Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Γιώργος Ρέτσας (1953- ): Λαϊκός Ζωγράφος - Γαβαλάς Ευβοίας




Από το Αρχείο της ΕΡΤ (Λαϊκοί Ζωγράφοι).

 Στη συνέχεια του δέκατου τέταρτου επεισοδίου, η εκπομπή ταξιδεύει στην ΕΥΒΟΙΑ και συναντά τον ΓΙΩΡΓΟ ΡΕΤΣΑ. Ο λαϊκός Ζωγράφος από μικρός ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και πήρε μαθήματα από αγιογράφο δάσκαλο. Με το πηγαίο ταλέντο του και τα βιώματά του, απεικόνισε στα έργα του τις αγροτικές εργασίες. Ανήσυχο πνεύμα και με διάθεση για πειραματισμούς άρχισε να εργάζεται με υλικό του την άμμο. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΕΤΣΑΣ, εσωτερικά ελεύθερος και ατίθασος σε κανόνες, παρουσιάζει τον κύκλο των έργων του, με θέμα την ειρήνη.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να δείτε το βίντεο. Η αναφορά στον Γιώργο Ρέτσα γίνεται από το 15'50''. Ντοκιμαντέρ του 1988.



Ο Γιώργος Ρέτσας γεννήθηκε στον Γαβαλά Ευβοίας το 1953. Από μικρός ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και έκανε ελεύθερες σπουδές κοντά στον αγιογράφο Χριστόφορο Τάσκο, φιλοτεχνώντας πολλές αγιογραφίες εκκλησιών σε όλη την Ελλάδα. Η σημερινή του δουλειά στρέφεται κύρια στη ζωγραφική ψηφιδωτών και στη γλυπτική, παρουσιάζοντας έναν κύκλο δουλειάς σχετιζόμενο με την ελληνική μυθολογία. Έχει φιλοτεχνήσει τα εξώφυλλα σε πολλές συλλογές ποιημάτων και ακόμη έχει κάνει αφίσες σε διάφορους πολιτιστικούς φορείς και θεατρικούς θιάσους, στους οποίους έχει δουλέψει και τα σκηνικά. Δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε αφιερώματα, στην κρατική Τηλεόραση, στην εκπομπή «Έλληνες Ζωγράφοι». Έργα του, σήμερα, βρίσκονται σε Δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας, καθώς και σε ατομικές συλλογές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ομαδικές Εκθέσεις
1975 Δήμος Καλλιθέας Αθήνα1987 «Ελύμνια» Δήμου Λίμνης

1990 Δήμος Κύμης1993 Εκδηλώσεις «Ταμυναι» Δήμου Αλιβερίου

1995 Μουσείο Σχηματαρίου

Ατομικές Εκθέσεις
1979 Δήμος Χαλκίδας
1982 Κεντρική Κρατική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας1989 Δήμος Καρύστου
1990 Κεντρική Κρατική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας1994 Εκδηλώσεις Ναυτικής Εβδομάδας
1996 Δήμος Αθηναίων (Πνευματικό Κέντρο Αθήνας)
1997 Επιμελητήριο Ευβοίας
1998 Εκδηλώσεις στο σύλλογο «Φίλοι του Γ. Σκαρίμπα»παρουσιάζοντας δουλειά του στο αφιέρωμα για το Γ.
1999 Δήμος Καρύστου (Αρχαίο φρούριο Μπούρτζι)
1999 Δήμος θεσσαλονίκης
2000 Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη
2001 Διεθνή Έκθεση "Φιλοξενία" - θεσσαλονίκη2001 Έκθεση αφιερωμένη στους αθλητές των Παραολυμπιακών Αγώνων
Εγραψαν...
... Είναι γνωστό πως κάθε δημιουργός, είτε αυτός ανήκει στον χώρο του πνεύματος ή των τεχνών, για να ποιήσει ξεκινά την όποια εργασία του από εναύσματα και ερεθίσματα. Έτσι, ο Γ. Ρέτσας διέθετε αυτά τα ερεθίσματα και τις ευαισθησίες που τον οδήγησαν στην τέχνη που υπηρετούσε από παιδί. Δε θα ανατρέξω στο παρελθόν των προσπαθειών του, αλλά θα σταθώ μέσω αυτών σ' έναν δόκιμο και καταξιωμένο μάστορα της τέχνης που, όπως φαίνεται, δεν περιορίστηκε μόνο στα φυσικά του προσόντα, αλλά μελέτησε την τέχνη και δημιούργησε το έργο του. Τον γνώρισα ως ζωγράφο που προσέφερε μια τεχνική παραστατικής μορφής, κάποτε λεπτομερούσε αποτυπώσεως και άλλοτε διακριτικής αφαιρέσεως. Γεγονός είναι πως το έργο του θαυμάστηκε, εκτιμήθηκε, άντεξε στον χρόνο και την κρίση και έτσι αγαπήθηκε. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ως γλύπτης. Μια καλλιτεχνική προσφορά πολύ δύσκολη, που χρειάζεται κότσια, πολλή δύναμη, κουράγιο και θέληση. Είναι άριστος εκφραστής ανθρώπινων φιγούρων. Κι εδώ βλέπουμε πειθαρχία, τάξη, δομή αρχιτεκτονικής και κίνηση. Κάτι άλλο πολύ αξιοπρόσεχτο είναι το πρόσωπο των επιτελουμένων έργων του, προσέξαμε και έκφραση στις μορφές που σημαίνει πως άγγιξε και τον εσωτερικό κόσμο των σμιλευμένων προσωπογραφιών του. Έχει τη δύναμη να μας δείχνει τον μη βλεπόμενο κόσμο του και να μας προβληματίζει με τη συμπεριφορά του, χρησιμοποιώντας στο δεύτερο μέρος της εικαστικής του παρουσίας υλικά όπως: η άμορφη πέτρα, η σμίλη του, το σφυρί. Μια ύλη άψυχη που της δίνει ζωή, που τη σχηματοποιεί σε μορφή και μας βάζει ενώπιος ενωπίω για επικοινωνία και μέθεξη και μας γνωρίζει τον θαυματουργικό τρόπο της ζωής και τον τρόπο έκφρασης της ζωής του η οποία επαναπαύεται στο ελάχιστο ή στο τίποτε. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι επικοινωνεί με μορφές της αρχαιότητας και της μυθολογίας και με τα γαιώδη χρώματα της πέτρας που επιλέγει. Γνωρίζει τις σχέσεις μας με τη γη και τα χρώματά της. Επισκοπώντας με ιδιαίτερη προσοχή στο γλυπτικό του έργο, ένα έργο σκληρό και καλοδουλεμένο, είδα τη μυστηριακή αγάπη της δημιουργίας του, τη σπουδή και μελέτη στο έργο του, την ανανεωμένη πνοή της δημιουργίας. Τέλος, θεωρώ υποχρέωσή μου να σημειώσω ότι το έργο του Γ. Ρέτσα αποτελεί μια δουλειά που υφίσταται κόπου και χρόνου και αντέχει στην κριτική. Έχει ποιότητα, ενδιαφέρον, οπτική ευαισθησία και συμμετοχή. Για την αρετή του, που τόσο με σαγήνευσε, τον συγχαίρω και του εύχομαι να μείνει έξω από την ισοπέδωση της καταχρηστικής μας κοινωνίας και να αγγίζει μορφές υπερβατικής προεκτάσεως.ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ι. ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ[Πρόεδρος Πανελληνίου Εταιρείας Λόγου & Τέχνης, συγγραφέας, δημοσιογράφος, τεχνοκρίτης, τακτικό μέλος Διεθνούς Εταιρείας Κριτικών Λογοτεχνίας]

...Ο Γιώργος Ρέτσας, ταλαντούχος νέος άνθρωπος, προερχόμενος από την περιοχή Αλιβερίου, έδειξε πως αγαπά τον τόπο του. σέβεται την παράδοση της χώρας μας και εκφράζει τούτα τα συναισθήματά του χαράζοντας την ιστορία της ελληνικής γης πάνω στον πωρόλιθο του Αλιβερίου. Τα έργα του, σμιλευμένα με πολλή προσοχή, περίτεχνα, εκφράζουν τα συναισθήματα του καλλιτέχνη. Παρατηρώντας τη σύνθεση των έργων του από την Ελληνική Μυθολογία και Ιστορία, σου εμπνέει τον σεβασμό για την έκφραση της μοναδικότητάς τους.ΝΙΑ ΚΟΜΠΟΡΟΖΟΥ[Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Πανευβοϊκής Ομοσπονδίας Ελλάδος, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών Εντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου]

...Κλείνοντας, πρέπει να συγχαρώ και τον εξαίσιο ζωγράφο Γ. Ρέτσα, που ακούμπησε με προσοχή πάνω στο νόημα των στίχων του Νίκου Μητάκου, και του έκανε μια ρεαλιστική εικονογράφηση, θυμίζοντάς μας τον αρχαίο Σιμωνίδη τον Κείο σ' ένα γνωμικό του που μας λέει: «Η ζωγραφική είναι σιωπούσα ποίηση, η δε ποίηση, ζωγραφική λαλούσα».ΤΑΚΗΣ ΝΑΤΣΟΥΛΗΣ[Λογοτέχνης] Από την κριτική ποιητικής συλλογής του Ν..Γ. Μητάκου
...Πηγαίο το ταλέντο του Γ. Ρέτσα στις ανάγλυφες παραστάσεις. Τα θέματα, παρμένα κυρίως από την Ελληνική Μυθολογία, συχνά μας βάζουν σε σκέψεις ανακεφαλαίωσης ιδεών και απόψεων. Εδώ η επιλογή είναι από πέτρα με μια ελαφριά γαιώδη απόχρωση, για να μας θυμίζει ακόμη μια φορά τα αγνά δομικά υλικά της χώρας μας, που δυστυχώς αντικαταστάθηκαν από ό,τι πιο απρόσωπο έχει να προτείνει η εποχή μας. Όλα αυτά που μας προτείνει ο καλλιτέχνης είναι η τέρψη σχημάτων, διακοσμητικών προτάσεων, καλλιτεχνικών προβληματισμών. Με λιτή, ελαφριά πλαστικότητα, σαν εκείνα τα ανάγλυφα που ακόμη διακρίνουμε στα παλιά ρυτιδιασμένα σπίτια της εποχής μας, φτιαγμένα από κλασικούς μάστορες μερακλήδες. Έτσι και ο Γιώργος, με το ίδιο μεράκι αφοσιωμένος στην τέχνη του στο απόμερο εργαστήρι του, έτοιμος να μας προτείνει νέες ιδέες....Ένα ευβοϊκό αεράκι θα φυσάει πάντα βλέποντας μέσα από τη δουλειά του Γιώργου. Θεωρώ αξιόλογη την προσπάθεια του καλλιτέχνη. Την έχουμε ανάγκη στη στείρα αυτήν εποχή.ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΓΚΟΥΛΑΣ[Γλύπτης - Ιππότης Γραμμάτων & Τεχνών του Γαλλικού Κράτους]

Συνάντησα τον Γιώργο Ρέτσα το καλοκαίρι του 1985. Εκείνη τη χρονιά σκηνοθετούσα για την ΕΡΤ τη σειρά ντοκιμαντέρ «Έλληνες ζωγράφοι». Μ' εντυπωσίασε το έργο του, αλλά και ο τρόπος που δούλευε. Πειραματιζόταν πάνω σε νέα υλικά. Δεν του αρκούσε να ζωγραφίζει τους τοίχους, σαν αγιογράφος ή να βάζει μπογιές πάνω στον μουσαμά. Ήθελε να δημιουργήσει και πάνω στην άμμο, ήθελε να ασχοληθεί με τη γλυπτική, να χαράξει το ξύλο. Ανήσυχο μυαλό, ακουμπά στην μεγάλη παράδοση του τόπου του. Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο, ριζωμένα βαθιά μέσα του. Σε άλλους θα προκαλούσαν σκλαβιά, όμως ο Ρέτσας βιώνει μια ελευθερία, μια ζωτική ελευθερία, σχεδόν αναρχία, που δύσκολα τιθασεύεται από συγκεκριμένους κανόνες. Με εσωτερικά και υπόγεια κέντρα, οδηγεί ανεπαίσθητα και μεθοδικά τον θεατή στη δουλειά του, στον πυρήνα της σκέψης του.ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ [Σκηνοθέτης]






Νίκος Κουτσούμπης ( - ): Ζωγράφος - Ανδρονιάνοι Κύμης

Τα αποσπάσματα από την εφημερίδα "Η Φωνή των Ανδρονιάνων"
Διμηνιαία Πολιτιστική και Κοινωνική Έκδοση του
"Προοδευτικού Συλλόγου Ανδρονιάνων Ευβοίας"
Ιούλιος- Αύγουστος 1998 τεύχος 10 έτος 2ο.
..............................................
Τα επόμενα δύο έργα απεικονίζουν μάλλον τους γονείς του ζωγράφου...




.......................................







................................................................................. 

Κώστας Κούκης (1903-1929) : Ποιητής - Καλημεριάνοι Κύμης



Ένας ταλαντούχος ποιητής των αρχών του περασμένου αιώνα που, δυστυχώς , πέθανε πολύ νέος.
Γεννήθηκε το 1903 στους Καλημεριάνους Κύμης και έφυγε το 1929 θύμα της αρρώστιας του Μεσοπολέμου, της φυματίωσης. Σπούδασε φιλολογία , συνεργάστηκε σε διάφορα περιοδικά της εποχής του. Μια γνήσια λυρική φωνή, που δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει όλες τις δυνατότητές της. Το 1921 τύπωσε στη Χαλκίδα μια συλλογή διηγημάτων: "Κυμαϊκές Ιστορίες-Πηνελόπη" Τη μοναδική του ποιητική συλλογή, ''Στρατουλιάσματα'',  την εξέδωσε στη Χαλκίδα το 1925.Κατά τον Περάνθη το 1926 τύπωσε δύο πλακέτες με στίχους: "Δυό ματάκια λυπημένα" και " Λίγοι στίχοι". Το ότι ήταν ποιητής ταλαντούχος αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι το ποίημα του "Πορτραίτο" το είχε συμπεριλάβει ο Ηρακλής Αποστολίδης στην "Ανθολογία Ποιήσεως" και τον αναφέρει ως Κ. Κουκή. 
Η κριτική ικανότητα του Ηρακλή Αποστολίδη ήταν αλάνθαστη και μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι ήταν ο άνθρωπος που καθιέρωσε τον Κ. Καβάφη στον Ελλαδικό χώρο, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο των Παλαμικών.
Στην "Ανθολογία Ευβοέων Ποιητών" Ανδρέα Ιωάννου-1958 υπάρχουν ποιήματα του.
Ανθολογία Περάνθη. Τόμος Δ' Σελ: 517

   
    
          


.  .  .

Παναγιώτης Κωτσόπουλος ( - ) : Μαέστρος Χορωδιακής Μουσικής : Λαύριο-Χαλκίδα


 Χαλκιδέος, με καταγωγή από το Λαύριο της Αττικής, αρχιμουσικός και επί σειρά ετών - 40 τον αριθμό - διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Χαλκίδας, της Αντωνίου Δημοτικής Φιλαρμονικής, καθηγητής μουσικής του Α’ Γυμνασίου της Χαλκίδας και διευθυντής της Μαντολινάτας Απόλλων. Ο Δήμος Χαλκιδέων το 1978, επί Δημαρχίας Γιάννη Σπανού, του απέμεινε το χρυσό μετάλλιο της πόλης, και συνάμα τον ανακήρυξε επίτιμο και ισόβιο πρόεδρο της Αντωνίου Φιλαρμονικής, και σύμβουλο του ίδιου κληροδοτήματος. Έγραψε και εξέδωσε επτά μουσικά έργα. Ένας σημαντικός χώρος που φέρει το όνομά του -που θα χαιρόταν πολύ, αν το έβλεπε- διαμορφώθηκε αμφιθεατρικά στους βράχους στην μέσα Παναγίτσα από την τελευταία Δημοτική Αρχή.
Ο ακούραστος αιωνόβιος αρχιμουσικός, ήταν παρών σ’ όλες τις εκδηλώσεις με την μπάντα και να χειροκροτείται από λαό της Χαλκίδας που υπεραγαπούσε αυτή την αειθαλή αγέρωχη και όμορφη καθιερωμένη φιγούρα.

Παναγιώτης Κωτσόπουλος, Σοφία Μπαδά στα βιολιά και Ειρήνη Πανουργιά στο πιάνο. 




Γράφει ο Δημήτρης Δεμερτζής(+) στην "Προοδευτική Εύβοια"

Μην ανησυχείς, Δημήτρη! Θα παρουσιασθεί καταλλήλως, όπως πρέπει και όπως του αξίζει.


Ο Μάρκος, ο πατέρας,  τέταρτος από δεξιά στην πίσω γραμμή. Ο Γιάννης ο Μανιός πέμπτος από αριστερά στην πίσω γραμμή και αυτός.

Στην πάνω σειρά τέταρτος από δεξιά(κάτι διαβάζει) είναι ο πατέρας μου ο Μάρκος Βουτσάς




Πως ακουγότανε η χορωδία ου διηύθυνε ο Παναγιώτης Κωτσόπουλος; 





Ήταν όλοι εξαιρετικοί χορωδοί μα ξεχωριστές φωνές που αξιοποιούντο κατάλληλα από τον σπουδαίο μαέστρο!


Θα υπάρξει και συνέχεια στην ανάρτηση.












Νότης Καπνίσης ( 1919-1989) και Άννα Καπνίση (1914-1986) : Μηχανολόγος-Ηλεκτρολόγος, Βουλευτής Ε.Δ.Α.








  (Ο Νότης, χαμογελαστός, πίσω από τον δεσπότη. Από την είσοδο του Ε.Α.Μ. στη    Χαλκίδα, τον Οκτώβρη του '44.)

Δε θα μπορούσα, με την αναφορά μου στη μορφή του Νότη Καπνίση, να μην προσθέσω μαζί και την γυναίκα του, Άννα. Οι λόγοι είναι πολλοί και θα εκτεθούν στη συνέχεια.
Ο Νότης γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1910 και μετά το Γυμνάσιο πήγε για σπουδές στη Γερμανία, στο τμήμα Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών γνώρισε την Άννα, γεννημένη στη Λειψία.
Παραβιάζοντας τον ναζιστικό νόμο, που απαγόρευε γάμους Γερμανίδων με αλλοδαπούς, παντρεύτηκαν το 1940 και ήρθαν στην Ελλάδα λίγο πριν τη γερμανική εισβολή.
Μέλη του ΕΑΜ αμφότεροι πρόσφεραν στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα τα μέγιστα και εδώ πρέπει να τονιστεί η σωτηρία των πεινασμένων παιδιών της πόλης σε συνεργασία με τον Σωτήρη Παπαστρατή και τον Μητροπολίτη, Γρηγόριο Πλειαθό. Δημιούργησαν την "Επιτροπή για το παιδί" σε συνεργασία με τον "Ερυθρό Σταυρό". Η Άννα ήταν πρωτεργάτρια σ' αυτό το εγχείρημα μαζί και με άλλες κυρίες από τη Χαλκίδα. Στο βιβλίο του "Μέρες του 1943-1944 στην Εύβοια" ο Σωτήρης Παπαστρατής αναφέρεται διεξοδικά στο θέμα -στην αρχή του βιβλίου του (σελ.9)- με τίτλο 1943-"Έτος του παιδιού".
Αντί προλόγου γράφει: "Το έτος του παιδιού γιορτάζεται σ' ολόκληρο τον κόσμο. Δεν ξέρω τι προσπάθειες ή τι θυσίες έγιναν πέρα από τις κάθε λογής γιορτές κι εκδηλώσεις για τα πεινασμένα και λένε ότι είναι εκατομμύρια παιδιά όλου του κόσμου, προπαντός στην Αφρική και στην Ασία... Ξέρω μόνο τι έγινε στα κρίσιμα αυτά χρόνια της Κατοχής του 1942-43... εδώ στη μικρή μας πόλη, τη Χαλκίδα, όταν δίναμε μάχη για τη "σωτηρία του παιδιού". Μάχη που κερδήθηκε."

Ο Νότης ήταν μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ και γραμματέας από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1944. Αξιομνημόνευτη η ομιλία του κατά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών και την παράδοση  της Χαλκίδας στις δυνάμεις του ΕΑΜ (09/09/1943), μαζί με τον Σωτήρη Παπαστρατή και τον Μητροπολίτη Γρηγόριο. Ο κόσμος παραληρούσε, ζητούσε εκδίκηση, αλλά η παρέμβαση των τριών αυτών προσωπικοτήτων -που συνέστησαν ψυχραιμία- απέβη καταλυτική στο να διατηρηθεί μια κάποια τάξη. Στη συνέχεια απελευθέρωσαν τους κρατουμένους πατριώτες (και λίγους ποινικούς) των φυλακών, περίπου πεντακόσιους, με κάποια επεισόδια.
Ο οπλισμός των Ιταλών πέρασε στα χέρια των Εαμιτών.
Τα Δεκεμβριανά στέρησαν από τους Έλληνες τη χαρά της απελευθέρωσης και το καλά οργανωμένο σχέδιο του Τσώρτσιλ οδήγησε τους Έλληνες στο σπαραγμό του εμφυλίου πολέμου. Τον Νότη Καπνίση τον περίμεναν φυλακίσεις και εξορίες. Αυτό ήταν το ευχαριστώ για την αντίσταση του στον κατακτητή.
Τα χρόνια περνούν και ο λαός, βλέποντας ότι για αυτόν δεν αλλάζει τίποτα, στρέφεται πάλι στην αριστερά για καλλίτερη ζωή και σωστότερη διαχείριση του πλούτου της χώρας. Η Εύβοια, στις 11 Μάη 1958, εκλέγει τον Νότη Καπνίση βουλευτή της Ε.Δ.Α. μαζί με τον Νίκο Καθαροσπόρη.
Επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο ως βουλευτής και, λόγω επαγγέλματος, έκανε την ρηξικέλευθο πρόταση της κατασκευής υπόγειας γέφυρας που να συνδέει το νησί με τη βοιωτική ακτή. Δεν έγινε τίποτα...
Τον Αύγουστο του 1961 -στο κομματικό Συνέδριο στην Τσεχοσλοβακία υπό την ηγεσία του Κώστα Κολλιγιάννη (1956-1972 σε όλο τον Ψυχρό πόλεμο)-ο Νότης εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (του εντός της Ελλάδος).
Απρίλης'67 και χούντα... οπότε νέες διώξεις και φυλακίσεις για τον Νότη.
Μεταπολίτευση και επιτέλους ανάσα! Το '77 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος, αλλά προς τιμή του παραιτήθηκε για νεότερο συνυποψήφιο.
Η Άννα πέθανε το '86 και ο Νότης το '89.
Από τις εμβληματικές μορφές της αντίστασης στην Εύβοια και όχι μόνον.





Κώστας Παππής-Γεωργίου ( 1930- ) : Λογοτέχνης, Ζωγράφος - Χαλκίδα


Τον Κώστα Παππή-Γεωργίου θα τον παρομοίαζα με το 
δροσερό γραίγο αγέρι, που χαϊδεύει τη Χαλκίδα, 
τις μέρες της θέρμης του καλοκαιριού.



Φωτογραφία γύρω στο 2005(;)
Στο "Κόκκινο Σπίτι"
Τέσσερεις Χαλκιδαίοι...
Από αριστερά: Κώστας Παππής-Γεωργίου, Χρήστος Αμανατίδης, 
Δημήτρης Μυταράς. Πίσω με τα μαύρα, ο ασπρομάλλης, είναι ο θείος μου(πρώτος ξάδελφος της μάνας μου) Πάνος-Νότης Τσολάκος (κεραμίστας βραβευμένος σε πανευρωπαϊκό διαγωνισμό- Α βραβείο 1971)

Έχω την τύχη να συνομιλώ με τους τρεις από τους τέσσερεις αυτούς 
χαρισματικούς ανθρώπους (πλην του Δημήτρη Μυταρά που πέθανε το 2017)).

Ι

Το περιεχόμενο από το "Ευρίπου οι ακατάληπτες παλίρροιες..."
Επιμέλεια: Άγγελος Μαντάς(+) 
Έκδοση "διάμετρος¨ 2005



( πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο... )



ΙΙ
" Μία γυναίκα "
Διήγημα του Κώστα Παππή-Γεωργίου 
 "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ" Μάϊος 2011

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...





ΙΙΙ

Υπάρχουν στα "Νεφούρια" κείμενα και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις 
του Κώστα Παππή και τις παρουσιάζω, εδώ, σ'αυτό το ΙΙ κεφάλλαιο.

"Βοσπορίδες αύρες"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 31 Γενάρης 2014



"Τα γραπτά μένουν... 
τουλάχιστον στη μνήμη..."
Στον Δημήτρη Μυταρά









" Ιστορία από το τσεπάκι του ρολογιού"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 23 Πρωτοχρονιά 2010



" Καράβια του Σκαρίμπα"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 24 Καλοκαίρι 2010
(οι συμμετοχές του Κώστα Παππή)





"Για καφέ της Κυριακής μια άλλη φορά
(12-6-05)"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 21 Πρωτοχρονιά 2009


Δουκάριος-Ντουκάριος-Μπουκάριος
ή μιά διάσωση 
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 18 Πρωτοχρονιά 2008


"Μικρές πιθανές μετατροπές 
σε γωνιακό μαγαζί της Σουβάλας"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 16 Πρωτοχρονιά 2007


Μιά επιστολή*
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 14 Πρωτοχρονιά 2006


Μέσα από την τζαμαρία*
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 30 Ιανουάριος 2013


"Ναύτης στα τραίνα"
"Τα Νεφούρια" Τεύχος 32 Δεκέμβρης 2015




ΙV

Προοδευτική Εύβοια: Παρασκευή 10 Νοέμβρη 2017



V






Καλοκαίρι σε πέντε μέρη



                                                                                      VI


"Η αγροικία του Κιγκινάτου".
Ζωγραφική που θυμίζει Paul Klee.
(Το έχει ζωγραφίσει σκεπτόμενος τον αδέκαστο 
Ρωμαίο δικτάτορα Lucius Quinctius Cincinnatus 
519-430 π. χ.)

Τα παρακάτω οκτώ σχέδια ήταν δουλειά του 
για να κοσμήσουν γραπτά του Θέμου Ποταμιάνου
 (συνταγές μαγειρικής) στον Ταχυδρόμο των αρχών
 της δεκαετίας του ΄60.







Πορτραίτο του Σωτήρη Μαντζάρα


Γοργόνα


VII

Η ζωγραφική είναι εδώ


Μάρθα


VIII

MAR CORRENTE είναι ο Εύριπος.
Πάντα τα νερά του κινούνται βιαστικά.
Πότε έρχονται από τον βορρά
και πότε ξεκινούν από τον νότο.
Αυτά τα νερά τα αγαπώ
γιατί φέρνουν μαζί τους πλοία
με φώτα,
σκάφη με άσπρα πανιά
και ψηλά κατάρτια,
φέρνουν έρωτες, αγάπες,
αναμνήσεις, ιστορίες, διηγήσεις
και άλλα πολλά.
Λέω MAR CORRENTE
Και απ' τη Γέφυρα Παγκρατίου
ο νους μου πηγαίνει στην
Γέφυρα του Ευρίπου.
Στο πιο στενό σημείο δηλαδή.
Εκεί όπου διασταυρώνονται
νερά μικρά και μεγάλα
καινούργια και παλιά,
πολυτελή
και καθημερινά του μεροκάματου
και άνθρωποι από όλον τον κόσμο.
Ώστε η Γέφυρα Παγκρατίου
είναι μόνον ένας αντεπιστέλλων
τόπος του ΜAR CORRENTE
Της Γέφυρας στον Εύριπο.


IX


X


XI

ΧΙI