Βασιλική Παναγιώτου : Βρεφονηπιοκόμος, Συγγραφέας, Ποιήτρια, Σκηνοθέτις - Βασιλικά Βόρειας Εύβοιας

 

Θα ξεκινήσω με το βραβευμένο ποίημά της για τον Γιάννη Σκαρίμπα

που με συγκίνησε βαθιά, για πολλούς λόγους:

       Εντός κι επί τα αυτά

 

Καθημερνώς κι αδιάκοπα, σκυφτός πηγαινοφέρνεις

αιχμαλωσίας τεκμήρια, του τελωνείου χαρτιά

στέκεσαι λίγο και κοιτάς, στον Εύριπο σαν φτάνεις

τις βάρκες που βολτάρουνε στα ανήσυχα νερά.

 

Κι ανοίγει ο νους σου άρμενα, σκαρί που όλο πηγαίνει

ταξίδια υπερπόντια, σε μέρη εξωτικά

μα κάθε αυγή επέστρεφε, σάπιο, σαθρό σανίδι

γειρτό κουφάρι, θλιβερό, με ξέσκιστα πανιά.

 

Σε μάγευε η θάλασσα, το ξέρω μπάρμπα Γιάννη

κι όλο έλεγες πως θα ‘φευγες για κάπου μακριά

Άμμος Λιανή, Αλάτσατα, Καράμπαμπας και Βούρκος*

αυτό ήταν το ταξίδι σου, εντός κι επί τα αυτά.

 

Η πόλη αυτή που σού ΄λαχε και δέσμιο σε κρατάει

σου χάρισε με απλοχεριά, όσα εξ αρχής ποθούσες

σαν γόησσα σε φλέρταρε, σε ήθελε σιμά της

μα όσα τα στήθια σου έκαιγαν, για φυλαχτό φορούσες.

 

Σαν δεν μπορέσει το κορμί, τον νου να ακολουθήσει

θεριό γίνεται ανήμερο που διαρκώς διψά

τους δαίμονές του, το κακό, με πένες να ξορκίσει

και με μελάνι γέμιζες τα κάτασπρα χαρτιά.

 

Απ’ το πρωί ως το σούρουπο, παντού όπου βρισκόσουν

έτσι σκυφτός όλο έγραφες κι ανάσαινε η ψυχή σου

και χαίρουνταν η ταπεινή κι η αγέρωχη καρδιά σου

κι έσταζε θάλασσα ο λυγμός κι αρμύρα το χαρτί σου.

 

Τώρα το κάστρο τ’ αψηλό όπου ήσυχος κοιμάσαι

το έκανες ορμητήριο, για άλλα πια ταξίδια

να βλέπεις τη Χαλκίδα σου στο πέρασμα των χρόνων

κι όσα τριγύρω αλλάζουνε, μα παραμένουν ίδια.

 

*Συνοικίες/τοποθεσίες της Χαλκίδας

 Βιογραφικό γραμμένο από την Βασιλική:

Γεννήθηκα τον Νοέμβρη του 1966 στα Βασιλικά της βόρειας Εύβοιας.
Σπούδασα Βρεφονηπιοκόμος στο ΤΕΙ Αθήνας και από το 1993 μέχρι σήμερα εργάζομαι ως εκπαιδευτικός σε Επαγγελματικό Λύκειο.
Παρακολούθησα δύο εξάμηνα Συμβουλευτική Ψυχολογία/Επαγγελματικό Προσανατολισμό στη σχολή ΣΕΛΕΤΕ/ΑΣΠΑΙΤΕ.
Έκανα μαθήματα υποκριτικής για ένα έτος με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινό και τον αείμνηστο Άκη Δαβή.
Έχω παρακολουθήσει και συμμετάσχει σε πλήθος εκπαιδευτικών-παιδαγωγικών καθώς και θεατρικών σεμιναρίων.
Από το 1990 έως το 1993 περίπου, εργάσθηκα στον δήμο Αγίων Αναργύρων Αττικής ως εμψυχώτρια και σκηνοθέτης σε ομάδες παιδιών δημοτικών σχολείων του δήμου, ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις, στις οποίες η διασκευή των έργων, όπως και όλη η επιμέλεια της κάθε παράστασης ήταν προσωπικό μου έργο. (σκηνικά, κοστούμια, μουσική, φωτισμός, κα.)
Κάποιες μάλιστα βασίζονταν σε δικά μου εξ ολοκλήρου θεατρικά κείμενα.
Το 1992-93, στα πλαίσια ενός θεατρικού διαγωνισμού με τη συμμετοχή δημοτικών σχολείων Δυτικής Αττικής, η ομάδα μου απέσπασε το Γ’ βραβείο.
Παράλληλα συμμετείχα και στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του δήμου Αγίων Αναργύρων, πλαισιωμένη από γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς.
Έκτοτε και παράλληλα με την εργασία μου στο σχολείο, ασχολούμαι με την συγγραφή έργων σε διάφορα είδη της Λογοτεχνίας και της Παιδικής Λογοτεχνίας, όπως Ποίηση, Παιδική-Νεανική Ποίηση, Κουκλοθέατρο, Παραμύθι, Μικρές Ιστορίες, Παιδικό-Νεανικό Θέατρο, Διήγημα και πολλά άλλα.
Είμαι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ), της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς (ΓΛΣ) και του Κέντρου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ΙΒΒΥ).
 
Έργα μου που έχουν εκδοθεί:

1. «Χρώματα Χρωματιστά», Ποιητική συλλογή για παιδιά, από τις εκδόσεις ‘’Σύγχρονοι Ορίζοντες’’, Αύγουστος 2024.

1. «Οματσοδόρ», Ποιητική συλλογή ενηλίκων, από τις εκδόσεις ‘’Σύγχρονοι Ορίζοντες’’, Αύγουστος 2024.

3.    «Η αγάπη είναι δώρο», Παραμύθι από τις εκδόσεις ‘’Συμπαντικές Διαδρομές’’, Απρίλιος 2025.
4.    «Στης Θάλασσας τα κύματα, πουλιά, γοργόνες, ποιήματα», Ποιητική συλλογή για παιδιά, από τις εκδόσεις ‘’Σύγχρονοι Ορίζοντες’’, Μάιος 2025.

5. «Αστραπόστρελος», Παραμύθι από τις εκδόσεις ‘’Συμπαντικές Διαδρομές’’, Δεκέμβριος 2025.
6. Το έργο «Κουκλοθέατρο Παντού», με 35 κουκλοθεατρικά έργα για Παιδαγωγούς, γονείς/ενήλικες και για παιδιά Νηπιαγωγείου/Παιδικού σταθμού και Δημοτικού σχολείου, είναι υπό έκδοση από τις εκδόσεις ‘’Κομνηνός’’.

Έργα μου που έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς:
2024:
1.    Το ποίημα «Μνήμες» έλαβε Τιμητική διάκριση, τον Σεπτέμβριο του 2024 στα πλαίσια του 2^ου  Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ποίησης από το Δήμο Αιγιαλείας και την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών.
2.    Το ποίημα «Σαν Παραμύθι» έλαβε Εύφημη μνεία, τον Σεπτέμβριο του 2024 από την Εταιρία Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου (ΕΛΣΗ)
3.    Ο θεατρικός μονόλογος «ARTISTA» απέσπασε τον 1ο Έπαινο στον 3ο Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού Μονολόγου που διοργάνωσαν ο Δήμος Αγρινίου με την Παπαστράτειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγρινίου.
4.    Το ποίημα «Εντός κι επί τα αυτά» κέρδισε το Α’ Βραβείο τον Δεκέμβριο του 2024, σε Λογοτεχνικό Διαγωνισμό, που διοργανώθηκε από το περιοδικό Μανδραγόρας και την εφημερίδα ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, για τα 40 χρόνια από τον θάνατο του Γιάννη Σκαρίμπα.
5.    Το διήγημα «Το σημάδι» απέσπασε τον 1ο Έπαινο στα πλαίσια του λογοτεχνικού διαγωνισμού των εκδόσεων Κομνηνός. 
6.    Το ποίημα «Εισβολή» κέρδισε το Γ’ Βραβείο από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Ε.Λ.Β.Ε.)
 
2025:

1. Το ποίημα «Ο αγώνας του ποιητή» έλαβε Έπαινο, από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (ΠΕΛ).

1. Το ποίημα «Έφυγες σαν τη βροχή» έλαβε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα από την Αμφικτιονία Ελληνισμού.

1. Τρία ποιήματα Χαϊκού έλαβαν το Β’ Βραβείο από τους Πνευματικούς Ορίζοντες Λεμεσού.

1. Το ποίημα «Μάινα την άγκυρα» απέσπασε Έπαινο από τον Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου (ΣΠΕΚ).

1. Το παραμύθι «Αστραπόστρελος» πριν εκδοθεί, έλαβε Έπαινο από την Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου.

1. Το ποίημα «Είναι και κάποιοι άνθρωποι» έλαβε Τιμητική Διάκριση στους 40^ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

1. Το διήγημα «Μίλα!» έλαβε το Γ’ Βραβείο από τις εκδόσεις Κομνηνός.

1. Η ποιητική συλλογή για παιδιά «Το φιλί της Νεράιδας» (ανέκδοτη ακόμα) απέσπασε Εύφημη Μνεία από την Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά (ΓΛΣ).

1. Το ποίημα «Μάνα Γη» απέσπασε Έπαινο από τον Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου (ΣΠΕΚ).

7.    Το ποίημα «Καληνύχτα κύριε Μάνο…» κέρδισε το Α’ Βραβείο από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Ε.Λ.Β.Ε.) στα πλαίσια του λογοτεχνικού διαγωνισμού για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Χατζηδάκη.
και συνεχίζουμε…
 
Έργα μου, κυρίως Ποιήματα και Διηγήματα καθώς και Παραμύθια, συμπεριλαμβάνονται σε πλείστες συλλογικές εκδόσεις.

                            

Γραμμένη-Ελένη Πουρνή ( - ) Ιστορικός, Αρχαιολόγος, Λογοτέχνης, Ποιήτρια - Χαλκίδα

 

Βιογραφικό

Η Γραμμένη-Ελένη Πουρνή γεννήθηκε στην Χαλκίδα. Είναι υποψήφια διδάκτωρ παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος πάνω στη λογοτεχνία και το παιδικό βιβλίο από το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ. Έχει λάβει μέρος σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια. Κείμενά της για την παιδική και την λογοτεχνία ενηλίκων, καθώς και διηγήματα, έχουν δημοσιευτεί κατά διαστήματα σε ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστοσελίδες (Οροπέδιο, Νέα Ευθύνη, Fractal, Ο Αναγνώστης, Με ανοιχτά βιβλία, Περί Ου, Στάχτες) . Έχει εργαστεί ως ιδιωτική εκπαιδευτικός. Τον Φεβρουάριο του 2022 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Οι άκανθες των αιώνων από τις εκδόσεις Δρόμων.

Επιλογή 5 ποιημάτων από τη συλλογή «Σικελική άμυνα και άλλα ποιήματα»:

Σικελική άμυνα

Άνοιξε το παιχνίδι με λευκό στο έψιλον 4, γκρανμαίτρ της ολιστικής παραίσθησης,
που δεν θα είχε πολλές επιλογές μόνο να παραλλάξει με μαύρο στο γάμα 5!
Ίσως αν τον έπνιγε η Μεσόγειος ολόγυρα, με τα κύματα αρυτίδωτα σαν να τα είχαν
καλογυαλίσει με λάδι μηχανής, θα δοξαζόταν πριν το επονείδιστο πρώτο ρουά ματ
στην κορυφή του Μπουρζ Χαλίφα.
Η πιθανότητα του πατ δεν λογαριαζόταν. Οι βασιλιάδες έπεφταν νεκροί στη
φθαρμένη επιφάνεια του ζατρικίου της σκακιέρας.
Η Σικελία δεν ανταλλασσόταν με την αναμαλλιάρα φωτόσφαιρα του Ντουμπάι.
Αλλιώς να παραχωρήσουν οι φύλακες την γνώση.

Ανήκεστος βλάβη

Ο γαλάζιος ουρανός, η λιακάδα, η άνοιξη λίγο μάς προετοίμαζαν για την επερχόμενη βλάβη.
Ήταν αλήθεια. Είχαμε περπατήσει ανάμεσα στα ωριμασμένα στάχυα και κόψαμε λουλούδια από τα άγρια παρτέρια πλέκοντας στεφάνια με τα δάκρυα των αγρών.
Βλέπαμε ο ένας τον άλλο να στέκεται αντικριστά, με την απόλυτη βεβαιότητα της αυτοεκπληρούμενης ευτυχίας να αναδύεται εντός μας με την σιγουριά της αναπνοής.
Είχαν κατακτηθεί οι κορυφές. Δεν χρειάζονταν νέα σχέδια με εναλλακτικά μονοπάτια.
Πάσχουμε από την ανήκεστο βλάβη της αγάπης.

Εκ του συστάδην

Έτσι ονειρευόσουν να βρισκόμαστε.
Εκ του συστάδην.
Σ’ αντίθετα προσκέφαλα τ’ ακροδάχτυλά μας ίσα που ν’ ακουμπούν.
Τα κορμιά να πέφτουν στα πατώματα όχι στο στρώμα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος θα παραπεμφθεί για κακοδικία.
Και η ετυμηγορία είναι πάντα μία: ισόβια δεσμά.
Σε λυπάμαι που δεν θα την υποστείς.

Ο θάνατος της πόλης

Στη λεωφόρο οι δρόμοι γυάλινοι πλάι σε είδωλα μεσιτικών γραφείων.
Αν κάποτε παραμόνευαν στα τουριστικά πρακτορεία και τα γραφεία μεταναστεύσεως,
τα σημάδια του θανάτου κρύβονται πια στις ψευδοροφές, σε studios και μουχλιασμένα δυάρια.
Η πόλη πέθανε. Εγώ, όμως, κρατώ στα χέρια μου την τούφα από την κόμη του ουρανού.

Continuum

Οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα σε βγάλουν από μέσα μου με σφυρί και καλέμι
σαν αμμωνίτη φυλακισμένο στο βράχο, απολίθωμα-φυλακτό.
Γεφύρια που γκρεμίζονται και ξαναστήνονται, νησιά που χάνονται κι επιπλέουν,
η αέναη λάμψη του ήλιου δεν σ’ έσβησε.
Παραμένεις στίγμα, αβύθιστο σημάδι στο πέλαγο.
Και τότε θα ‘ρθω να σε κατοικήσω.

Μία προσέγγιση...

Σικελική άμυνα
Έχει ευρηματική αφετηρία και εντυπωσιακή πνευματική ενέργεια. Το σκάκι, η Μεσόγειος, το Ντουμπάι, το Μπουρζ Χαλίφα και η «ολιστική παραίσθηση» συνθέτουν ένα πεδίο σχεδόν γεωπολιτικό και μεταφυσικό μαζί. Το ποίημα έχει τόλμη και προσωπικότητα.

Ανήκεστος βλάβη
Η γλώσσα αναπνέει φυσικά, η εικόνα είναι διαυγής και η συναισθηματική διαδρομή πειστική. Η αντίθεση ανάμεσα στην ανοιξιάτικη πληρότητα και στην επερχόμενη ρήξη λειτουργεί πολύ καλά. Ο τελευταίος στίχος είναι δυνατός και μένει. Έχει τη μορφή συμπεράσματος που δεν είναι απλώς ρητορικό αλλά υπαρξιακό.

Εκ του συστάδην
Σύντομο, κοφτερό, ειρωνικό και πικρό. Έχει πολύ καλή δραματουργική οικονομία. Ο ερωτικός τόνος μετατρέπεται σχεδόν σε δικανικό λεξιλόγιο, και αυτό του δίνει ιδιοτυπία. Ο τελευταίος στίχος, «Σε λυπάμαι που δεν θα την υποστείς», είναι εξαιρετικά επιθετικός και εύστοχος· αφήνει ένα δηλητηριώδες ίχνος. Πολύ πετυχημένο μικρό ποίημα.

Ο θάνατος της πόλης
Έχει δύναμη εποχής. Με λίγες γραμμές χτίζει μια αστική νεκρολογία. Οι εικόνες των μεσιτικών γραφείων, των studios και των μουχλιασμένων δυαριών αποτυπώνουν παρακμή χωρίς περιττές εξηγήσεις. Ο τελευταίος στίχος είναι ωραίος και λυρικά αντισταθμιστικός: ενώ η πόλη πεθαίνει, το ποιητικό υποκείμενο κρατά κάτι από τον ουρανό. Το πιο άμεσα κοινωνικό ποίημα του συνόλου.

Continuum
Έχει διάρκεια, στοχαστική ηρεμία και μια όμορφη αίσθηση μεταχρονικότητας. Η εικόνα των μελλοντικών αρχαιολόγων είναι ισχυρή και η μεταφορά του αμμωνίτη εξαιρετική. Το ποίημα πετυχαίνει να μιλήσει για μνήμη, αγάπη και επιβίωση του αισθήματος μέσα στον χρόνο χωρίς μελοδραματισμό. Το τέλος, «θα ’ρθω να σε κατοικήσω», είναι ήσυχο αλλά βαθύ.

Ευελπιστώ και για περισσότερο υλικό από την ποιήτρια. Εντυπωσιακή! 

Γιώργος Βουτσής.

Μαρία Αγγελάκη (1924–1992): Ποιήτρια – Λίμνη Ευβοίας

Μαρία Αγγελάκη (1924–1992):
Ποιήτρια – Λίμνη Ευβοίας 

                                                                                   

Μαρία Αγγελάκη (1924–1992): Ποιήτρια – Λίμνη Ευβοίας 

Στίχοι της έχουν μελοποιηθεί από τον Ανδρέα Α. Αρτέμη

Ο συνθέτης σε παρέμβαση του στην ανάρτηση γράφει:

" Η Μαρία Αγγελάκη γεννήθηκε το 1924 στη Λίμνη Ευβοίας και πέθανε το 1992 στην Αθήνα. { Ο παππούς της ήταν κρητικός Δημήτριος Αγγελάκης και η γιαγιά της Υδραία Μαρία Τζώρτζη. Επονίτισσα καταφεύγει μετά τον εμφύλιο στην Αθήνα(όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι). Μεταπολιτευτικά επιστρέφει και ασχολείται με τα πολιτιστικά της Λίμνης. Το 1991 εκδίδει την ποιητική της συλλογή

 "Ο σκουριασμένος κύλινδρος".}*Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ερωτεύτηκε όμως πολύ, όπως την εποχή εκείνη οι άνθρωποι ερωτευόντουσαν με ρομαντική, ποιητική μάλλον διάθεση....

Τα γράμματα τα έμαθε σε μεγάλη ηλικία από τη μεγάλη συγγραφέα Έλλη Αλεξίου, την οποία είχα την τύχη να την γνωρίσω αρχές του 1980 στην Αθήνα, μετά από επιμονή της ίδια της Μαρίας, να δω από κοντά εκείνη που την έμαθε να σκέφτεται και να γράφει....(Ακόμα θυμάμαι την ποίηση του Ρώσου Πούσκιν που μου διάβαζε κάποιες φορές, τις Κυριακές, όπως την δίδαξε η Αλεξίου, κυρίως αυτό ,μετά το μεσημεριανό φαγητό που έφτιαχνε, θυμάμαι με ιεροτελεστία....).Είχε πάθος όμως με την ποίηση.

Η Μαρία Αγγελάκη ζούσε στην Αθήνα με την αδελφή της Βάνα Αγγελάκη συγγραφέα, αγγλοδιδασκάλισσα.(με τα βιβλία της μάθαμε εγγλέζικα στα σχολεία...). Από τους μελοποιημένους στίχους της Μαρίας ,μπορείτε να διαπιστώσετε τη ρομαντική της ψυχή, τη λυρική ποιητική της διάθεση. Η Μαρία Αγγελάκη έζησε λιτά... όπως σκεφτότανε, έτσι έγραφε. Δεν με συγχώρεσε ποτέ που έφυγα από την Αθήνα.(Αύγουστος του 1992).Επέστρεψα δύο φορές στη Λίμνη, χρόνια μετά για παραστάσεις, για το χατίρι της, ψάχνοντας το ανέφικτο. Δεν ήταν εκεί. Είχε πάει το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας το Φθινόπωρο του 1992...Οι παλαιότεροι στη Λίμνη την θυμούνται με όλες τις ευαισθησίες κι ιδιαιτερότητες της. Η συνεργασία μου μαζί της αποτέλεσε στιγμές αλησμόνητες, που έγινε και σημείο αναφοράς για τους μελετητές και εργοβιογράφους της, ανθολόγους κ.λ.π.

Αναφέρω επιγραμματικά τον Γιώργο Βουτσή που καταγράφει, στη διαδικτυακή του σελίδα, αποσπάσματα από τη ποιητική συλλογή της Αγγελάκη, καθώς επίσης και μελοποιημένους στίχους της.

Τον ευχαριστώ και πάλι Θερμά!!!!"

                                                        *Προσθήκη Γιώργου Βουτσή

Ρήσεις της Μαρίας Αγγελάκη

" Η ζωή είναι φως μέσα στα σκοτάδια.

Φρόντισε να είναι όσο πιο λαμπερό γίνεται"

" Τα μεγάλα κατορθώματα βγαίνουν από μεγάλες αγάπες

και μεγάλες λύπες

το ερέθισμά τους είναι ποιητική πηγή."

Έχει εκδώσει ποιητική συλλογή με τίτλο "Ο σκουριασμένος κύλινδρος"-1991

Η ποίηση της Μαρίας Αγγελάκη είναι αληθινή και πρέπει να

παραμείνει ζωντανή και παρούσα ιδίως για τους ευβοείς.

Με χαρά σας παρουσιάζω σε μορφή pdf τον "Σκουριασμένο Κύλινδρο" μια πανέμορφη συλλογή ποιημάτων.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

  

Μαρία Αγγελάκη - "Ο σκουριασμένος κύλινδρος"

Αύγουστος 2005

Από την εκδήλωση στη Λίμνη Ευβοίας 

στη μνήμη της Μαρίας Αγγελάκη.

  

Η Ποιησή της, μελοποιημένη και κάποιες απαγγελίες

"Φίλε, μια χούφτα" 

Απαγγελία: Γιώργος Βουτσής

  Φυσάει απόψε νοτιάς

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

Η μελοποίηση και η απόδοση 

από τον Ανδρέα Αρτέμη συγκλονιστική!

Φυσάει απόψε νοτιάς κι η ψιχάλα με δροσίζει

τώρα κατάλαβα το τι αξίζει να’ναι κανείς

κοντά στη θάλασσα…….   

  

ένα τσιγάρο στο στόμα κι αναπολώ

κάποια που πέρασαν και τι με περιμένει

ω ζωή δώς μου κιας μη μπορώ

κι ας με βρίσκει σκυφτή και κουρασμένη

φυσάει απόψε νοτιάς τα τζάμια τρίζουνε κτυπάνε

στον αρμυρό γιαλό τώρα με πάνε

στην άσπρη βάρκα που άραξε νωρίς

και κεί ,αγνάντια να βλέπω τις σκιές

να μου φωνάζουνε να μου χειροκροτάνε

θέλουν να με πάρουνε για αλλού

κι όπου στα πιο καλά  με πάνε.

Φυσάει απόψε νοτιάς μικρό το κύμα του 

με νανουρίζει…άρχισε το τζάμι να δακρύζει

τα μάτια μου κλείνουνε νωρίς.

κι εκεί αγνάντια να βλέπω τις σκιές

να μου φωνάζουνε να μου χειροκροτάνε

θέλουνε να με πάρουνε γι αλλού

κι όπου στα πιο καλά με πάνε

...

Θα γυρίσω απ’ το νοτιά

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

Η μελοποίηση από τον Ανδρέα Αρτέμη 

και η απόδοση από την κρυστάλλινη φωνή της Λουκίας Αγαπίου 

απογειώνουν τους καταπληκτικούς στίχους!

Θα γυρίσω απ’ το νοτιά

που το κύμα με ξέρει,

μ’ απλωμένα πανιά

ὁ καιρός να με φέρει.

Ἀγκαλιά στή δροσιά

κι ὁ νοτιάς νά μέ σέρνει.

Μιά ἔξω, μιά στά μισά

νά μέ σέρνει, νά μέ φέρνει.

Ἀγκαλιά στή δροσιά

κι ὁ νοτιάς νά μέ σέρνει.

Μιά ἔξω, μιά στά μισά

νά μέ σέρνει, νά μέ φέρνει.

Θά γυρίσω ἀπ’ τό νοτιά

κι ὁ ἀγέρας, πού ξέρει,

τά νερά θά κυλᾶ,

στή στεριά νά μέ φέρει.

Θά γυρίσω ἀπ’ τό νοτιά

καί μέ φύκια στίς πλάτες,

μέ κοχύλια πλατιά,

μυστικές μου ἀγάπες.

Καί ν’ ἁπλώσω πανιά

κι ἡ νοτιά νά μέ βρέχει.

Κι ἡ φτωχή μου καρδιά νά χτυπᾶ

καί ν’ ἀντέχει.

Θά γυρίσω ἀπ’ τό νοτιά

κι ὁ ἀγέρας, πού ξέρει,

τά νερά θά κυλᾶ,

στή στεριά νά μέ φέρει.

Θα γυρίσω ἀπ’ τό νοτιά

κι ὁ ἀγέρας, πού ξέρει,

τά νερά θά κυλᾶ,

στή στεριά νά μέ φέρει.

Θά γυρίσω ἀπ’ τό νοτιά

πού τό κύμα μέ ξέρει,

μ’ ἁπλωμένα πανιά

ὁ καιρός νά μέ φέρει.

"Θα γυρίσω απ’ το νοτιά" (Live 15/7/2023)

τραγουδούν Jacqueline Anna Crickitt & ο συνθέτης

παράσταση "Θαλασσοτροπία" στο αμφιθέατρο Τάλας 15 Ιουλίου 2023

Δεῖξε μου, φίλε, ἕνα δρόμο

Δεῖξε μου, φίλε, ἕνα δρόμο

     πού νά τόν ἔχεις περπατήσει. 

      Ἔχω ἀλλάξει χίλιους δρόμους

     καί χίλια τρένα τῆς γραμμῆς.

        Μά δέ μπορῶ νά φτάσω κάπου

            πού ἡ καρδιά μου νά ἀκουμπήσει.

 Δεῖξε μου, φίλε, ἕνα δρόμο 
    κι ἄς μη μέ νοιάζεται κανείς.

                                      

 Δεῖξε μου, φίλε, ἕνα δρόμο 
          νά μήν τόν ἔχουν βόμβες σκάψει.

         Κι οὔτε τά βάσανα τοῦ κόσμου 
νά  τόν περνᾶνε τακτικά.

                                    

             Μά θέλω, φίλε, σάν ἀρχίσω ποτέ ἡ

καρδιά μου νά μήν κλάψει.

        Νά τραγουδάω καί νά φωνάζω 
   γιά ὅλα τῆς γῆς τά διαλεχτά.

Δεῖξε μου, φίλε, ἕνα δρόμο

     πού νά τόν ἔχεις περπατήσει. 

      Ἔχω ἀλλάξει χίλιους δρόμους
καί χίλια στή ζωή στενά. 

            Κι ὁ δρόμος, φίλε, νά  μπορέσει  
        μές  στή ζωή νά  μέ κρατήσει. 
    Δεῖξε  μου, φίλε, ἕνα δρόμο 
        κι ἄς  μήν τελειώνει πουθενά. 


              Ὁ δρόμος, φίλε, νά  μπορέσει  μές 
 στή ζωή νά  μέ κρατήσει. 
   Δεῖξε  μου, φίλε, ἕνα δρόμο 
       κι ἄς  μήν τελειώνει πουθενά. 

 Ο μικρός ψαράς

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

          Ένας μικρός ξανθός ψαράς με τη γαλάζια βάρκα του

                   και το γυαλί στο χέρι

          έψαχνε πάντα με καημό κοχύλι να’ βρει ακριβό

                   σ’ Ευβοϊκού λημέρι. (δις)

Ρεφραίν(δις)

           Γαλάζια μάτια πετρωτά, τσιγάρο είχε στα χείλια του

                   και σιγοτραγουδούσε

                πότε στα ρήχη ή στ’ ανοιχτά  

           σκυμμένος πάνω στο γυαλί και τον βυθό κοιτούσε..

      

           Μια μυρουδιά η ανάσα του

           κι η ψιχάλα η αλμυρή θόλωνε την ματιά του

           κι ένα κοχύλι τόσο δα ζητούσε να’ βρει κι η χαρά

                  να μπει μεσ’ την καρδιά του..  (δις)

Ρεφραίν   δις

         Γαλάζια μάτια πετρωτά

           μικρός ψαράς τώρα σκυφτά σαν κάτι να κοιτάζει

                   μικρή απόχη ακουμπά            

        πάνω στα φύκια και σιγά, το όστρακο ανεβάζει.

  Στάσου εκεί

 

Στάσου εκεί-στάσου εκεί

που σ΄’ είχα γνωρίσει/ στάσου εκεί

Κι αν περάσανε χρόνια

το ίδιο σινιάλο μου δίνει η καρδιά σου

Σαν και τότε που σ’ είχα γνωρίσει

για πρώτη φορά.

Τα  αισθήματα τα ίδια

δε τα ξέφτισε ο χρόνος

κι αν μέσα στη σκέψη μου πλανιέσαι

δε ξεχνιέται ποτέ η χαρά.

Στάσου εκεί-στάσου εκεί

Πάνω στην άμμο ξαπλωμένος

Και ακούμπα στις βάρκες

Να σε βρέχει το κύμα, να σε λούζει ο αφρός

Και μοτίφια να κεντά στο κορμί σου η αρμύρα.

Εκεί στάσου-εκεί στάσου

έτσι σ’ είχα γνωρίσει

αγκαλιά με την άμμο, αγκαλιά με τις βάρκες

να σε βρέχει το κύμα, να σε λούζει το φως

         
  Τα κρυφά μονοπάτια

 
        Πόσες λύπες υπάρχουνε στα κρυφά μονοπάτια
         στα πεζούλια που άσπρισα να καθίσουνε φίλοι
         κι αγάπη στα γύρω μου πικραμένη κι αν είναι
             από ανθρώπους μαζεύτηκε κι άνθρωποι ειν’ χίλιοι

            κι αγναντεύω η λύπη μου κι ο αγέρας μου γνέφει
          να σταθώ μες στο δρόμο μου, στο πεζούλι, στην άκρη      
           κι άν οι λύπες υπάρχουνε κι η χαρά έχει σβήσει
       δε λυπάμαι που έχουνε ποτιστεί με το δάκρυ

             Πόσες λύπες κι ανήμποροι όλοι δρόμοι στενέψαν
             τα τραγούδια στη θλίψη τους που ακούγονται πέρα
          να γλιτώσω φωνάζουνε καταχνιά μες στο δείλι
             οι στιγμές μου ταιριάζουνε με τη γκρίζα τη μέρα.

        Πόσες λύπες υπάρχουνε στα κρυφά μονοπάτια
                 στοιβαγμένες αδιάκοπα κρυφές ώρες κτυπάνε         
        κι οι αγάπες αν φύγανε στου Νοτιά τον αγέρα
       μα τα πάντα τριγύρω μου για αγάπες μιλάνε.

             κι αγναντεύω η λύπη μου κι ο αγέρας μου γνέφει
                         να σταθώ μες στο δρόμο μου, στο πεζούλι, στην άκρη    
          κι άν οι λύπες υπάρχουνε κι η χαρά έχει σβήσει
      δε λυπάμαι που έχουνε ποτιστεί με το δάκρυ.


Αντί κριτικής παραθέτω ένα σχόλιο 

του ιδίου του συνθέτη...

Ανδρέας Αρτέμης
Πριν από 6 χρόνια
Ο Συνθέτης αν και δεν γράφει λαϊκά τραγούδια 

εν τούτοις το 2004 επέλεξε τη φωνή 

του μαθητή του Μιχάλη Μάυρου για να ερμηνεύσει 

στο δίσκο αυτό το 2004 τις "Λαϊκές Μπαλάντες" του.

Ο στίχος έχει ένα ρυθμικό ερωτικό ύφος.. 

με αίσθημα βέβαια παλιότερης "σχολής" ερμηνευτικών ικανοτήτων, που υπηρετήθηκαν 

από μεγάλα καλλιτεχνικά αναστήματα....!

Για την αγάπη

Ποιος σου’ μαθε να λες τη λέξη αγάπη

     που’ ναι μια λέξη με φιγούρες και στροφές

αν έχει νόημα βαθύ να μην ξεχάσεις

     ν’ αγκαλιάζεις, να φιλάς και να τη λες.

            Τότε θα γίνεται μια σμίξη αλαφιοσύνης          

  που θα παλεύει η καρδιά σου η φτωχή

       σαν αστραπή μες στη νύχτα και με βιασύνη

     θα τρέχει πάλι η ματιά σου να με βρει.

          Σε κάμπο ανθόσπαρτο με πόρτα ανοιγμένη

      μια μυρουδιά μυρτιάς και θα σου το πω

       έλα κοντά μου που’ ναι όλα ανθισμένα

          και στο αγκάλιασμα να πούμε σ’ αγαπώ

             ποιος σου’ μαθε να λες τη λέξη αγάπη             

        που’ ναι μια λέξη με φιγούρες και στροφές

αν έχει νόημα βαθύ να μην ξεχάσεις

     ν’ αγκαλιάζεις, να φιλάς και να τη λες

      μια θάλασσα στα μπλέ αργυρά νερά της

   βάρκα στα πράσινα με κάτασπρο πανί

            και η ματιά σου ν΄αρμενίζει στα κρυφά της

   να ξανοιχτούμε μακριά χωρίς ντροπή.

            ποιος σου’ μαθε να λες τη λέξη αγάπη         

            που’ ναι μια λέξη με φιγούρες και στροφές

αν έχει νόημα βαθύ να μην ξεχάσεις

     ν’ αγκαλιάζεις, να φιλάς και να τη λες

   Ποιος σου ‘μαθε να λες τη λέξη αγάπη

           Που’ ναι μια λέξη με φιγούρες και στροφές

Έλα γλυκά οι δυο μας να περνάμε

           Να  μ’ αγκαλιάζεις να με φιλάς και να τη λες

Θα περιμένω για να ρθείς

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

...

                                

Θα περιμένω για να ρθείς έτσι απλά κι ωραία

Υγρά τα μάτια μου τα δυό θα σε καλοσωρίσουνε

         Εγώ θ’ απλώσω επάνω σου όμορφα και  μοιραία                          

        Κι οι στιγμές  μας οι όμορφες πίσω θε να  γυρίσουνε    [δις]

Και θα γελάσει η βραδυά  παίζοντας  στο τραπέζι

Θα’ χω στην κούπα σου κρασί να σε καλοσωρίσουμε

Δεν θα ρωτώ που ήσουνα, φτάνει που ξαναήρθες [δις]

Θα μας κρατήσουν οι στιγμές, πίσω  θα μας γυρίσουνε

Θα περιμένω για να ρθείς έτσι απλά κι ωραία

Υγρά τα μάτια μου τα δυό θα σε καλοσωρίσουνε

Δεν θα ρωτώ που ήσουνα, φτάνει που ξαναήρθες 

Θα μας κρατήσουν οι στιγμές, πίσω  θα μας γυρίσουνε.

Το ταξίδι

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

Μην κλείνεις τα μαβιά σου μάτια
άστα ανοιχτά να δεις που  θα ρθώ
στο δρόμο απ’ το ταξίδι
θα σταθώ να σε κοιτάζω
μέσα στη δύση τ’ ουρανού.

Μην κλείνεις τα μαβιά σου μάτια
θέλω το βλέμμα σου να πάρω
σαν  θα σε φτάσω πριν γύρει ο ήλιος
μέσα στη δύση της χαράς…

και μη χτενίσεις τα μαλλιά σου
άστα να πάει ψηλά η ζωή μας
μαζί μου-τώρα πιά μαζί μας
θα’ναι οι στιγμές που καρτεράς.


Κι άσε τα δάκρυα να τρέχουν
ποτάμι να γίνει η χαρά μου
για μένα θα σαι κεί να στέκεις
λουλούδι του αγρού.

Ψάχνω να βρω εσένα

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

Ψαχνω να βρώ τώρα τι θέλω και τι ζητώ στη μοναξιά μου
Φτάνει τ’απριλιάτικο λουλούδι τραγούδι της άνοιξης κοντά μου 

Ρεφραίν  δις
                  

   Και φυγαδεύω όλες τις σκέψεις γεφύρι κάνω και περνάω        
 Και το διαφέντεμα του νού μου το παίρνω και ταξίδι πάω  

         

Ψάχνω να βρώ τι θέλω τώρα καράβι κάνω τα όνειρα μου
   Και τ’ αρμενίζω στα πελάγη και με τιμόνι την καρδιά μου
Ρεφραίν  δις

Ψαχνω να βρώ εσένα πόσο ,πόσο μου έλειψες στο λέω
         Νά’μαι στην άκρη του άσπρου βράχου και για τα μάτια σου να κλαίω.
                   
Ρεφραίν  τρις

Μια πίκρα μεσ’ το καλοκαίρι

Το ποίημα δεν είναι από την συλλογή της

"ο σκουριασμενος κυλινδρος"

Μια πίκρα μεσ’ το καλοκαίρι
πήρα εγώ και ποιος να ξέρει
 πήρα εγώ και ποιος να ξέρει 
πόσο σ’ αγάπησα

      Κι ήρθε και μ’ ήβρε ο χειμώνας
    κρύος αγέρας που με πάει
  σέρνει το όνειρο το πάει
   κει που σ’ αγάπησα

  μια πίκρα μεσ’ το καλοκαίρι
  πήρα εγώ και ποιος να ξέρει
  πήρα εγώ και ποιος να ξέρει
 πόσο σ’ αγάπησα.

         Κι ήρθε και μ’ ήβρε ο χειμώνας
      βαρύ το κρύο πώς να αντέξω
      σ’ αγάπησα χωρίς να φταίξω
    αλλά σ’ αγάπησα
μουσική………
Μια πίκρα μες το καλοκαίρι…..πόσο σ’ αγάπησα
Κι ήρθε και μ ‘ ήβρε…..σ ‘αγάπησα

     Σινιάλο  (ο αετός)

Ήταν πουλί αετόπουλο,
χτυπούσε τα φτερά του
      πέφταν στα πόδια του κλαριά
  και τα δεντριά λυγίζαν.
    Κι αυτός στητός καμάρωνε 

διαφέντευε το λόγγο

    σπίτι του είχε μια κορφή
    και μυρωδιά από κέδρο.


       Και φώναζε για ν’ ακουστεί
στις παραπάνω ρούγες
     μα ταν μονάχος κι έρημος
    κι έκλαιγε στα κρυφά του
    κι ήταν το κλάμα του βου
 σαν το λιοπύρι τ’ άδειο
         κι είχε καημούς και βάσανα 
  στην τόση μοναξιά του.

   Η περηφάνια του η πολλή
Δεν κράτησε και τόσο
   Πουλί ήτανε και γέρασε
      και σκύβει στη σπηλιά του.
       Κι άπλωσε τις φτερούγες του
  τη γύμνια να σκεπάσει.

Τότε απλώθηκε χαρά
      στ’ άλλα πουλιά του λόγγου

            τραγούδησαν και τα κλαριά   (δις)
για τη λευτερωσύνη