Θεόδωρος Θεοχάρης (1897-1962) : Λαογράφος, Συγγραφέας - Χαλκίδα

Θεόδωρος Θεοχάρης (1897-1962) 
Λαογράφος, Συγγραφέας - Χαλκίδα

Ένας πνευματικός άνθρωπος που αγάπησε τον τόπο του, 

έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για να διασώσει

την ιστορία του. Ένας άνθρωπος για μίμηση!

Έργο - προσφορά

Ένα έργο προσφορά, στους συμπατριώτες μου 

Ευβοείς-Σκιαθίτες- Σκυριανούς.

Όλες οι δημοσιεύσεις του Θ.Θεοχάρη με τίτλο 

"Τα εκατοντάχρονα του Ευβοϊκού Τύπου"

στον "Ευβοϊκό Λόγο" τέλη '50-αρχές "60, 

σε ένα pdf 165 σελίδων, ευανάγνωστο αλλά 

στην δική του πολυτονική γραφή. 

Το διαβάζετε, το αποθηκεύετε, 

ελεύθερα, πλην τροποποίησης.

Θ.Θεοχάρη: Τα εκατοντάχρονα του Ευβοϊκού Τύπου"

Ι

Περιέχεται και βιογραφικό του.

Πατήστε τους παρακάτω συνδέσμους...

Ευβοϊκή Λαογραφία-pdf

ΙΙ

Χαλκίδα-pdf

III

Η Χαλκίδα και οι κανταδόροι της-pdf

Ευβοϊκός Λόγος-Τεύχος 1 Μάρτης 1958

ΕΥΒΟΪΚΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ

Φῶς, ὀμορφιά, χαρά, δροσιά, ἁρμονία καὶ ..μυστήριο ἔχουν ὑφάνει τη μαγική τοῦ νησιοῦ μας στολή. Γεμάτη ή Εύβοια ψηλά βουνά, βουναλάκια, κοιλάδες, κόρφους, πέλαγα καὶ γραφικές σπηλιές. Καὶ ὅλα δεμένα σ' ένα σύνο λο καταπληκτικῆς ποικιλίας που προσφέρεται στον.... ἀνύπαρκτο Τουρισμό μας σὰν ἕνα ἀτίμητο δώρο, μιὰ χαμένη, γιὰ τὴν ὥρα, ἀξιολόγηση.
᾿Επάνω ἀπὸ τὸν Εὐβοϊκό, ἡ φαντασία θέλει τον Δημιουργό τοῦ ᾿Απείρου Σύμπαντος νὰ λησμονεί, σκοπίμως ἡ κατὰ θείαν παραδρομήν, τη κανονική δόσι τῆς τάξεως Φκιάνει τὴ Δίρφυ καὶ την Ὄχη. Τον Ευριπὸ καὶ τὸν Καβοντόρο. Δίνει σχήματα τρελλά, πολύχρωμα, ὅλα ἀπαλά. Επίπεδα, ἀφράτα, φουντωτά βουνά, Σκόρπισμα Σποράδων ἐπάνω καὶ κάτω τῶν Πεταλιών,
Στὸ Εὐβοϊκό νησί τὰ δυό στοιχεῖα, βουνό καὶ θάλασσα, εἶναι τόσο ἀριστοτεχνικά, θάλεγε κανείς, συνδυασμένα ώστε ν' ἀλληλοσυμπληρώνονται σ' ἕνα ὡραιότατο σύνολο, ἰδεωδῶς ἀρμονικό. Ἡ θάλασσα γλύφει τις ἀκρογιαλιές
του καὶ καμαρώνει τὶς ἀσύγκριτες ὀμορφιές χαμένων παραδείσων.
Μια παράξενη λαμπράδα σκορπᾶ ἡ μαγικὴ ἀνατολὴ καὶ τὰ ὀνειρώδη ἡλιοβασιλέματα· δὲ προφταίνεις νὰ χαρῇς τὸ χρυσάφι κι' ἀκολουθεῖ τὸ ρόδινο σὲ τόσες άποχρώσεις ὅταν ἡ φύσις ἀρχίζει να γίνεται ἠρεμία καὶ ρέμβη!..
Οἱ καλοκαιριάτικες κι' οἱ φθινοπωρινές νύχτες εἶναι εὐχάριστες εἴτε βρίσκεσαι στο βουνό, εἴτε σὲ κοιλάδα ἢ σε γραφικά Εὐβοϊκά ακρογιάλια. Τ᾿ ἀστέρια εἶναι φιλικὰ καὶ ὁλόλαμπρα. Τὸ ἀεράκι ἀνάλαφρο καὶ ἀπαλό Καὶ ὅταν τεντώνεις τ' αὐτὶ ἀκοῦς τὸ θρόϊσμα τῶν φύλλων στὰ δέντρα που σαλεύουν στον ὕπνο τους.

Καὶ πάνω ἀπ' ὅλα πλανιέται ή γαλήνη καὶ ἡ σιγαλιὰ τῆς σιγουριᾶς, τῆς ἀπόλυτης ψυχικῆς ἡρεμίας. Απὸ τὴ μιὰ ὡς τὴν ἄλλη ἄκρη προσφέρει στοὺς φυσιολάτρες τις θαυμαστές βουνίσιες ὁμορφιές της. ᾿Από τὴν ἀπαλότητα τοῦ Ξηροῦ στὴν ἐλαφρὰ εἰδυλλιακὴ ὀμορφιά του Τελεθρίου (991 μ.), που, ἀνάμεσα σε δυὸ θάλασσες, τον Ευβοϊκό καὶ τὸ κανάλι τῶν Ωρεῶν, ἀπλώνει τις ὁμαλές πλαγιές του καταπράσινες ἀπὸ δάση δρυῶν, ψιλόλιγνα τὰ περσότερα μὲ ἀρκετὰ αἰωνόβια χοντρόκορμα.

᾿Ακόμη τη χιονισμένη Πυξαριᾶ μὲ τὶς ἀντικρυνὲς κορφές τοῦ Καντηλιού, τη Δρακότρουζα, τὸ Κούρλοβο (1209) καὶ τὴ Ντάμιζα, ὅλα καταπράσινα, κορνιζαρισμένα με τὴ κάτασπρη γραμμὴ τοῦ δρόμου.

Κάτι ὁλότελα ξεχωριστό δίνει τὸ θέαμα ἀπ᾿ τὴ κορφή Στρουγγίτσα (1225 μ.) που κατεβαίνει κάθετα στη μπουνατσαρισμένη θάλασσα. ᾿Ανυπέρβλητο ἀληθινά τὸ θέαμα ἀπὸ τὰ ὕψη αὐτὰ μὲ τὶς βόρειες Σποράδες, τη Σκύρο, Σκόπελο, Σκιάθο κι' ἀριστερώτερα τὸ Πήλιο ἀπὸ τὴ μια μεριά, καὶ τῆς ἀντικρυνῆς Στεργιᾶς ἀπ' τὴν ἄλλη τοῦ Εὐβοϊκοῦ μὲ τὴ Μαλεσσίνα καὶ τὴν ᾿Αταλάντη καὶ στὰ βάθη τὴ Γκιώνα, το Παρνασσό, τὸν Ἑλικῶνα, τὴ Πάρνηθα ..

Τὴν ἀσύγκριτη ακόμα θεαματικὴ πανδαισία τοῦ Γερακοβουνιού (1197 μ.) καὶ τῆς Ἑλατόβριθης Δίρφης (1745 μ.) με τις χαράδρες καὶ τὰ πλατάνια της. Τὴν ὑπο βλητική σκηνογραφία τοῦ Ξέροβουνιού (1365 μ.), τοῦ Μαυροβουνιού (1122 μ.), τοῦ Εὐβοϊκοῦ Ολύμπου (1176 μ.) μὲ τὰ Κοτύλαια (774) καὶ τὸν Ζάρακα (865) που σχηματίζουν τὸ ἀπαλόγραμμο σύμπλεγμα τῶν Εὐβοϊκῶν βουνῶν ἀπὸ τὸ ᾿Αρτεμίσι ἕως τὴν ἐπιβλητική παρουσία τῆς νυμφικῆς παστάδας τοῦ Δία, τῆς Ιστορικῆς Όχης (1398 μ.) κάτω κεί στο Καβοντόρο, γιὰ ν' ἀφίσουν στὰ διάμεσα τις πανεύμορφες κοιλάδες τῆς Ιστιαίας, τῶν ᾿Οροβιῶν, τοῦ Μαντουδίου καὶ τῆς Χαλκίδας, νὰ τὶς διασχίζουν σὰν ἀσημένια φίδια ποὺ ἔρπουν ἀνάμεσα στοὺς ἐλαιώνας ὁ Ξηριᾶς, oι θρυλικοί Νηλέας καὶ Κηρέας καὶ ὁ Ιστορικός Λήλας.

*** Βουνά, κοιλάδες, θάλασσα. Θάλασσα καὶ βουνά, στενά συνδεδεμένα στις φυσιολατρικές μας έκδηλώσεις, ἀχώριστα σὰν δυό στοι χεῖα ποὺ ἀλληλοσυμπληρώνονται καὶ δανείζουν, τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, τὴν ὀμορφιά του.

Σ' αὐτὰ τὰ ὑπέροχα κομμάτια τοῦ Εὐβοϊκοῦ καὶ τοῦ Αἰγαίου, τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ τοπίου, συλλογίστηκα τι θαυμαστή ταινία θὰ μποροῦσε νὰ γυριστῇ μὲ μόνο τις φυσικές Εὐβοϊκές καλλονές καὶ τὶ τουριστική δισφήμησι θάτανε γιὰ τὸ νησί μας, ὅπου κι᾿ ἄν παιζόταν.

᾿Αρχαία, βυζαντινή, μεσαιωνική Εύβοια. Μοναστήρια, πύργοι, κάστρα κι' ἐκκλησιές μὲ τὴ τόση ποικιλία καὶ λαμπρότητα τοῦ Εὐβοϊκοῦ τοπίου. Βουνά, ἀκρογιάλια, ἀμμουδιές, σπηλιές μὲ στα λαχτίτες καὶ φημισμένα νησάκια.

Ὅλα αὐτὰ μέσα στο φυσικό Εὐβοϊκό πλαίσιο, ὡραϊσμένα ἀπ᾿ τὴ τέχνη καὶ τὴν ἱστορία, καὶ τὶ δὲ θ᾽ ἀπέδιδαν σὲ μιὰ τουριστική ταινία;

Μὰ ποιὸς σκέπτεται ἐδωπέρα τέτοια μικροζητήματα !...

Καὶ ὅμως, τὶ κρίμα, ἀλήθεια, Δεκατέσσαρα ὁλόκληρα χρόνια μετὰ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσι καὶ ἑκατὸν εἰκοσιπέντε ἀπ' τὴν προσάρτησι, νὰ μὴν ἔχει ἀποκατασταθῇ, ἔστω καὶ ὡς προεκλογικό ὄργιο, τὸ ὁδικό δίκτυο τῆς Εύβοιας.

Ἔτσι, δάση θεώρατα ἀπὸ πεῦκα, ἔλατα, δρῦς καὶ ἐλαιῶνες. ᾿Απότομες χαράδρες καὶ ἀμπελόφυτες πλαγιές, ποτάμια, ρυάκια, πηγὲς καὶ θαυμαστοὶ ὁρμίσκοι κι' ἕνα πράσινο ἔργιο, δὲ μπορεῖ νὰ τ᾿ ἀπολαύσῃ ὁ ταξιδιώτης, ἐκτὸς ἄν διαθέτῃ παραπολύ γερό στομάχι καὶ λαστιχένιο σώμα. Οἱ σημερινοί «κατσικόδρομοι» τῆς Εύ βοιας εἶναι στρωμένοι μὲ λακούβες ὅλων τῶν μεγεθῶν καὶ κάθε τύπου. Ὅταν λοιπὸν «χτυπιέσαι» σὰν τὸ ὀχταπόδι καὶ ὅταν ἡ λάσπη τινάζεται στὰ ὕψη ἢ ἡ σκόνη σηκώνεται σύννεφο πῶς νὰ ἀπολαύσῃς τὸ τοπίο;

Γεώργιος Ρήγας (1884-1960): Λαογράφος, Δημοδιδάσκαλος, Ιερέας, Υμνωδός, Ποιητής - Σκιάθος

 

Γεώργιος Ρήγας (1884-1960)

Λαογράφος, Δημοδιδάσκαλος, 

Ιερέας, Υμνωδός, Ποιητής - Σκιάθος

Ο Γεώργιος Ρήγας ήταν δημοδιδάσκαλος και ιερέας, ενώ ασχολήθηκε με τη λαογραφία, τη βυζαντινή μουσική και την υμνογραφία. Γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 20 Νοεμβρίου 1884 και πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιουλίου 1960. Φοίτησε δυο χρόνια στο Βαρβάκειο λύκειο, στο οποίο δίδασκε ο συμπατριώτης του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Ήταν δημοδιδάσκαλος και ιερέας. Ως ιερέας είχε στενή επαφή με το λαό και προέβη σε προσεκτική παρατήρηση των εκδηλώσεων της ζωής.

Ο παπα-Γιώργης Ρήγας ήταν στυλοβάτης της μεταβυζαντινής λογιοσύνης μέσα από την αγιορείτικη παράδοση, είναι Λαογράφος με βαρύτητα ,συνθέτης ύμνων ,ποιητής ,και θεωρείται αυθεντία σε θέματα που αφορούν το τυπικό της εκκλησίας. (Α.Μιτζέλος)

Βιβλία

Ζητήματα τυπικού, 1954 (33 μικρές μελέτες που αναφέρονται σε τυπικές διατάξεις διάφορων ακολουθιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας και είχαν προηγουμένως δημοσιευτεί στα εκκλησιαστικά περιοδικά Εκκλησία, Ενορία και Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη.)

Παναγία η κουνίστρα· ήτοι ιστορία της ιεράς και σεβάσμιας μονής της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εικονίστριας της εν τη νήσω Σκιάθω και της θαυμαστής ευρέσεως της Αγίας Αυτής Εικόνος· ο προς Αυτήν Παρακλητικός Κανών και η Ακολουθία της Ευρέσεως Αυτής, έκδοση τρίτη· Επιμελεία Γεωργίου Α. Ρήγα, 1956 (Η πρώτη έκδοση του έργου που έγραψε ο Επιφάνιος Δημητριάδης έγινε από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη το 1903, η δεύτερη έγινε το 1926 από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, που πρόσθεσε Παρακλητικό Κανόνα και Πλήρη Ακολουθία συνθεμένα από τον ίδιο, την τρίτη έκδοση ο Γεώργιος Ρήγας την πλούτισε με δικές του παρατηρήσεις.)

Μελωδήματα Σκιάθου τονισθέντα μετά πάσης δυνατής ακριβείας, 1958 ( Φωτοτυπική αναδημοσίευσή του περιλαμβάνεται στον 7. τόμο της σειράς Γ. Α. Ρήγα (Οικονόμου), Ακολουθίαι Αγίων, Εκδόσεις Ergo, 2009.)

Σκιάθου Λαϊκός Πολιτισμός, τμ. α΄: Δημώδη άσματα· Πρόλογος και επιμέλεια έκδοσης: Στίλπων Κυριακίδης· Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1958,

Σκιάθου Λαϊκός Πολιτισμός, τμ. β΄: Δημώδεις διηγήσεις· Πρόλογος και επιμέλεια έκδοσης: Στίλπων Κυριακίδης· Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1962,

Σκιάθου Λαϊκός Πολιτισμός, τμ. γ΄: Λοιπά μνημεία του λόγου· Πρόλογος και επιμέλεια έκδοσης: Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος· Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1968,

Σκιάθου Λαϊκός Πολιτισμός, τμ. δ΄: Υλικός βίος, κοινωνικός βίος, λατρεία, δεισιδαιμονίαι, λαϊκή ιατρική, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1970,

Ακολουθίαι Αγίων, Συλλεγείσαι και επιμελώς διορθωθείσαι, 7 τόμοι, Εκδόσεις Ergo, 2003–2009· Επιμέλεια και Εισαγωγή Φώτη Δημητρακόπουλου (Στον πρώτο τόμο περιλαμβάνονται υμνογραφήματα των μηνών Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου, στον δεύτερο Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου, στον τρίτο Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, στον τέταρτο Μαρτίου - Απριλίου, στον πέμπτο Μαΐου - Ιουνίου, στον έκτο Ιουλίου - Αυγούστου, ενώ ο έβδομος περιέχει το τριώδιο και το πεντηκοστάριο, καθώς και μελωδήματα της Σκιάθου του ιδίου.)(Τα υμνογραφήματα του Γεωργίου Α. Ρήγα, που περιλαμβάνονται στις «Ακολουθίες Αγίων», τα εξέδωσε ο Βαγγέλης Σκουβαράς το 1963.)

Τυπικόν, Σειρά «Λειτουργικά Βλατάδων» #1, Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1994· επιμέλεια Ν[ικόδημος] Σκρέττας

Ζητήματα Τυπικού, Σειρά «Λειτουργικά Βλατάδων» #2, Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1999

Ανέκδοτα

Σύμφωνα με τον εκδότη του περιοδικού Σκιάθος Χρήστο Β. Χειμωνά, του Γεωργίου Α. Ρήγα παραμένουν ανέκδοτα τα έργα:

Συλλογή διαφόρων ασμάτων, 1908.

Προσθήκαι εις τα Δώδεκα Μηναία, 1911.

Μεγαλυνάρια συλλεγέντα και επιμελώς διορθωθέντα υπό Γεωργίου Α. Ρήγα οικονόμου, Σκιάθος 1942.

Ημερολόγιον βαλκανικών πολέμων.

Γιάννης Δ. Αικατερίνης (1901- 1994): Λαογράφος-Απόστρατος Μοίραρχος - Σκιάθος

 

Γιάννης Δ. Αικατερίνης (1901-  )
Λαογράφος-Απόστρατος Μοίραρχος - Σκιάθος

Γιάννης Δ. Αικατερίνης (1901-  ): Λαογράφος-Απόστρατος Μοίραρχος - Σκιάθος

Οφείλουμε τεράστια ευγνωμοσύνη σε αυτόν τον άνθρωπο, καθόσον με υπομονή, ζήλο και διαθέτοντας χρόνια ζωής, συγκέντρωσε πλήθος πληροφοριών για το χωριό μας την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ το "Κιόστε" με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα βιβλίο-θησαυρός, για εμάς τους απογόνους, επτακοσίων σελίδων! Ο τίτλος του "ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ-Το χωριό μας η Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ (Το Κιόστε) 1760-1922.
Μέσα στον χείμαρρο των 728 σελίδων, χωρισμένο σε δέκα κεφάλαια περιλαμβάνει τα πάντα: Γεωγραφικά και ιστορικά στοιχεία – Στοιχεία πολιτισμού – Οικονομική ζωή – Λαϊκός Πολιτισμός – Περί εθνικού φρονήματος των χωριανών – Θρησκευτική ζωή, Παραδόσεις, προλήψεις – Δεισιδαιμονίες, δοξασίες – Ευτράπελες διηγήσεις και ανέκδοτα – Πρόσωπα και τύποι – Και άλλα στοιχεία του χωριού.

Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1901 στην Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ (Το Κιόστε). Γιος του Δημήτρη Αικατερίνη και της Δέσποινας Μυλωναδάκη. Η οικογένειά του ήταν πολυμελής (είχε επτά αδέλφια) πράγμα όχι σπάνιο τότε. Το φαινόμενο ήταν συχνότατο και από ιδία πείρα (ο παππούς μου Ηλίας Βουτσής του Κωνσταντίνου Βουτσή ή Χούλη είχε και αυτός επτά αδελφούς).

Με τον Πρώτο Διωγμό του 1914 κατέφυγε στην Χίο  όπου φοίτησε στο σχολείο με πολύ καλές επιδόσεις. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στη Χίο χάνει την μητέρα του. Επιστρέφει στην γενέτειρά του το 1919 και αργότερα φοιτά στην Σχολή Χωροφυλακής της Σμύρνης. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής και με τον Δεύτερο Διωγμό του 1922 κατέφυγε πάλι στη Χίο και συνέχεια στη Σκιάθο και στη Νέα Μηχανιώνα. Συμπλήρωσε τη φοίτησή του στη Σχολή Χωροφυλακής της Αθήνας. Υπηρέτησε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έφθασε ώς τον βαθμό του μοιράρχου. Το 1940 παντρεύτηκε την  Μελαχροινή Κανταράκια (από τη Σκιάθο) και απόκτησε τρία παιδιά, τη Δέσποινα, τον Δημήτρη και τη Ματούλα. Καμάρωσε οκτώ εγγόνια με τα τρία να έχουν το όνομά του.Συνταξιοδοτήθηκε από το Πλωμάρι Λέσβου. Ως συνταξιούχος διέμενε στον Βόλο. Χρημάτισε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Σκιάθου.
 
Συμπεραίνεται λοιπόν, οτι αυτά που εξιστορεί και αναφέρει τα έζησε ο ίδιος και μάλιστα σε ηλικία που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η αυθεντικότητά τους. Ήταν άριστος γνώστης της Ευρωπαϊκής και Βυζαντινής μουσικής και γι αυτό το βιβλίο του είναι διανθισμένο με πολλά τραγούδια του χωριού. Απεβίωσε το 1994 στον Πειραιά.

Το βιβλίο του στην αρχική έκδοση του 1984

και στην επανέκδοση του 2017

Στέφανος Βογιατζής ( - ): Λαογράφος, Δοκιμιογράφος - Χαλκίδα

Στέφανος Βογιατζής (  -  )
 Λαογράφος, Δοκιμιογράφος
Χαλκίδα

Στέφανος Βογιατζής (  -  ): Λαογράφος, Δοκιμιογράφος - Χαλκίδα

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

Στέφανος Βογιατζής: Του Τόπου μας και του Καιρού μας

Ξενοφών Αντωνιάδης (1914-2004): Διπλωμάτης, Λιμενικός, Συγγραφέας, Λαογράφος - Σκύρος

Ξενοφών Αντωνιάδης (1914-2004)
Διπλωμάτης, Λιμενικός, Συγγραφέας, Λαογράφος
 Σκύρος

Ξενοφών Αντωνιάδης (1914-2004)

Γεννήθηκε στη Σκύρο και καταγόταν από παλιά οικογένεια του νησιού. Μάλιστα η οικογένεια Αντωνιάδη είχε από τον 19ο αιώνα (1860) και ιδιωτικό νησί, την Σκυροπούλα, η οποία τελικά πουλήθηκε το 2001 για περίπου 6.1 εκατομμύρια ευρώ λόγω αδυναμίας καταβολής φόρου κληρονομιάς. Κατετάγη στο Λιμενικό Σώμα, ήταν αρχηγός της τάξης του και ορκίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1937.

Διετέλεσε το 1940 λιμενάρχης Θεσσαλονίκης καθώς και επικεφαλής της διεύθυνσης ναυτικής εκπαίδευσης (1965). Το 1962 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 25η διπλωματική διάσκεψη ναυτικού δικαίου της Διεθνούς Ναυτικής Επιτροπής και το 1958 στη διεθνή διάσκεψη εργασίας στη Γενεύη μαζί με τον πλοίαρχο Γουλιέλμο. Κατά την περίοδο της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών. Αποστρατεύθηκε και κυνηγήθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών αλλά με προεδρικό διάταγμα του 1975 επανήλθε στην θέση του για να αποστρατευθεί τελικά με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.

Ασχολήθηκε με νομικά και ιστορικά, κυρίως της Σκύρου, θέματα. 

Έγραψε τα εξής έργα: 

Εισαγωγή εις το Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο (1943), το ναυτικόν ατύχημα (1953), η ναυτική εκπαίδευσις (1960), η Σκύρος και η θάλλασα (1967), Νεοελληνικά ναυτικά κείμενα (1968), το οποίο εκδόθηκε απο το Ευγενίδειο ίδρυμα σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μανάφη, Μαθήματα Ναυτικού Δικαίου (1970), ο πλοίαρχος φορεύς δημοσίας εξουσίας (1972), ο νέος Π.Π.Κ.Ε.Ν. (1973), θέματα ναυτικού δικαίου (1974), περι ναυτιλιακών εγγράφων (1974), στοιχεία ναυτικού δικαίου (1976), το ναυτιλιακό πανεπιστήμιο (1990) και η Σκύρος στους περιηγητές και γεωγράφους 1400-1900. Ο Ξενοφών Αντωνιάδης τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία των Αθηνών για τα ιστορικά του έργα.Υπήρξε επίσης πρωτεργάτης για την δημιουργία της εφημερίδας "Σκυριανά Νέα".

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2004. Γιος του είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης (1946), Αρχηγός ΓΕΝ τα έτη 2002-2005 και Ναύαρχος ε.α του Πολεμικού Ναυτικού.