Θεῖες βροχές καὶ ἔγκατες ἀμβροσίες χρυσώνουν τἰς σοδειές σου.

                        Εύβοια

                        Μάνα καὶ κόρη Ἑλληνίδα – δότρα γωνία 

          Μέσα στὸ χῶμα σου σμιλεύεται τὸ ἄγαλμα τῆς Δήμητρας 

                        Καὶ τὸ σμιλεύουν οἱ καλλιτέχνες οἱ δικοί σου.

                        Τριήρεις, καράβια, ψαρόβαρκες, πλοῖα 

                        Ὀργώνουν τὰ νερά σου ἀπὸ ἐποχὴ σὲ ἐποχὴ 

                        Κι ὅλα γιὰ τὸν κοινὸ σκοπό: τῆς προσφορᾶς.

                        Κάστρα μνημεῖα πέτρες καὶ χῶμα 

                        Αρμύρα ἀέρας ἱστορία ψυχή 

                        Μ᾿ ὅλα αὐτὰ ζεῖς καὶ ὑπάρχεις.

                        Παράξενο νησὶ καὶ ἀνεξήγητο θάμα 

                        Γιὰ σένα κι οἱ φιλόσοφοι θυσιάζονται ᾿

                        Απ' τὴ ντροπή τους – τὴν ὡραία ντροπή

                       Ὥραῖο νησὶ καὶ κάλπικη ἀσκήμια

                       Ὁ Ἔρωτας χαίρεται τὸ σταφύλι σου 

                       Ὁ Ἥλιος τὸ στιλβωμένο χαλκό σου 

                       Τὸ Δίκαιο τὴν κληρονομιά σου 

                       Χαίρεται τὶς νότες σου η μουσική.

                       Τι καὶ τὸ πῶς καὶ πῶς νὰ τὸ πεῖ

                       Αὐτὸ τὸ τόσο: μιὰ πατρίδα Μεγάλη

                      Ἕνας τόσο τόσο μικρός 

                       ποιητής ποὺ τὸν μεθάει 

                       κι ὁ μοῦστος τῶν χυμῶν σου;

 

Εκδότης: Βασδέκης Γιάννης

Πόλη: Αθήνα

Χρον. Έκδοσης: 1984

Διαστάσεις: 196 σ. - 14 X21