Σταμάτης Αντωνίου (1957- ): Ποίηση, Σάτιρα - Χαλκίδα

Ο Σταμάτης Αντωνίου έχει το χάρισμα με λίγα να λέει πολλά.

Ανήκει στη Σχολή του Κύπριου Κώστα Μόντη (1914-2004).

Επιλογή Ι

Ναι.Αληθεια ειναι.Η ζωη ειναι ενα ταξιδι.

Κανεις ομως δεν τ' ονειρευτηκε πριν ξεκινησει

και κανεις δεν το θυμαται οταν τελειωνει...

Επιλογή   ΙΙ

Κατι ψελλισε ο βαρκαρης του Αχεροντα.

Κατι σαν..εχει προβλημα η βαρκα...

η κατι τετοιο τελος παντων.

Επεστρεψε τα κομιστρα,ζητησε συγγνωμη,

ευχηθηκε καλη ανταμωση για την επομενη φορα

και τον αφησε και παλι στην ακτη του ποταμου.

Οι γιατροι ειπαν πως συνηλθε απο το κωμα.

Εκεινος ομως ηξερε πως σε μια χαλασμενη βαρκα

χρωσταει την ζωη του...

Επιλογή   ΙΙΙ

Τι μυστηριο και τουτο!

Που πηγαν ολοι;

Πως ερημωσε ετσι ξαφνικα η πολη;

Γιατι ο ζητιανος στην γωνια δεν απλωνει το χερι

για ελεημοσυνη;

Γιατι αλυχτουνε στους δρομους τα σκυλια;

Γιατι χαθηκε η μερα κι η νυχτα πια

με νυχτα δεν μοιαζει;

Κατι τρανο εγινε εκει εξω.

Εμενα παλι, σκεφτηκε ,τι με νοιαζει;

Μπηκε μεσα, εκλεισε τα παραθυρα.

Ολα γυρω του ιδιο σκοταδι ειχαν.

Επιλογή   IV

Θα γυρισω, της ειπε.

Θα σε περιμενω, του ειπε.

Δεν γυρισε,

ετσι δεν εμαθε ποτε οτι εκεινη

δεν τον περιμενε

Επιλογή   V 

Ενω ετρωγα στεγνο τον αστακο μου

-νηστεια βλεπεις-

στο διπλανο τραπεζι ενας αμαρτωλος

ετρωγε τα φασολια του 

με λαδι!

πίνακας Γ.Σταύρου: Ναύπλιο

Πρέπει να κατεβείτε κύριε

-Πρέπει να κατεβείτε κύριε.

Φτάσαμε στο τέλος.

-Κάνει πολύ κρύο έξω.

-Ναι κύριε.Στο τέλος πάντα κάνει κρύο.

-Είναι πολύ σκοτεινά.

-Έτσι είναι κύριε. Στο τέλος πάντα σκοτεινιάζει.

-Και δεν υπάρχει κανείς εδώ.

-Φυσικά κύριε. Στο τέλος δεν υπάρχει ποτέ κανείς..

Τι θ' απογίνετε εσείς;

Και τώρα;

Τι θ' απογίνετε εσείς;

Εσείς που πιστέψατε στα παιδικά τα παραμύθια

κι ύστερα ένα βράδυ τάδατε να πνίγονται

στις παγωμένες θάλασσες κάποιου Δεκέμβρη μακρινού.

Εσείς που στης κάθε αυγής το πρωταντίκρυσμα

θαρρούσατε πως άρχιζε το αιώνιο το φως

κι ύστερα ερχόταν ξαφνικά γριά θλιμμένη η νύχτα

να σας χλευάσει ακόμη μια φορά για την αφέλεια σας.

Τι θ' απογίνετε εσείς;

Νυχτώσαμε..

Νυχτώσαμε..
Κλείσαμε την αλήθεια φυλακή
κι αφήσαμε το ψέμα να περπατά
ελεύθερο στους δρόμους.

Μας βαρέθηκε ο ήλιος κι έφυγε
και τ' άστρα μας, πήραν το φεγγάρι αγκαλιά
και αυτομολήσαν σε άλλους ουρανούς.

Τώρα λιμοκτονούν οι έρωτες σε σάπιες αγκαλιές
καρτερώντας ένα ξημέρωμα π'αργεί
και που μπορεί και να μην έρθει.

Πιότερο φως προσμέναμε. Μα ήρθε η νύχτα
και σκοτείνιασε νωρίς.
Σαν όλους τους χειμώνες.

Τα βράδυα του Χειμωνα

Τα βράδυα του Χειμώνα
καθιστός στην πολυθρόνα
νοσταλγούσε όσες έζησε ζωές
στο διάβα των αιώνων.
Ύστερα άνοιγε το παράθυρο
και μέσα στην νυχτιάτικη ομίχλη
διάλεγε τ' άστρο που θα σου χαρίσει
όταν βρεθείτε πάλι
σκόνης πολλοστημόρια κι οι δυό
στου σύμπαντος την απεραντοσύνη

Χωρίς τίτλο

Παρακαλούσε να νυχτώσει.

Να πάψει πια να βλέπει την απουσία της.

........

Όταν τον αγκάλιασε για πρώτη της φορά

τότε κατάλαβε

γιατί της δόθηκαν τα χέρια.

Κι ύστερα, όταν εκείνος έφυγε, 

της δόθηκε η νύχτα

κάτω από τ' άστρα να ονειρεύεται

ότι τον αγκαλιάζει πάλι.

........

Διέπρεψε στ' όνειρο

αλλά συνετρίβη στην πραγματικότητα.

........

Σαν να μην νύχτωσε εδώ.

Κάτι γκρίζα παράξενα μεσάνυχτα μονάχα

και μια θάλασσα να βογγά ηδονικά

σαν άνθρωπος.

Με ποιο καράβι ήρθαν όλες αυτές 

οι απουσίες στο νησί;

Γύρω στο ξημέρωμα πήραν ο καθείς τους

μία από το χέρι

και πήγαν να κοιμηθούνε αγκαλιά.

Που να το φανταστεί κανείς!

Τόση μοναξιά λοιπόν...

........

Έκαιγε ο ήλιος

εκείνη, όμως, άρχισε να κρυώνει.

Γιατί; Την ρώτησα...

Φαίνεται πως αυτή τη στιγμή

δεν θα με σκέφτεσαι,

μου αποκρίθηκε.