Αναστασία Γιαννακάκη ( - ): Λογοτέχνις - Μαντούδι

Αναστασία Γιαννακάκη

Λογοτέχνις

Μαντούδι

Αναστασία Γιαννακάκη (  -  ): Λογοτέχνις - Μαντούδι

Μια και δεν έχω φωτογραφία της συγγραφέως παραθέτω μια φωτογραφία από του "Σκαλιστήρι" μιας εμβληματικής βιομηχανίας της περιοχής που έχει προκαλέσει τόσες πολλές συζητήσεις...

Παρουσιάστηκε στα Γράμματα το έτος 1977.

Είναι Λογίστρια , πτυχιούχος ΑΖΙ. Δούλεψε στη ΔΕΗ και είναι συνταξιούχος. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου και. αυτό της έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει πολλές Ευρωπαϊκές και Ασιατικές χώρες. Έτσι γεννήθηκε το βιβλίο της « Προσκύνημα στους τόπους της τέχνης και των θρησκειών». Είναι μέλος της Ε.Ε.Λ και ηγετικό μέλος της Ελληνικής Μορφωτικής Λέσχης για την οποία έγραψε το βιβλίο αφιερωμένο στα πενήντα της χρόνια. « Η ΕΜΕΛ ενηλικιώθηκε [1956-2006]»

Έργα της:

• Λογχισμοί Ποίηση: 1977

• Χάρτινα σχέδια: 1981

• Αναζήτηση: 1987

• Αντιφέγγισμα της ψυχής μου: 1993

• Πτήση 403 Διηγήματα: 1996

• Προσκύνημα στους τόπους της τέχνης και των θρησκειών - Ταξιδιωτικό:  2004

• Ταξίδι μιας ζωής από το τότε στο τώρα (Βιογραφικό): 2005

• Η ΕΜΕΛ ενηλικιώθηκε: 2007

Από την ανθολογία "Οι ποιητές της Εύβοιας" του Κώστα Δημόπουλου

(Τα τρία πρώτα ἀπό τὴν ποιητική συλλογή «Χάρτινα σχέδια»)

ΧΑΡΤΙΝΑ ΣΧΕΔΙΑ

Σ᾿ αὐτὸ τὸ θαυμάσιο τόπο
μὲ τὸν διάφανο, ἀχνογάλανο οὐρανό,
καὶ τὰ δαντελένι᾽ ἀκρογιάλια του,
θαρρεῖς Θεοὶ καὶ Δαίμονες συνωμότησαν
κι ὅλα γίναν σταχτιὰ κι ἀνέκφραστα.
Ρημαδιό τὸ βιός μας· μαῦρ᾽ ἀποκαΐδια
κι ὁ μόχθος τῆς ζήσης μας.
Φυσιογνωμίες σπασμένες, συντριμμένες·   
ἀπόστασαν πιὰ νὰ συλλογιοῦνται·
καὶ κινοῦνται στοὺς δρόμους,
σὰν χάρτινα σχέδια
ἀποτραβιοῦνται στὸ σπιτικό τους, 
μανταλώνονται, καὶ θρηνολογοῦν
τὸ ριζικό τους.

 

ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΩΝ

Στρατιές συγκινήσεων μέσα μου, ποὺ μήτε
ὁ τρόμος τῶν πηχτῶν σκοταδιῶν, μήτε
ἡ βουβὴ ἐρήμωση, μποροῦν νὰ καταλαγιάσουν.
 
Εἶναι ἡ ὀμίχλη ποὺ ἁπλώνεται
πάνω στὸ πετρωμένο δάσος.
–Τὸ θλιβερό τραγούδι τῆς θάλασσας,
– Τὰ Παιδιὰ τῆς Μπιάφρας,
καὶ τῆς Οὐγκάντας,
–ὁ νεκρώσιμος ἀχὸς τῆς καμπάνας
γιὰ τὸ χαμὸ τοῦ παλληκαριοῦ,
– ἡ μολυσμένη ἀνάσα τοῦ Αἴολου.
 
Εἶναι ὁ Ἄρης ποὺ κυριαρχεῖ προκλητικά
στοὺς Αἰθέρες.
 
Εἶναι τὰ σβησμένα φῶτα τῆς Πόλης.
 
Εἶναι τὸ ρολόϊ τοῦ τοίχου ποὺ μετράει
ἀλάθητα τὸ χρόνο τῆς ὕπαρξής μου.

 

 ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

... μάθε πὼς καὶ τὸ σήμερα
εἶναι βαθιὸ κι ἀσάλευτο σὰν χτές·
οἱ τοίχοι τοῦ σπιτιοῦ μου, ὅπως ξέρεις,
παραμένουν ἀδειανοί· κι ἡ ἀγρύπνια μου,
σκορπάει τὸ λογισμό μου.
Κατάβαθη σιωπὴ καὶ στὸ μακρὺ διάδρομο
τῆς πολυκατοικίας.
Οὔτε μιὰ παιδική χαρούμενη φωνή
πρωὶ καὶ βράδυ, ἀκούω μονάχα τὸ κλειδί
τ᾿ ἄγνωστου διπλανοῦ μου,
καὶ τίποτ᾽ ἄλλο.

ΘΡΗΝΟΣ

Σειέται συθέμελα τῆς γῆς ὁ Πλανήτης.
Τῶν Τιτάνων τὰ φρένα θαρεῖς καὶ τὰ βελονίζουν δαίμονες, 
καὶ στήνουν ἄπαυτο χορὸ ἀναμέτρησης.
Πάνω στὴν πληγιασμένη γῆς τῆς Χιροσίμα.

Στὸ στρογγυλό τραπέζι τῶν διαβουλεύσεων διασπαθίζεται 
τὸ αἷμα τῶν λαῶν, ποὺ μετουσιώνεται σὲ κραυγή 
ποὺ ὠρύεται καὶ θρηνολογεῖ, μὲ πόδια καὶ μὲ χέρια.

Θρηνολογεῖ τὶς χαμένες πατρίδες. Τὴν ἀποκαϊδιαγμένη γῆς 
Τὰ χαμένα παιδικά χρόνια· τὸν χαμένο ἄνθρωπο.
Θρηνολογεῖ τὸ ἔμβρυο π᾽ ἀκόμα βρίσκεται στὰ σπλάχνα τῆς μάνας.
᾿Αντάρα καὶ βαρυχειμωνιὰ στὰ πρόσωπα τῶν συνετῶν.

Σιέται σιθέμελα τῆς γῆς ὁ πλανήτης κι ὁ ῎Αρης σαρκαστικά 
ἀκονίζει ὅλο καὶ πιότερο τὰ πύρινα σπαθιά του.
Θρηνολογοῦν οἱ συνετοί μὰ θὰ θρηνήσουν κι οἱ παράφρονες 
ὅταν τὸ μήνυμα τοῦ S.O.S. αἰώνια θὰ μείνει στοὺς αἰθέρες 
ἀφοῦ στὴ γῆ τὰ πάντα θάχουν νεκρωθεῖ.

ΗΡΘΕΣ

Ήρθες ροδοχάραμα· ἀσύνεφε οὐρανὲ ἦρθες γεμᾶτος φῶς
Ήρθες, κι ἔπαψε ὁ χρόνος νὰ γυρνᾶ
καὶ μέριασ᾽ ἡ αὐγὴ γιὰ νὰ περάσεις
Ἦρθες νεφέλη, γεμάτη γάργαρο νερό, διαπότισες τὴ γῆ
καὶ ξύπνησες τὰ κρίνα.
Ήρθες βουνήσιο κρυσταλόβρυσο,
γλυκό τραγούδι τοῦ αὐλοῦ
καὶ γέμισαν οἱ ἐρημιὲς πνοὲς
κι ἀκρογιαλιές γίναν ἀκύμαντες, γαληνεμένες.
Φῶς ἀνέσπερο. "Αρπα αἰολική.
Τραγούδι τῶν Σειρήνων μαγικό
σὲ πιὰ ἀπόμακρη γωνιὰ τῆς γῆς
ἤσουν κρυμμένο;

ΑΡΝΗΣΗ

Προσπαθῶ νὰ πείσω τὸν ἑαυτό μου
πὼς ὁ Κάϊν γεννήθηκε μαζί
μὲ τὸν ἄνθρωπο· ἀλλὰ ἡ καρδιά μου
ἀρνιέται τὴ τυποποιημένη μάσκα
τῆς ἀπάθειας καὶ κλαίει.

Εξαιρετικά ποιήματα που υποδηλώνουν άτομο με ιδιαίτερες, 

ανθρώπινες ευαισθησίες.