Βιογραφικό
Η Γραμμένη-Ελένη Πουρνή γεννήθηκε στην Χαλκίδα. Είναι υποψήφια διδάκτωρ παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος πάνω στη λογοτεχνία και το παιδικό βιβλίο από το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΕΚΠΑ. Έχει λάβει μέρος σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια. Κείμενά της για την παιδική και την λογοτεχνία ενηλίκων, καθώς και διηγήματα, έχουν δημοσιευτεί κατά διαστήματα σε ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστοσελίδες (Οροπέδιο, Νέα Ευθύνη, Fractal, Ο Αναγνώστης, Με ανοιχτά βιβλία, Περί Ου, Στάχτες) . Έχει εργαστεί ως ιδιωτική εκπαιδευτικός. Τον Φεβρουάριο του 2022 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Οι άκανθες των αιώνων από τις εκδόσεις Δρόμων.
Επιλογή 5 ποιημάτων από τη συλλογή «Σικελική άμυνα και
άλλα ποιήματα»:
Σικελική άμυνα
Άνοιξε το παιχνίδι με λευκό στο έψιλον 4,
γκρανμαίτρ της ολιστικής παραίσθησης,
που δεν θα είχε πολλές επιλογές μόνο να παραλλάξει με μαύρο στο γάμα 5!
Ίσως αν τον έπνιγε η Μεσόγειος ολόγυρα, με τα κύματα αρυτίδωτα σαν να τα είχαν
καλογυαλίσει με λάδι μηχανής, θα δοξαζόταν πριν το επονείδιστο πρώτο ρουά ματ
στην κορυφή του Μπουρζ Χαλίφα.
Η πιθανότητα του πατ δεν λογαριαζόταν. Οι βασιλιάδες έπεφταν νεκροί στη
φθαρμένη επιφάνεια του ζατρικίου της σκακιέρας.
Η Σικελία δεν ανταλλασσόταν με την αναμαλλιάρα φωτόσφαιρα του Ντουμπάι.
Αλλιώς να παραχωρήσουν οι φύλακες την γνώση.
Ανήκεστος βλάβη
Ο γαλάζιος ουρανός, η λιακάδα, η άνοιξη
λίγο μάς προετοίμαζαν για την επερχόμενη βλάβη.
Ήταν αλήθεια. Είχαμε περπατήσει ανάμεσα στα ωριμασμένα στάχυα και κόψαμε
λουλούδια από τα άγρια παρτέρια πλέκοντας στεφάνια με τα δάκρυα των αγρών.
Βλέπαμε ο ένας τον άλλο να στέκεται αντικριστά, με την απόλυτη βεβαιότητα της
αυτοεκπληρούμενης ευτυχίας να αναδύεται εντός μας με την σιγουριά της αναπνοής.
Είχαν κατακτηθεί οι κορυφές. Δεν χρειάζονταν νέα σχέδια με εναλλακτικά
μονοπάτια.
Πάσχουμε από την ανήκεστο βλάβη της αγάπης.
Εκ του συστάδην
Έτσι ονειρευόσουν να βρισκόμαστε.
Εκ του συστάδην.
Σ’ αντίθετα προσκέφαλα τ’ ακροδάχτυλά μας ίσα που ν’ ακουμπούν.
Τα κορμιά να πέφτουν στα πατώματα όχι στο στρώμα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος θα παραπεμφθεί για κακοδικία.
Και η ετυμηγορία είναι πάντα μία: ισόβια δεσμά.
Σε λυπάμαι που δεν θα την υποστείς.
Ο θάνατος της πόλης
Στη λεωφόρο οι δρόμοι γυάλινοι πλάι σε
είδωλα μεσιτικών γραφείων.
Αν κάποτε παραμόνευαν στα τουριστικά πρακτορεία και τα γραφεία μεταναστεύσεως,
τα σημάδια του θανάτου κρύβονται πια στις ψευδοροφές, σε studios και
μουχλιασμένα δυάρια.
Η πόλη πέθανε. Εγώ, όμως, κρατώ στα χέρια μου την τούφα από την κόμη του
ουρανού.
Continuum
Οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα σε βγάλουν
από μέσα μου με σφυρί και καλέμι
σαν αμμωνίτη φυλακισμένο στο βράχο, απολίθωμα-φυλακτό.
Γεφύρια που γκρεμίζονται και ξαναστήνονται, νησιά που χάνονται κι επιπλέουν,
η αέναη λάμψη του ήλιου δεν σ’ έσβησε.
Παραμένεις στίγμα, αβύθιστο σημάδι στο πέλαγο.
Και τότε θα ‘ρθω να σε κατοικήσω.
Μία προσέγγιση...
Σικελική άμυνα
Έχει ευρηματική αφετηρία και εντυπωσιακή πνευματική ενέργεια. Το σκάκι, η Μεσόγειος, το Ντουμπάι, το Μπουρζ Χαλίφα και η «ολιστική παραίσθηση» συνθέτουν ένα πεδίο σχεδόν γεωπολιτικό και μεταφυσικό μαζί. Το ποίημα έχει τόλμη και προσωπικότητα.
Ανήκεστος βλάβη
Η γλώσσα αναπνέει φυσικά, η εικόνα είναι διαυγής και η συναισθηματική διαδρομή πειστική. Η αντίθεση ανάμεσα στην ανοιξιάτικη πληρότητα και στην επερχόμενη ρήξη λειτουργεί πολύ καλά. Ο τελευταίος στίχος είναι δυνατός και μένει. Έχει τη μορφή συμπεράσματος που δεν είναι απλώς ρητορικό αλλά υπαρξιακό.
Σύντομο, κοφτερό, ειρωνικό και πικρό. Έχει πολύ καλή δραματουργική οικονομία. Ο ερωτικός τόνος μετατρέπεται σχεδόν σε δικανικό λεξιλόγιο, και αυτό του δίνει ιδιοτυπία. Ο τελευταίος στίχος, «Σε λυπάμαι που δεν θα την υποστείς», είναι εξαιρετικά επιθετικός και εύστοχος· αφήνει ένα δηλητηριώδες ίχνος. Πολύ πετυχημένο μικρό ποίημα.
Έχει δύναμη εποχής. Με λίγες γραμμές χτίζει μια αστική νεκρολογία. Οι εικόνες των μεσιτικών γραφείων, των studios και των μουχλιασμένων δυαριών αποτυπώνουν παρακμή χωρίς περιττές εξηγήσεις. Ο τελευταίος στίχος είναι ωραίος και λυρικά αντισταθμιστικός: ενώ η πόλη πεθαίνει, το ποιητικό υποκείμενο κρατά κάτι από τον ουρανό. Το πιο άμεσα κοινωνικό ποίημα του συνόλου.
Έχει διάρκεια, στοχαστική ηρεμία και μια όμορφη αίσθηση μεταχρονικότητας. Η εικόνα των μελλοντικών αρχαιολόγων είναι ισχυρή και η μεταφορά του αμμωνίτη εξαιρετική. Το ποίημα πετυχαίνει να μιλήσει για μνήμη, αγάπη και επιβίωση του αισθήματος μέσα στον χρόνο χωρίς μελοδραματισμό. Το τέλος, «θα ’ρθω να σε κατοικήσω», είναι ήσυχο αλλά βαθύ.
