Θεόδωρος Θεοχάρης (1897-1962) : Λαογράφος, Συγγραφέας - Χαλκίδα

Θεόδωρος Θεοχάρης (1897-1962) 
Λαογράφος, Συγγραφέας - Χαλκίδα

Ένας πνευματικός άνθρωπος που αγάπησε τον τόπο του, 

έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για να διασώσει

την ιστορία του. Ένας άνθρωπος για μίμηση!

Ι

Περιέχεται και βιογραφικό του.

Πατήστε τους παρακάτω συνδέσμους...

Ευβοϊκή Λαογραφία-pdf

ΙΙ

Χαλκίδα-pdf

III

Η Χαλκίδα και οι κανταδόροι της-pdf

Ευβοϊκός Λόγος-Τεύχος 1 Μάρτης 1958

ΕΥΒΟΪΚΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ

Φῶς, ὀμορφιά, χαρά, δροσιά, ἁρμονία καὶ ..μυστήριο ἔχουν ὑφάνει τη μαγική τοῦ νησιοῦ μας στολή. Γεμάτη ή Εύβοια ψηλά βουνά, βουναλάκια, κοιλάδες, κόρφους, πέλαγα καὶ γραφικές σπηλιές. Καὶ ὅλα δεμένα σ' ένα σύνο λο καταπληκτικῆς ποικιλίας που προσφέρεται στον.... ἀνύπαρκτο Τουρισμό μας σὰν ἕνα ἀτίμητο δώρο, μιὰ χαμένη, γιὰ τὴν ὥρα, ἀξιολόγηση.
᾿Επάνω ἀπὸ τὸν Εὐβοϊκό, ἡ φαντασία θέλει τον Δημιουργό τοῦ ᾿Απείρου Σύμπαντος νὰ λησμονεί, σκοπίμως ἡ κατὰ θείαν παραδρομήν, τη κανονική δόσι τῆς τάξεως Φκιάνει τὴ Δίρφυ καὶ την Ὄχη. Τον Ευριπὸ καὶ τὸν Καβοντόρο. Δίνει σχήματα τρελλά, πολύχρωμα, ὅλα ἀπαλά. Επίπεδα, ἀφράτα, φουντωτά βουνά, Σκόρπισμα Σποράδων ἐπάνω καὶ κάτω τῶν Πεταλιών,
Στὸ Εὐβοϊκό νησί τὰ δυό στοιχεῖα, βουνό καὶ θάλασσα, εἶναι τόσο ἀριστοτεχνικά, θάλεγε κανείς, συνδυασμένα ώστε ν' ἀλληλοσυμπληρώνονται σ' ἕνα ὡραιότατο σύνολο, ἰδεωδῶς ἀρμονικό. Ἡ θάλασσα γλύφει τις ἀκρογιαλιές
του καὶ καμαρώνει τὶς ἀσύγκριτες ὀμορφιές χαμένων παραδείσων.
Μια παράξενη λαμπράδα σκορπᾶ ἡ μαγικὴ ἀνατολὴ καὶ τὰ ὀνειρώδη ἡλιοβασιλέματα· δὲ προφταίνεις νὰ χαρῇς τὸ χρυσάφι κι' ἀκολουθεῖ τὸ ρόδινο σὲ τόσες άποχρώσεις ὅταν ἡ φύσις ἀρχίζει να γίνεται ἠρεμία καὶ ρέμβη!..
Οἱ καλοκαιριάτικες κι' οἱ φθινοπωρινές νύχτες εἶναι εὐχάριστες εἴτε βρίσκεσαι στο βουνό, εἴτε σὲ κοιλάδα ἢ σε γραφικά Εὐβοϊκά ακρογιάλια. Τ᾿ ἀστέρια εἶναι φιλικὰ καὶ ὁλόλαμπρα. Τὸ ἀεράκι ἀνάλαφρο καὶ ἀπαλό Καὶ ὅταν τεντώνεις τ' αὐτὶ ἀκοῦς τὸ θρόϊσμα τῶν φύλλων στὰ δέντρα που σαλεύουν στον ὕπνο τους.

Καὶ πάνω ἀπ' ὅλα πλανιέται ή γαλήνη καὶ ἡ σιγαλιὰ τῆς σιγουριᾶς, τῆς ἀπόλυτης ψυχικῆς ἡρεμίας. Απὸ τὴ μιὰ ὡς τὴν ἄλλη ἄκρη προσφέρει στοὺς φυσιολάτρες τις θαυμαστές βουνίσιες ὁμορφιές της. ᾿Από τὴν ἀπαλότητα τοῦ Ξηροῦ στὴν ἐλαφρὰ εἰδυλλιακὴ ὀμορφιά του Τελεθρίου (991 μ.), που, ἀνάμεσα σε δυὸ θάλασσες, τον Ευβοϊκό καὶ τὸ κανάλι τῶν Ωρεῶν, ἀπλώνει τις ὁμαλές πλαγιές του καταπράσινες ἀπὸ δάση δρυῶν, ψιλόλιγνα τὰ περσότερα μὲ ἀρκετὰ αἰωνόβια χοντρόκορμα.

᾿Ακόμη τη χιονισμένη Πυξαριᾶ μὲ τὶς ἀντικρυνὲς κορφές τοῦ Καντηλιού, τη Δρακότρουζα, τὸ Κούρλοβο (1209) καὶ τὴ Ντάμιζα, ὅλα καταπράσινα, κορνιζαρισμένα με τὴ κάτασπρη γραμμὴ τοῦ δρόμου.

Κάτι ὁλότελα ξεχωριστό δίνει τὸ θέαμα ἀπ᾿ τὴ κορφή Στρουγγίτσα (1225 μ.) που κατεβαίνει κάθετα στη μπουνατσαρισμένη θάλασσα. ᾿Ανυπέρβλητο ἀληθινά τὸ θέαμα ἀπὸ τὰ ὕψη αὐτὰ μὲ τὶς βόρειες Σποράδες, τη Σκύρο, Σκόπελο, Σκιάθο κι' ἀριστερώτερα τὸ Πήλιο ἀπὸ τὴ μια μεριά, καὶ τῆς ἀντικρυνῆς Στεργιᾶς ἀπ' τὴν ἄλλη τοῦ Εὐβοϊκοῦ μὲ τὴ Μαλεσσίνα καὶ τὴν ᾿Αταλάντη καὶ στὰ βάθη τὴ Γκιώνα, το Παρνασσό, τὸν Ἑλικῶνα, τὴ Πάρνηθα ..

Τὴν ἀσύγκριτη ακόμα θεαματικὴ πανδαισία τοῦ Γερακοβουνιού (1197 μ.) καὶ τῆς Ἑλατόβριθης Δίρφης (1745 μ.) με τις χαράδρες καὶ τὰ πλατάνια της. Τὴν ὑπο βλητική σκηνογραφία τοῦ Ξέροβουνιού (1365 μ.), τοῦ Μαυροβουνιού (1122 μ.), τοῦ Εὐβοϊκοῦ Ολύμπου (1176 μ.) μὲ τὰ Κοτύλαια (774) καὶ τὸν Ζάρακα (865) που σχηματίζουν τὸ ἀπαλόγραμμο σύμπλεγμα τῶν Εὐβοϊκῶν βουνῶν ἀπὸ τὸ ᾿Αρτεμίσι ἕως τὴν ἐπιβλητική παρουσία τῆς νυμφικῆς παστάδας τοῦ Δία, τῆς Ιστορικῆς Όχης (1398 μ.) κάτω κεί στο Καβοντόρο, γιὰ ν' ἀφίσουν στὰ διάμεσα τις πανεύμορφες κοιλάδες τῆς Ιστιαίας, τῶν ᾿Οροβιῶν, τοῦ Μαντουδίου καὶ τῆς Χαλκίδας, νὰ τὶς διασχίζουν σὰν ἀσημένια φίδια ποὺ ἔρπουν ἀνάμεσα στοὺς ἐλαιώνας ὁ Ξηριᾶς, oι θρυλικοί Νηλέας καὶ Κηρέας καὶ ὁ Ιστορικός Λήλας.

*** Βουνά, κοιλάδες, θάλασσα. Θάλασσα καὶ βουνά, στενά συνδεδεμένα στις φυσιολατρικές μας έκδηλώσεις, ἀχώριστα σὰν δυό στοι χεῖα ποὺ ἀλληλοσυμπληρώνονται καὶ δανείζουν, τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, τὴν ὀμορφιά του.

Σ' αὐτὰ τὰ ὑπέροχα κομμάτια τοῦ Εὐβοϊκοῦ καὶ τοῦ Αἰγαίου, τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ τοπίου, συλλογίστηκα τι θαυμαστή ταινία θὰ μποροῦσε νὰ γυριστῇ μὲ μόνο τις φυσικές Εὐβοϊκές καλλονές καὶ τὶ τουριστική δισφήμησι θάτανε γιὰ τὸ νησί μας, ὅπου κι᾿ ἄν παιζόταν.

᾿Αρχαία, βυζαντινή, μεσαιωνική Εύβοια. Μοναστήρια, πύργοι, κάστρα κι' ἐκκλησιές μὲ τὴ τόση ποικιλία καὶ λαμπρότητα τοῦ Εὐβοϊκοῦ τοπίου. Βουνά, ἀκρογιάλια, ἀμμουδιές, σπηλιές μὲ στα λαχτίτες καὶ φημισμένα νησάκια.

Ὅλα αὐτὰ μέσα στο φυσικό Εὐβοϊκό πλαίσιο, ὡραϊσμένα ἀπ᾿ τὴ τέχνη καὶ τὴν ἱστορία, καὶ τὶ δὲ θ᾽ ἀπέδιδαν σὲ μιὰ τουριστική ταινία;

Μὰ ποιὸς σκέπτεται ἐδωπέρα τέτοια μικροζητήματα !...

Καὶ ὅμως, τὶ κρίμα, ἀλήθεια, Δεκατέσσαρα ὁλόκληρα χρόνια μετὰ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσι καὶ ἑκατὸν εἰκοσιπέντε ἀπ' τὴν προσάρτησι, νὰ μὴν ἔχει ἀποκατασταθῇ, ἔστω καὶ ὡς προεκλογικό ὄργιο, τὸ ὁδικό δίκτυο τῆς Εύβοιας.

Ἔτσι, δάση θεώρατα ἀπὸ πεῦκα, ἔλατα, δρῦς καὶ ἐλαιῶνες. ᾿Απότομες χαράδρες καὶ ἀμπελόφυτες πλαγιές, ποτάμια, ρυάκια, πηγὲς καὶ θαυμαστοὶ ὁρμίσκοι κι' ἕνα πράσινο ἔργιο, δὲ μπορεῖ νὰ τ᾿ ἀπολαύσῃ ὁ ταξιδιώτης, ἐκτὸς ἄν διαθέτῃ παραπολύ γερό στομάχι καὶ λαστιχένιο σώμα. Οἱ σημερινοί «κατσικόδρομοι» τῆς Εύ βοιας εἶναι στρωμένοι μὲ λακούβες ὅλων τῶν μεγεθῶν καὶ κάθε τύπου. Ὅταν λοιπὸν «χτυπιέσαι» σὰν τὸ ὀχταπόδι καὶ ὅταν ἡ λάσπη τινάζεται στὰ ὕψη ἢ ἡ σκόνη σηκώνεται σύννεφο πῶς νὰ ἀπολαύσῃς τὸ τοπίο;