Στέφανος Βογιατζής ( - ): Λαογράφος, Δοκιμιογράφος - Χαλκίδα

Δεν γνωρίζω κάτι για τον Στέφανο Βογιατζή. Δεν υπήρχε κάποια πληροφορία για το βιογραφικό του στην "Εύβοια 3" του.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

Στέφανος Βογιατζής: Του Τόπου μας και του Καιρού μας

Ξενοφών Αντωνιάδης (1914-2004): Διπλωμάτης, Λιμενικός, Συγγραφέας, Λαογράφος - Σκύρος

Ξενοφών Αντωνιάδης (1914-2004)

Γεννήθηκε στη Σκύρο και καταγόταν από παλιά οικογένεια του νησιού. Μάλιστα η οικογένεια Αντωνιάδη είχε από τον 19ο αιώνα (1860) και ιδιωτικό νησί, την Σκυροπούλα, η οποία τελικά πουλήθηκε το 2001 για περίπου 6.1 εκατομμύρια ευρώ λόγω αδυναμίας καταβολής φόρου κληρονομιάς. Κατετάγη στο Λιμενικό Σώμα, ήταν αρχηγός της τάξης του και ορκίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1937.

Διετέλεσε το 1940 λιμενάρχης Θεσσαλονίκης καθώς και επικεφαλής της διεύθυνσης ναυτικής εκπαίδευσης (1965). Το 1962 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 25η διπλωματική διάσκεψη ναυτικού δικαίου της Διεθνούς Ναυτικής Επιτροπής και το 1958 στη διεθνή διάσκεψη εργασίας στη Γενεύη μαζί με τον πλοίαρχο Γουλιέλμο. Κατά την περίοδο της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών. Αποστρατεύθηκε και κυνηγήθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών αλλά με προεδρικό διάταγμα του 1975 επανήλθε στην θέση του για να αποστρατευθεί τελικά με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.

Ασχολήθηκε με νομικά και ιστορικά, κυρίως της Σκύρου, θέματα. 

Έγραψε τα εξής έργα: 

Εισαγωγή εις το Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο (1943), το ναυτικόν ατύχημα (1953), η ναυτική εκπαίδευσις (1960), η Σκύρος και η θάλλασα (1967), Νεοελληνικά ναυτικά κείμενα (1968), το οποίο εκδόθηκε απο το Ευγενίδειο ίδρυμα σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μανάφη, Μαθήματα Ναυτικού Δικαίου (1970), ο πλοίαρχος φορεύς δημοσίας εξουσίας (1972), ο νέος Π.Π.Κ.Ε.Ν. (1973), θέματα ναυτικού δικαίου (1974), περι ναυτιλιακών εγγράφων (1974), στοιχεία ναυτικού δικαίου (1976), το ναυτιλιακό πανεπιστήμιο (1990) και η Σκύρος στους περιηγητές και γεωγράφους 1400-1900. Ο Ξενοφών Αντωνιάδης τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία των Αθηνών για τα ιστορικά του έργα.Υπήρξε επίσης πρωτεργάτης για την δημιουργία της εφημερίδας "Σκυριανά Νέα".

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2004. Γιος του είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης (1946), Αρχηγός ΓΕΝ τα έτη 2002-2005 και Ναύαρχος ε.α του Πολεμικού Ναυτικού.

      

Γιάννης Ανδρίτσος (1923- ): Ποιητής - Γιάλτρα Αιδηψού

Πηγή : Ανθολογία Ευβοέων Ποιητών Ανδρέα Σ. Ιωάννου-1958

(Ανέκδοτο)

Στό γρίππο

Ε, γειά...

Χουγιάχτε νὰ ξυπνήσει ή χαραυγή.

Τεμπέλικα κοιμάται ἀκόμα πίσω ἀπὸ τὸ βράχο..

 

Τις δολερὲς ἀγκαλιές τοῦ γρίππου ἂς μάσουμε.

Τὰ μάτια σας, παιδιά, στὸ σάκκο,

τὸ νοῦ μας στὸ ψωμί μας !

 

Ε, γειά... Πάνωθε τάσπρο φεγγάρι κλαίει

 τὸ θάνατο τῆς νύχτας.

 

Δείρτε τὸ κῦμα μὲ τις φτέρνες· νὰ σᾶς νοιώσει

ἀφέντες πὰς στὴ σμαραγδένια χαίτη του.

Σπιρουνιάστε τὰ καπούλια του νὰ φρυάξει

ὡς τὸ λιμάνι.

 

Κι' ἀπέ γεῖρτε τὴ ράχη στὴν ἀμμούδα. Φᾶτε.

Πιῆτε μὲς ἀπ᾿ τοῦ κοχυλιοῦ τὴν παστρικάδα.

Κλέψτε ἀπ᾿ τὴν ἄχνα τοῦ πρωϊοῦ μιὰ στάλα νύστα,

παληκαράκια μου..

 

"Οφιος ἀποσταμένος τὸ κουπὶ θὰ κοιμηθεί,

θὰ ροχαλίσει ἡ ἀρκάνα στο πλευρό μας

.

Τόνειρό μας θὰ χαζέψει πάνου ἀπὸ τ' ἀκρογιάλια

ὅπου οἱ ἐλπὲς ἀνάμεσό τους τὸ χῶμα και τὴν αύρα

μοιράζονται μὲ δίκια μοιρασιά.

 

Εκκρεμές τὸ κατάρτι τῆς ψαρόβαρκας

σ' ίσες μπουκιές λιανίζει τὴ χαδιάραν ώρα..

 

Ε, γειά..

Το μεγάλο στόμα τοῦ ἥλιου χασμουριέται !

Τεντωθεῖτε μὲς το κόκκινο χνώτο του.

 

"Ας φορτωθοῦμε τα χρυσά πανέρια μας

κι' ἐμπρός..

Εμπρὸς ν' ἀνηφορίσουμε γιὰ τὸ χωριό.

(Ανέκδοτο)

ὠδὴ στὴ νύχτα

Τὸ φῶς ἀμάρτησε πολύ – κάθε ματιά του και φιλί
μα τώρα ἀνάξια καταγῆς – κρύος λεκές – πεθαίνει..
Στο χώμα τρέχει ἡ ἀνατριχίλα.
Πένθος σκουραίνει τὴν καρδιά.
Το ἑσπέριο ἀγέρι ἀπὸ τὰ φύλλα
κρεμιέται ἀργό. Λιγοθυμάει.
Στὸν ἐσπερνὸ τὸ μακρυνό πάσα πνοὴ ἄς σχωρνάει
τὸ φῶς π' ὀργίασε καὶ πέθανε καὶ πάει..

..........................

Τῆς πολιτείας τὰ λαμπιόνια στάξανε
ὑγρὴ τὴ νύστα τους στα καλντερίμια.
Τοῦ πεζοδρόμιου δαρμένα αγρίμια,
οἱ γυναῖκες τις ἐλπίδες τους ρημάξανε
κι' οὔτε ποὺ ντύσαν τῆς καρδιᾶς τὴ γύμνια
ὅσο κι' ἄν ψάξανε..

Ὁ ἀλήτης πάτησε γυμνή τη φτέρνα του
μάσησε αγάλι ένα στραγάλι,
κρύφτηκε, κούρνιασε καὶ ὀνειρεύτηκε..
Καὶ στὰ κουρέλια του ἦρθε καὶ μπλέχτηκε
ένας ξυπόλητος Χριστός,
ὄμορφα ἁπλός, μοναχικός
σὲ μιὰ ζεστὴν ἀγκάλη.

..........................

Νάναι ὁ βοριᾶς ποὺ πηλαλάει τη νυχτερίδα
τι μιὰ κατάρα ἀρχαία τὴν κυνηγά;
‘Η ή κουκουβάγια, που στενάζοντας ξηγά
τὶς προφητείες τοῦ Χάρου καὶ τὰ μάγια;
 
Σὰ θυμηθοῦν τὴ θαλπωρή τῶν κρεβατιών τους
ἴσκιοι οἱ νεκροὶ στις κάμαρες θα μπούνε.
Πάνω απ’ τοὺς κοιμισμένους θὰ σταθοῦνε
καὶ μὲ θηλειές θὰ δέσουνε τὰ στήθεια..
Κι ἀνάμεσα απ’τὸν ὑπνωμένο νοῦ θὰ στάξουν
μὲς στις ψυχές, που πάντοτε άγρυπνοῦνε
σὰ μιὰ προαίστηση, τὴν κρύα ἀλήθεια.
 
Θὲ νὰ λουφάξει το σκυλί ποὺ ἀλύχτα..
Οἱ ἀλαφροπάτητοι θὰ τιναχτοῦνε
κι' ἄρπα στὰ νεῦρα τους θα παίξει ἡ νύχτα...

.......................... 

Κολυμπάει μὲς στὸ κῦμα τ' ἀστέρι
κι' ἀναλυέται ασημένια σοδειά
καὶ σκορπιέται πάς στὴν ἀμμουδιά.
Δυό ψυχές, δυὸ κορμάκια ἐκεῖ δά,
μὲ λαχτάρα τοῦ ἀπλώνουν τὸ χέρι
μὰ στὰ δάχτυλα λυώνει τ’ ἀστέρι,
τὸ νερὸ κι' ἡ χαρά..
 
Στο παράθυρο ή κόρη γερμένη
τὸ νυχτιάτικο ρόδο χαϊδεύει.
Στὴν ψυχὴ καὶ στὸ λούλουδο αντάμα
 τὶ θάμα –
ἡ παρθενιὰ ἑτοιμοθάνατη ρεύει.
Τῆς ἀγνότης ὁ κρύφιος σπασμός
πεθαμός εἶναι. "Ας είναι γλυκός.

..........................

Ξάφνου πορφύρινη πληγή
κουνάει τὰ τσίνουρα ἡ Αὐγή!..
Καὶ τότε ὠϊμέ...

Πλάσματα ἀχάριστα τὰ ζωντανὰ θὰ στασιάσουνε..
θα ξεμουδιάσουν ἀπ' τὴ σκοτεινιά κι᾿ ὅλα μεμιᾶς
– έξαλλα ζούδια και θριαμβικά –
θὰ σχίσουν τὸ μαγνάδι τῆς νυχτιᾶς
ποὺ τὰ νανούρισε καὶ τ᾿ ἀποκοίμισε..
 
Θὰ καυχηθοῦν ψηλὰ στὸ φράχτη οἱ πετεινοί
τοῦ νέου πολέμου φανφαρόνοι σαλπιχτάδες
καί : Επίθεση, θὰ κράξουνε, Ἐπίθεση..
Διώχτε τη Νύχτα καὶ πληγῶστε τὸ σκοτάδι.
 
Καὶ τότε βόλια θὰ χυθοῦνε οἱ κορδαλοί,
θὰ κόψουνε τὰ σύνεφα νὰ καταπιοῦνε
τις πρώτες στάλες ἀπ' τὸ φῶς..
 
Στριγγός ἀπ᾿ τὰ ἐγερτήρια ὁ ἀχός
κι' ἀπ᾿ τις καμπάνες ποὺ στὸν ὄρθρο ἀναριγοῦνε
– πίστη κι' ἀνάβλεψη θολή –
κι' ἀπό τὴ μαύρη φάμπρικα ὁ καπνός :
᾿Ανατολή !. θὰ διαλαλοῦνε.. ᾿Ανατολή !

..........................