Ένα τεύχος αφιερωμένο στον Σπύρο Κοκκίνη,
τον πανάξιο εργάτη του πνεύματος.
Αναδημοσίευση από το "Ευβοϊκό Ανθολόγιο"
"Νέα Προοδευτική Εύβοια". Γράφει ο Κωστής Δεμερτζής.
"Νέα Προοδευτική Εύβοια". Γράφει ο Κωστής Δεμερτζής.
2020 11 13
.jpg)
06 11 2020
30 11 2020
27 11 2020
13 09 2024
20 09 2024
20 09 2024
27 09 2024
04 10 2024
18 10 2024
25 10 2024
01 11 2024
01 11 2024
08 11 2024
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Το περιοδικό της Χαλκίδας "Δεσμός" (1961-1965)
Εδώ όλα τα τεύχη στα έτη της κυκλοφορίας του.
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Εύβοια χωρίς εμποροπανηγύρεις γίνεται;
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Η μουσική κίνηση στη Χαλκίδα
στο μεταίχμιο δύο αιώνων
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Ο Σπύρος Κοκκίνης κάνει ένα...
Επίσης ένα άλλο αφιέρωμα
στα πενήντα χρόνια από το θάνατό του
Γεωργίου Φιλάρετου.
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Μια αναφορά του στον Θρασύβουλο Παπαστρατή.
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
Επίσης μια εργασία του για την αρχαία Εύβοια
Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...
................
Οι Ευβοείς αγαπάνε πολύ τον Καραγκιόζη αρχής γενομένης από τον
Σκαρίμπα, τον Κοκκίνη και εγώ που μικρός έπαιζα Καραγκιόζο στην
αυλή της γιαγιάς μου Μαρίκας Βέγγου στον Καράμπαμπα και για τελάλη
είχα έναν φίλο μου, γειτονάκι, τον Βαγγέλη τον Φρατζεσκάκη
που έπαιρνε τους δρόμους και φώναζε ξελαρυγγιαζόμενος:
"Απόψε στου Γιώργου του Βουτσά θα παιχτεί Καραγκιόζης "Ο καραγκιόζης γιατρός"! Τιμή εισιτηρίου δραχμαί δύο δεκάραι!
Για τέτοιες πλάκες μιλάμε, αλλά είμαστε στον Κοκκίνη...
Ευβοϊκός Λόγος Τεύχος 1 Μάρτης 1958
ΠΟΙΗΣΗ
Έντεκα ποιήματα
του
Σπύρου Κοκκίνη
Στόμα θανάτου
(Ποιητική σύνθεση σε είκοσι μέρη)
Έρως ελευθερίας
Λαϊκή πολυκατοικία..................
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.
Το ισόγειο απαράλλαχτο.Στο τρίτο αδειάζαμε το Νώντα.Έλεγα: πότε θα ψηλώσω σαν τον κύριο του πέμπτου,σαν τις ακακίες που παίζουν τα καλόπαιδα.
Πάνω απ’ τη νύχτα τρέχανε δυο άλογα.Πάνω απ’ το κεφάλι μου δυο σύρματα.Δίπλα μου ούρλιαζε ο αγέρας, μπαινόβγαινε από τις τσέπες μου,αρωματισμένος απ’ την κυρία του ρετιρέ.
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.Κι ο δρόμος γέμιζε φαρμάκια.
" Ἡ έκφραση του σώματος "..........................
Η νύχτα σκέπασε τα δωμάτια. Διαδοχικά, όπως τα τρένα που καταπίνει ο κάμπος .Αδιέξοδοι διάδρομοι κύκλοι επιθυμίας .Κι η προσδοκία της απόλαυσης στα μαύρα ,ωσάν κάρβουνα ,μάτια. Ακόμα κι όταν δεν μπορώ να τη φτάσω η φωνή με πλησιάζει .Οι τοίχοι γεμίζουν ζωγραφιές : Μαλλιά που αχνίζουν όπως τα ρουθούνια των αλόγων στον ιππόδρομο. Μουσκεμένα γλυκά και φρέσκα ωσάν κανέλα. Αναπνέω την τρυφερή θάλασσα του ευβοϊκού, γυμνή σταρένια κοιλιά .
Σιτηρέσιο αναμνήσεων.....................
Μέσα από ραγισματιές κυκλοφορώ στους δρόμους με την ίδια ευκολία ανθρώπου που ονειρεύεται.Μετακινώ τις γραμμές σ’ένα παραδείσιο τοπίο από σχολικές γιορτές και παραστάσεις. Ο αέρας κουβαλάει στάχτες και πούπουλα. Απλώνει στο μουλάτο σώμα υπόγειες ηδονές και παραισθήσεις.Τα θέλγητρα άρπαξαν φωτιά, επιπλέουν των υδάτων. Πανέμορφα είναι τα πράσινα λιβάδια, η ανάβαθη θάλασσα του ευβοικού, η γλυκιά νοσταλγία της αγάπης, η άδεια πλατεία του άγνωστου στρατιώτη, τα φρούτα που ωριμάζουν το καλοκαιίρι, τα γέρικα σπίτια της οδού Μπαλαλαίων. Αχ , περιφέρω τα ωραία μάτια της θάλασσας στις αμμουδιές του Ευρίπου.
......................
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.
Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.
Το ισόγειο απαράλλαχτο.
Στο τρίτο αδειάζαμε το Νώντα.
Έλεγα: πότε θα ψηλώσω σαν τον κύριο του πέμπτου,
σαν τις ακακίες που παίζουν τα καλόπαιδα.
Πάνω απ’ τη νύχτα τρέχανε δυο άλογα.
Πάνω απ’ το κεφάλι μου δυο σύρματα.
Δίπλα μου ούρλιαζε ο αγέρας,
μπαινόβγαινε από τις τσέπες μου,
αρωματισμένος απ’ την κυρία του ρετιρέ.
Ανεβάζαμε τις πίκρες μας.
Κατεβάζαμε τα όνειρά μας.
Κι ο δρόμος γέμιζε φαρμάκια.
" Ἡ έκφραση του σώματος "
..........................
Η νύχτα σκέπασε τα δωμάτια. Διαδοχικά, όπως τα τρένα που καταπίνει ο κάμπος .Αδιέξοδοι διάδρομοι κύκλοι επιθυμίας .
Κι η προσδοκία της απόλαυσης στα μαύρα ,ωσάν κάρβουνα ,μάτια. Ακόμα κι όταν δεν μπορώ να τη φτάσω η φωνή με πλησιάζει .Οι τοίχοι γεμίζουν ζωγραφιές : Μαλλιά που αχνίζουν όπως τα ρουθούνια των αλόγων στον ιππόδρομο. Μουσκεμένα γλυκά και φρέσκα ωσάν κανέλα. Αναπνέω την τρυφερή θάλασσα του ευβοϊκού, γυμνή σταρένια κοιλιά .
Σιτηρέσιο αναμνήσεων
.....................
Μέσα από ραγισματιές κυκλοφορώ στους δρόμους με την ίδια ευκολία ανθρώπου που ονειρεύεται.
Μετακινώ τις γραμμές σ’ένα παραδείσιο τοπίο από σχολικές γιορτές και παραστάσεις. Ο αέρας κουβαλάει στάχτες και πούπουλα. Απλώνει στο μουλάτο σώμα υπόγειες ηδονές και παραισθήσεις.
Τα θέλγητρα άρπαξαν φωτιά, επιπλέουν των υδάτων. Πανέμορφα είναι τα πράσινα λιβάδια, η ανάβαθη θάλασσα του ευβοικού, η γλυκιά νοσταλγία της αγάπης, η άδεια πλατεία του άγνωστου στρατιώτη, τα φρούτα που ωριμάζουν το καλοκαιίρι, τα γέρικα σπίτια της οδού Μπαλαλαίων.
Αχ , περιφέρω τα ωραία μάτια της θάλασσας στις αμμουδιές του Ευρίπου.
. . .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου