Χαράλαμπος Γ. Αθανασιάδης (1907–1931): Ποιητής – Χαλκίδα

                                                                                                                 

                                 

Χαράλαμπος Γ. Αθανασιάδης: Ακόμη μια δημιουργική Ευβοϊκή μορφή που μας την παρουσιάζει, πριν από 60 χρόνια, ο Δημήτρης Δεμερτζής! Δεν προσθέτω τίποτα μόνο τα κείμενα καθαρά και αυτούσια, όπως τα έγραψε στον "Ευβοϊκό Λόγο" στις 10 Δεκέμβρη 1958. Ναι, και την φωτογραφία του...

Τι όμορφος ο "Βαλκανικός Ύμνος"!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΜΕΡΤΖΗΣ

ΕΝΑΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΧΑΛΚΙΔΕΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

(ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ)

Ο Χαράλαμπος Γ. ᾿Αθανασιάδης ὡς ποιητής ἔχει ξεχαστεί, ἂν καὶ μὲ τὸ ποσοτικά λίγο ἔργο του κερδίζει άνετα θέση ανάμεσα στους τεχνίτες τοῦ στίχου. Ἡ ἀναρχία που βασιλεύει παντοῦ σ' αὐτοὺς τοὺς ταραγμένους καιρούς δὲν ήτανε δυνατό νὰ μὴ σκεπάσει μὲ λήθη τὸ εὐγενικό παιδί που έφυγε με τη θέλησή του από τη ζωή στα 24 χρόνια του. Ἡ ἀγχώδης ἐποχή μας μὲ τὴν ἔξω ἀπὸ τ' ἀνθρώπινα μέτρα-άπροσάρμοστα, ἴσως για καιρό ακόμη- κίνησή της μαθητεύει να ξεχωρίζει τις κορυφές, κι' αὐτὲς ἀκόμη σὰ δείχτες μόνο τοῦ καιροῦ τους. Μὲ τὴν ἀσταμάτητη ἀναζήτηση, μὲ τὸ γκρέμισμα καθημερινὰ τῶν χθεσινῶν Θεῶν δὲν βρίσκει καιρό - δὲ θὰ βρεῖ ποτέ - να «ταχτοποιήσει», ἂν εἶναι αὐτὸ δυνατό, με κάποια λογική στο Πάνθεο τῆς ποίησης τοὺς διακόνους της, κι' έκεῖ νὰ βρεῖ τὴ θέση του - δίκαια- ὁ με- λαγχολικός μεταφραστής τοῦ Μπωντελαίρ Χαρ. ᾿Αθανασιάδης.

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα, στα 1907. Έμαθε ἐδῶ τὰ πρῶτα γράμματα κι' ἀπὸ τὸ Γυμνάσιο αὐτῆς τῆς πόλης πῆρε απολυτήριο. Μετά σπούδασε νομικά. Άρχισε νὰ γράφει από μικρός. Στις ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς ὑπάρχουν ἄρθρα, μελέτες, μεταφράσεις δικές του. Γερό κριτικό μυαλό ἔγραψε μὲ ἀντίληψη πλατειὰ ἄρθρα γιὰ τὴ διγλωσσία μὲ χαρακτηριστική ὀρθὴ ἀνάπτυξη του μεγάλου γιὰ τὸ λαό μας προβλήματος. Ταξίδεψε στη Γαλλία καὶ στὴν Ἐλβετία. Όταν γύρισε, ἀναπάντεχα έβαλε τέρμα στη ζωή του με πιστόλι. Ήτανε το 1931. 

Τοῦ πρώτου μεγάλου πολέμου τότε δὲν εἴχανε - ἀκόμη δεν έχουνε - σβύσει τ' ἀποτελέσματα. Η αἱματοχυσία ἐκείνη δὲν εἶχε λύσει κανένα πρόβλημα. Δὲν ητανε ἀπὸ τις γεννετήσιες αιτίες της ίκανὴ νὰ τὰ λύσει. Κι᾿ ἂν τὴν ἐπαύριο τῆς ἀνακωχῆς γιὰ ὅλους ὁ πόλεμος ήτανε κάτι ποὺ ἔμενε πιὰ ὁριστικά στο παρελθὸν τῆς ἀνθρωπότητας, ἐν τούτοις ή κατάσταση ἔδειξε σε λίγο το γνήσιο πρόσωπό της. Ο άνθρωπος είχε μείνει μὲ τὰ χέρια γεμάτα μόνο όργὴ καὶ ἀπελπισία. Συγκομιδή αξια μιᾶς ἀνθρωποσφαγής. Ο κόσμος τοῦ πνεύματος τῆς ἐποχῆς στάθηκε για τη κρισιμότητὰ της, ἀνίκανος νὰ γίνει ὁδηγός, ν' αγγαλιάσει τους παλμοὺς τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τοὺς βρεῖ λύση στα προβλήματά τους. Καὶ ἤτανε τραγικό. Αὐτὸ στάθηκε σχεδόν παγκόσμιο φαινόμενο. Μετὰ τὸ παραλήρημα τῆς τότε «νίκης» τὸ πνεῦμα έπεσε στην αντίθετη άκρη. Νικημένο ἀπὸ τὴν ἴδια του άδυναμία, τὸ κυρίεψε μιὰ ἀρρωστημένη μελαγχολία. Κι' ἐδῶ στη πατρίδα μας που πλήρωσε όσο κανείς ἄλλος τη τρέλλα τῆς σφαγής τὰ προβλήματα ήτανε περισσότερα καὶ πιὸ δύσκολα. Τότε βασίλεψε ὁ Καρυωτάκης καὶ ἡ πλειάδα του. Γνήσια παιδιὰ τῆς ἐποχῆς. Φαντα σία νικημένη, ὁ Καρυωτάκης μὲ σβυσμένα Ιδανικά, έγινε ὁ σημαιοφόρος τοῦ ἀποτυχημένου κόσμου. Κι' όταν έδωσε στη Πρέβεζα τη «λύση» συνεκλόνισε την εποχή του. Σ' αυτό το «κλίμα» το Λογοτεχνικό καὶ τῆς ἐποχῆς ἔζησε ὁ Χαράλαμπος Αθανασιάδης. Σ' αυτό πλάστηκε ὁ χαρακτήρας καὶ τὸ ἔργο του. Οι Ιδέες μυρίζανε θάνατο χωρίς λόγο. Τις ἀγγάλιασε. Βρήκε το ιδανικό του κόσμο στη ποίηση του Μπωντελαίρ. Ποιήματα δικά του δὲν βρέθηκαν... Ένας ποιητής με τόσο όγγο εργασίας μεταφραστικής που ἄρχισε ἀπὸ μικρὸς νὰ γράφει, είναι άδύνατο να μην είχε δικούς του στίχους. Στα χειρόγραφά του είναι μόνο το ποιημα που έστειλε γιὰ τὸ διαγωνισμό που έγινε μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Α΄ Βαλκανικής Διασκέψεως τοῦ Οκτωβρίου 1930 στην Αθήνα. Ισως από τη κριτική, νὰ μὴ περάσει «άβρόχοις ποσί». Είχε όμως δεί μακρινά ὁ Χ. Α. Οι ρυτίδες είναι πολλές στο «Βαλκανικό Ύμνος του· ἀλλὰ οἱ ἰδέες του περνάνε πάνω ἀπὸ τὰ μυωπικά γυαλιά της κριτικής.

«Βαλκανικός Ύμνος»

Ολόγυρα στὸν Αίμο ένα χορό 

θα στήσουμε, γειτονοπούλες χώρες, 

θὰ πιοῦμε τῆς ἀγάπης τὸ νερό, 

σ' ολόδροσες πηγές, εἰρηνοφόρες.

᾿Απάνω ἀπ' τοὺς βωμούς ένα βωμό, 

ἀπάνω απ' Πατρίδες, μια Πατρίδα. 

Καὶ μὲ λαχτάρα μια, κοινό παλμό, 

μιᾶς νέας αὐγῆς νὰ ἰδοῦμε τὴν ἀχτίδα.

Στῆς δύναμίς μας πάνου το βουνό, 

τὸ κάθε τι θὰ γίνεται συντρίμμι, 

καὶ μέσα στῆς Εἰρήνης τὸ ναό, 

Ιέρειες ή Τέχνη κι' ή Επιστήμη.

Κι' ἡ δόξα μὲ τὰ χέρια της τα δυό 

θὰ πλέκει γιὰ τὴν κόμη μας στεφάνια, 

μὲ ὠδὲς καὶ ὕμνους ὡς τὸν οὐρανὸ, 

θὰ διαλαλεῖ τ᾿ ἀθάνατα Βαλκάνια.

Μετὰ τὸ θάνατό του ἀπὸ τὸ σύνολο σχεδόν τοῦ ἔργου το "Καρ. Μπωντλαίρ" που μετέφρασε ἐξεδόθησαν το 1933 σε περιωρισμένο – 75 – ἀριθμὸ ἀντιτύπων, δώδεκα ἀπὸ τὰ σοννέτα τοῦ Γάλλου ποιητὴ μὲ τίτλο «'Εκλογὴ ἀπὸ τὰ ᾿Ανθη τοῦ Κακού». Τον πρόλογο τὸν εἶχε γράψει ὁ. Κωστής Παλαμᾶς που σημείωνε μέσα στ' ἄλλα. «᾿Αλλά φαίνεται πως ἔτσι ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται το ποιητικό του τάλαντο αν κρίνουμε ἀπὸ τις πρώτες του προσπάθειες νὰ μᾶς μεταφράζει σε στίχους καὶ ἔργα ποιητῶν ποὺ ἀγαποῦσε, να στιχουργεί καὶ δικές του συγκινήσεις, ἂν καὶ φαίνεται πὼς δὲν τὴν ἀγαποῦσε πολὺ τὴ δημοσιότητα.. Αλλά γιὰ τὴν ποιότητα καὶ γιὰ τὴν σταθερότητα τῆς φαντασίας του μαρτυρεῖ ἡ ἐπιμονή του στη μετάφραση όλων σχε- δὸν τῶν «'Ανθῶν τοῦ Κακού». Προσπάθεια ποὺ αὐτὴ καὶ μόνη θὰ ἔφτανε να τὸν τοποθετήσει άνετα κι' εξαιρετικά ἀνάμεσά μας». «Η μετάφραση τοῦ ᾿Αθανασιάδη μᾶς δίνει τὸ μέτρο μιᾶς ὑπεροχής που δὲν πρέπει νὰ μένει ἀγνώριστη καὶ πρέπει επάξια νὰ ἐκτιμηθεί».

Ύστερα ἀπὸ 27 χρόνια ἀπὸ τὸ θάνατό του το έργο του μένει σχεδόν αγνωστο. Η εξέλιξη τῆς ἀνθρώπινης προσπάθειας γιὰ τὴν αύριο, τα γιγαντιαία βήματα πρὸς τὴν ἐπίτευξη τῶν προσδοκιών του έχουνε συντρίψει τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς ποὺ τοῦ ἔδωσε τη θέληση να μεταφράζει ποιήματα όπως αὐτὸ τοῦ Κ. Μπωντλαίρ.

Ο ΕΧΘΡΟΣ

Όλη μου ή νιότη στάθηκε μια καταιγίδα μαύρη, 

ποὺ ἀχτίδες ἥλιου λαμπερές, ἐδῶ κι' ἐκεῖ τὴ σκιάζαν· 

τόσο ἡ βροχή κι᾿ ὁ κεραυνός το χαλασμό σκορπίζαν 

ποὺ μεσ' τὸν κήπο μου κανείς χρυσόμηλα δὲ θὰ βρει.

Φθινόπωρο τῶν ἰδεῶν τώρα που σ' έχω ἀγγίξει, 

θὰ πρέπει εὐθὺς φιάρι, τσαπί, στο χέρι μου ν' ἀδράξω 

καὶ τὴν πλημμυρισμένη γῆ ξανὰ νὰ τῆνε σκάψω, 

γιατὶ ὅλο τρύπες τὸ νερὸ σαν τάφους ἔχει ἀνοίξει.

Μὰ τ᾿ ἄνθη ποὺ ὀνειρεύουμε καινούργια κι' ἀνοιγμένα, 

τάχα σ' αὐτὰ τὰ χώματα σὰν ἀμμουδιά πλυμένη, 

τὴ μυστική τροφὴ θὰ βροῦν, ποὺ θὰ τὰ δυναμώνει;

Φρίκη! Ο χρόνος τη ζωή, τὴν τρώει, τη σακατεύει, 

καὶ ὁ ἀόρατος ἐχθρὸς ποὺ τὴν καρδιά πληγώνει, 

ἀπὸ τὸ ἴδιο αίμα μας, τρανεύει καὶ ἀντριεύει,

Γυρίζοντας ὅμως τις σελίδες τῶν χειρογράφων του με το σφιχτό κομψό γράψιμο καὶ τὴ σχολαστική τάξη ἀκοῦς τὸ μίλημα ἑνὸς ἀνθρώπου. Τους ήρεμους τόνους τῶν θλιμμένων στοχασμῶν του ὅταν ἀντίκρυζε μὲ θέληση τσακισμένη τὴν ἀνθρώπινη μοίρα, ἡ καρδιά σου νοιώθει τη συγγένειά της σε πολλές στιγμές γιὰ καταστάσεις που δὲν ἔχουν ἐποχὴ καὶ τόπο.

.  .  .

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851–1911): Συγγραφέας, Διηγηματογράφος, Ποιητής, Μεταφραστής - Σκιάθος

 

Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Εμμανουήλ γεννήθηκε στη Σκιάθο, γιος του ιερέα Αδαμαντίου Εμμανουήλ από οικογένεια ναυτικών και κληρικών του νησιού και της Γκιουλώς (Αγγελικής) Εμμανουήλ το γένος Μωραΐτη, καταγόμενης από αρχοντική οικογένεια του Μυστρά. Είχε τέσσερις αδελφές και δύο αδερφούς, από τους οποίους ο Εμμανουήλ, πρωτότοκος της οικογένειας, πέθανε σε νηπιακή ηλικία. Στη γενέτειρά του τέλειωσε το δημοτικό σχολείο και γράφτηκε στο Σχολαρχείο (1860), την τρίτη τάξη του οποίου όμως αναγκάστηκε να παρακολουθήσει στη Σκόπελο (1865), καθώς στη Σκιάθο είχε καταργηθεί. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο της Αθήνας το 1874 σε ηλικία εικοσιτριών ετών, ενώ είχε προηγηθεί περιπλάνησή του στα γυμνάσια της Χαλκίδας και του Πειραιά. Το 1874 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, όπου παρακολούθησε μαθήματα για δύο μόνο χρόνια, εξακολούθησε όμως να προφασίζεται συνέχιση των σπουδών του στην οικογένειά του για αποφυγή της επιστροφής του στη Σκιάθο και της στράτευσής του. Το 1877 δημοσίευσε ανώνυμα σειρά άρθρων στην Εφημερίδα με τίτλους Η εβδομάς των Αγίων Παθών και Το Άγιον Πάσχα, ενώ δυο χρόνια αργότερα δημοσίευσε με την υπογραφή Α.Πδ. το ιστορικό μυθιστόρημα Η μετανάστις στην εφημερίδα Νεολόγος Κωνσταντινουπόλεως με παρακίνηση του εκδότη της και φίλου του Βλάση Γαβριηλίδη. Το 1881 δημοσίευσε το ποίημα Δέησις (Εράνισμα εκ των ψαλμών) στο περιοδικό Σωτήρ, εγκαινιάζοντας την επίσημη πλέον παρουσία του στα γράμματα με το όνομα Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (το επώνυμο συνδυασμός του ονόματος και της ιερατικής ιδιότητας του πατέρα του). Ένα χρόνο αργότερα προσλήφθηκε ως μεταφραστής στην Εφημερίδα του Δημητρίου Κορομηλά και παράλληλα δημοσίευσε σε συνέχειες το μυθιστόρημα Οι Έμποροι των Εθνών στο περιοδικό Μη χάνεσαι του Γαβριηλίδη με το ψευδώνυμο Μποέμ. Τα οικονομικά του προβλήματα άρχισαν να υποχωρούν και έτσι ανακοίνωσε και στην οικογένειά του τη συγγραφική του δραστηριότητα. Ως το 1885 συνέχισε να δημοσιεύει έργα του στην εφημερίδα Ακρόπολις (Η Γυφτοπούλα - 1884) και το περιοδικό Εστία (Χρήστος Μηλιώνης - 1885). Ακολούθησαν δυο χρόνια σιωπής του (οι πληροφορίες αναφέρουν συγκατοίκησή του με τον μοναχό Νήφωνα που είχε τότε εγκαταλείψει το Άγιο Όρος) ως το 1887, οπότε σημειώθηκε η δημοσίευση του διηγήματος Το Χριστόψωμο στην Εφημερίδα. Η τελευταία αυτή συνεργασία του κράτησε ως το 1891 και καρποί της στάθηκαν πολλά διηγήματά του και λογοτεχνικές μεταφράσεις με κορυφαία εκείνη του έργου του Ντοστογιέφσκι Έγκλημα και τιμωρία. Το 1891 επιχείρησε χωρίς επιτυχία να πραγματοποιήσει έκδοση επιλογής των διηγημάτων του με τίτλο Θαλασσινά Ειδύλλια (δεύτερη προσπάθειά του το 1902 απέτυχε επίσης). Είχε προηγηθεί μια έκδοση διηγημάτων του μαζί με έργα των Α.Μωραϊτίδη και Α.Σπηλιωτόπουλου από τον Γαβριηλίδη (1890) καθώς και το άρθρο του Παλαμά για τον Παπαδιαμάντη στην Τέχνη (1889). Εξακολούθησε να δημοσιεύει διηγήματα και να εργάζεται ως μεταφραστής σε εφημερίδες και περιοδικά, προσπαθώντας παράλληλα να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του (το 1895 πέθανε ο πατέρας του). Από το 1902 ως το 1904 έμεινε στη γενέτειρά του, όπου αφοσιώθηκε στη μετάφραση των έργων History of the Greek Revolution του Thomas Gordon και History of the Greek Revolution του George Finlay κατά παραγγελία του Γιάννη Βλαχογιάννη με τον οποίο η φιλία του χρονολογείται από το 1901. Από τη Σκιάθο συνέχισε να στέλνει έργα του στα αθηναϊκά φύλλα (το 1903 δημοσιεύτηκε η Φόνισσα). Το 1904 επέστρεψε στην Αθήνα. Είχε προηγηθεί νευρικός κλονισμός του αδερφού του Γιώργη και ακολούθησε ο θάνατός του το 1895. Εξακολούθησε τη συγγραφική του δραστηριότητα (παρά την κακή κατάσταση της υγείας του), χωρίς ποτέ να δει έκδοση των έργων του και το 1906 ο Γιάννης Βλαχογιάννης τον πηγαίνει στο φιλολογικό καφενείο της Δεξαμενής. Ως τότε ο Παπαδιαμάντης απέφευγε τους λόγιους κύκλους, λόγω της οικονομικής του ανέχειας, του φόρτου εργασίας του αλλά και της μοναχικής φύσης του και προτιμούσε να συχνάζει σε λαϊκές αθηναϊκές συνοικίες ή να ψέλνει στην εκκλησία του Προφήτη Ελισσαίου στο Μοναστηράκι με τον ξάδερφό του Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Στη Δεξαμενή φωτογραφήθηκε (για πρώτη φορά στη ζωή του) από τον Παύλο Νιρβάνα και η ιστορική πλέον φωτογραφία του δημοσιεύτηκε ολοσέλιδη συνοδεία εκτενούς άρθρου για το πρόσωπό του από το Νιρβάνα στα Παναθήναια. Η κατάσταση της υγείας του παρουσίαζε διαρκή επιδείνωση Τον Μάρτη του 1908 αρνήθηκε να παρευρεθεί στον εορτασμό των εικοσιπέντε χρόνων του στο χώρο της λογοτεχνίας στον Παρνασσό και στο τέλος του ίδιου μήνα έφυγε για τη Σκιάθο, όπου έμεινε ως το θάνατό του, εξακολουθώντας να στέλνει διηγήματα σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας. Πέθανε από πνευμονία το Γενάρη του 1911. Μια μέρα πριν πληροφορήθηκε πως είχε τιμηθεί με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Σωτήρος.

Εργογραφία (Διαβάστε ή κατεβάστε το βιβλίο σε pdf πατώντας τους συνδέσμους...)

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε όλα τα έργα και πολλά άλλα για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη,

Η Μεγάλη Πύλη για Α. Παπαδιαμάντη

Στο YouTube έχω ανεβάσει πλήρη την σειρά "Το σκοτεινό τριγόνι". 

Σειρά εκπομπών εσωτερικής παραγωγής της ΕΡΤ για τα εκατό χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου Έλληνα πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (3.1.1911 - 3.1.2011).

Το σκοτεινό τριγόνι. Εκπομπές 1-9 από 36

Το σκοτεινό τριγόνι. Εκπομπές 10-18 από 36

Το σκοτεινό τριγόνι. Εκπομπές 19-27 από 36

Το σκοτεινό τριγόνι. Εκπομπές 28-36 από 36

Ι.Μυθιστορήματα - Νουβέλες

• Η γυφτοπούλα. Αθήνα, Φέξης, 1912.

• Η Φόνισσα και πέντε άλλα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.   

Η Φόνισσα

• Τα ρόδινα ακρογιάλια και Χρήστος Μηλιώνης. Αθήνα, Φέξης, 1913.

• Οι έμποροι των Εθνών. Αθήνα, Τύπος, 1922.

• Χρήστος Μηλιώνης και άλλα (δύο) διηγήματα. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1930.
 
ΙΙ.Διηγήματα
 
• Οι μάγισσες και εικοσιένα άλλα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Η νοσταλγός και δέκα άλλα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Πασχαλινά διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Πασχαλινά διηγήματα. Αθήνα, Δίκαιος, 1912.
• Χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Αθήνα, Ηλ.Δίκαιος, 1912.
• Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα. Αθήνα, Δίκαιος, 1912.
• Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη και εννέα άλλα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1912.
• Τα ρόδινα ακρογιάλια και Χρήστος Μηλιώνης. Αθήνα, Φέξης, 1913.
• Η Χολεριασμένη και δεκαπέντε άλλα διηγήματα. Αθήνα, Φέξης, 1914.
• Ο πεντάρφανος και άλλα εφτά διηγήματα. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1925.
• Νεκρός ταξιδιώτης και άλλα (τρία) διηγήματα. Αθήνα, Ελευθερουδάκης, 1930.
 
ΙΙΙ.Μεταφράσεις
 
• Αλφόνσου Δωδέ, Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκόνης· Μετάφρασις Αλ.Παπαδιαμάντη. Αθήνα, τυπ. Ακροπόλεως, 1894.
• Μπλαίκη Ουίλλιαμ, Γερά σώματα· Διά τα αγόρια και κορίτσια μας. Αθήνα, τυπ.Ακροπόλεως, 1894.
• Ιουλίου Χώθορν, Ο Αμερικανός Μοντεχρίστος· Μετάφρασις Αλ.Παπαδιαμάντη. Αθήνα, τυπ.Ακροπόλεως, 1894.
• Θ.Δοστογιέφσκι, Το Έγκλημα και η Τιμωρία·Μετάφρασις Αλεξ.Παπαδιαμάντη – Πρόλογος Εμμ. Ροΐδη. Αθήνα, Ιδεόγραμμα, 1992.
• Μάρκου Τουαίν, Ενός εκατομμυρίου λιρών χαρτονόμισμα και άλλα αφηγήματα των Ερ.Στάνλεϋ - Ουίλ Στεδ - Π.Ριζάλ - Κ.Ντάτον - Καρ. Όλλανδ. Αθήνα, Λήθη, 1993.
• Μπρετ Χαρτ. Αργοναυτικαί διηγήσεις· Φιλολογική Επιμέλεια Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου – Λ.Τριανταφυλλοπούλου . Αθήνα, Λήθη, 1993.
• Αλφρέδου Κλαρκ, Η εύρεσις της γυναικός του Λωτ· Μετ.Αλεξ. Παπαδιαμάντη· Επιμέλεια Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος – Λαμπρινή Ν.Τριανταφυλλοπούλου. Αθήνα, αρμός, 1996.
• Τζέρομ Κ.Τζέρομ, Η Νέα Ουτοπία και άλλα ευθυμογραφήματα· Μετάφρασις Αλεξ. Παπαδιαμάντη· Επιμέλεια Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος – Λαμπρινή Ν.Τριανταφυλλοπούλου. Αθήνα, Αρμός, 1996.
 
ΙV.Συγκεντρωτικές εκδόσεις
 
• Τα Άπαντα του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη Α΄-Ε΄ (επιμ.Γ.Βαλέτα). Αθήνα, Βίβλος, 1954.
• Αλεξάνδρος Παπαδιαμάντης. Άπαντα 1-5. Αθήνα, Δόμος, 1981-1988.
• Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Αλληλογραφία· φιλ. επιμέλεια Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος. Αθήνα, Δόμος, 1992.
• [Το λάβαρον], ανέκδοτες παπαδιαμαντικές σελίδες από το αρχείο Αποστόλου Γ. Παπαδιαμάντη. Έκδοση κειμένων, σχόλια και περιγραφή του Αρχείου Φώτης Δημητρακόπουλος. Αθήνα, Καστανιώτης, 1989.

Πηγή: Ελληνικός Πολιτισμός

Για τον Α. Παπαδιαμάντη εξεδόθη ειδικό τεύχος στη Χαλκίδα:

 "Νεφούρια" τεύχος 28 Α. Παπαδιαμάντης 

(Οι περισσότεροι πίνακες, συνοδοί της έκδοσης, είναι του εξαδέλφου μου (δεύτερος) Νίκου Ακρίβου γιου της Κονδυλιώς Βουτσή. Η Κονδυλιώ ήταν κόρη του Γιάννη Βουτσή αδελφού του παππού μου Ηλία Βουτσή.) 

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021): Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης – Χαλκίδα

                                                             

                                          

Θανάσης Αγγέλου:  γεννήθηκε στη Χαλκίδα (03/09/1944) και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και  θεατρικά έργα.

Το 1975 πηγαίνει στην Ιταλία και σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου στην UNEVERSITA INTERNAZIONALE DEGLI STUDI SOCIALI στην Ρώμη. Συνεργάστηκε με πολλούς παραγωγούς όπως με Μάριο Τσέκι Γκόρι, Φατσένα,  Τζόβινε, Οβίδιο Ασονίτι, Ρομέο Ασονίτι. Με τους σκηνοθέτες Felini, Damiano Damiani, Οtoni, Luigi Cozzi, Guerrieri. Tο 1976 συνεργάστηκε με τον Ovidio Assoniti για την προετοιμασία του κινηματογραφικού έργου «The last concert» με τους Richard Johnson και Pamela Villoresi. Συνεργάστηκε με τους ηθοποιούς Κλαούντια Καρτνινάλε, Αλμπέρτο Σόντι,  Ανί Ζιραντό, Φέμι Μπενούσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Αντονέλα Λουάλτνι.

Το 1977 η καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης του απένειμε μαζί με τον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο Checco Durante  για τη διάκρισή τους στην ιταλικό κινηματογράφο. Έναν έπαινο για την ταινία La bravata. Το 1978 τιμήθηκε με το βραβείο Pericle d’ oro στην ταινία «Questo si che e un amore» και το 1979  του απονεμήθηκε  από τον Ιταλικό τύπο το βραβείο Nouova Emponta. Το 1978 εμπνεύστηκε την ίδρυση της ιταλοελληνικής συμπαραγωγής. Μαζί με τον Διονύσιο Σπηλιωτόπουλο (σύμβουλος παραγωγών)  έφεραν σε επαφή την καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης, «Υπουργείο πολιτισμού» με τον υπουργό βιομηχανίας της Ελλάδος κ.  Κονοφάγο και υλοποιήθηκε η πρώτη συμπαραγωγή Μάριο-Τσέκι Γκόρι και Γκρέκα Φιλμ, με την ταινία που γυρίστηκε  στη Ρόδο.  Αλλά οικονομικές διαφορές σταμάτησαν την προσπάθεια.

Το 1980 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιουργεί την διαφημιστική εταιρία Α-Αρτ και το 1989 τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ευβοϊκό κανάλι», όπου έγραψε και παρουσίασε έως και το 2012  δεκάδες κοινωνικές εκπαιδευτικές, κωμικές και δραματικές εκπομπές.

   Η βιογραφία ελήφθη από τον διαδικτυακό του τόπο:

 Θανάσης Αγγέλου 

ΘΕΑΤΡΟ

●  «Ντόμινο», με τον Κώστα Πρέκα

●  «Ζητείται ψεύτης», με τον Ντίνο Ηλιόπουλο

●  «Βασιλιάς Λιρ», με τον Μάνο Κατράκη

●  « Άμλετ», με Μαριέτα Ριάλδη

●  «Ιφιγένεια», με Κωστή Μιχαηλίδη

●  «Πέρσες», με Κλέαρχο Καραγεώργη

●  «Επιτρέποντες», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Δύσκολος», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Φανή», με Κώστα Χατζηχρήστο και Ντίνο Ηλιόπουλο

Δίδαξε υποκριτική στη σχολή Κωστή Μιχαηλίδη.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες:

● «Τζούμ ταρατατζούμ» του Τζέημς Πάρις

● «Kαυτή εκδίκηση» του Τζέημς Πάρις

● «Η δίκη των δικαστών» Φίνος Φιλμ

● «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» Φίνος Φίλμ

και στην τηλεοπτική σειρά «Τα δίχτυα της Αράχνης»  Τζέημς Πάρις.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ

● «Πέρσες»

● «Αντιγόνη»

● «Ω τι κόσμος μπαμπά»

● «Ντάικ»

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

Το 1965 δημοσιεύονται διηγήματα και ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 1975 γράφει την πρώτη ποιητική συλλογή «Συλλαβίζοντας» .Το 1977 το σενάριο για τον Ιταλικό κινηματογράφο «Αντίστροφη μέτρηση». Ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ενάτη Ημέρα» και δυο θεατρικά έργα, το «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και το «Παγίδα για όνειρα» καθώς επίσης και τα μυθιστορήματα «Το κουμπί», «Εφιαλτικός παράλληλος» και «Βρόμικος ποταμός» σε συνεργασία με τον Νικόλαο Μεταλληνό. Το 2012 γράφει το μυθιστόρημα «Ο ήχος των τενεκέδων» και ακολουθούν «Το πέταγμα της πεταλούδας», «Πειρασμός και σωτηρία» και το θεατρικό  «Έσχατο όριο».

Από την «Ενάτη Ημέρα»

"Βουτηγμένος μέσα στο αχανές περιβόλι της Εδέμ, δίχως τα όρια της αρχής και του τέλους, αναρωτιέσαι πώς και πού πρέπει να διαβαίνεις. Γιατί όποιος στο βρόντο περπατεί, ή λάσπες, ή είναι γνωστό τι άλλο μπορεί να πατεί.

Και το δίλημμα αντιπαλεύει μέσα σου, σε ποιους πειρασμούς πρέπει να ενδώσεις, και ποιους να αποφύγεις. Γιατί ο γλυκός είναι απαγορευμένος, και ο πρέπον άνοστος. Η παράδοση υπαγορεύει στον κανόνα, και ο κανόνας επιφορτίζει με άγραφους νόμους τη συνειδήση, να ξυπνά ερινύες στο παραπάτημα.

Αυτές οι σκέψεις σε σπρώχνουν να αραδιάζεις γραμμές και να αναρωτιέσαι αν οι κανόνες, είναι μέσα στο παιχνίδι της αλλοτρίωσης, ή τα κριτήρια είναι ανάλογα με πού και ποιος τα υιοθετεί."