Κωστής Δεμερτζής στη "Νέα Προοδευτική Εύβοια"
Βιογραφική παρουσίαση
Ο Σπύρος Τριχάς υπήρξε σημαντική μορφή του ελληνικού θεάτρου των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση σημειώνεται το 1906, στο έργο Ο θάνατος του Περικλέους του Α. Παλαιού, υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου πρωταγωνιστή Διονυσίου Ταβουλάρη. Δύο χρόνια αργότερα, το 1908, ερμήνευσε τον Ιάγο στον Οθέλο, επιβεβαιώνοντας τη δραματική του επάρκεια.
Το ίδιο έτος στράφηκε προς την οπερέτα, συμμετέχοντας στην Ελ μαζέλ Νιτούς του Ερβέ. Καθοριστική υπήρξε η συνεργασία του με τον Ιωάννη Παπαϊωάννου, προσωπικότητα που συνέβαλε αποφασιστικά στην εδραίωση της ελληνικής οπερέτας. Ο Τριχάς συμμετείχε σε έργα όπως η Νυχτερίδα του Στράους, η Χριστίνα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, το Ησαΐα χόρευε και ο Χορ-χορ-αγάς, σε μια περίοδο κατά την οποία το είδος κέρδιζε τη θέση του στο ελληνικό θεατρικό ρεπερτόριο.
Το 1917 έδωσε τιμητική παράσταση με τον Ταρτούφο του Μολιέρου. Το 1924 συγκρότησε ιδιόκτητο θίασο σε συνεργασία με τον Γ. Δράμαλη, ενώ επανειλημμένα συνεργάστηκε με τη σύζυγό του, ηθοποιό Χαρίκλεια Τριχά. Το 1927 επανήλθε στον θίασο του Παπαϊωάννου, αναλαμβάνοντας και καλλιτεχνική διεύθυνση.
Εμφανίστηκε επίσης στην κινηματογραφική παραγωγή Μαρία Πενταγιώτισσα. Απεβίωσε το 1938.
Χρονολόγιο
Φιλολογική τοποθέτηση
Ο Σπύρος Τριχάς εντάσσεται στη γενιά των ηθοποιών που διαμόρφωσαν τον μετασχηματισμό του ελληνικού θεάτρου από το δραματικό ρεπερτόριο προς το μουσικοθεατρικό είδος. Η συμβολή του στην οπερέτα δεν περιορίστηκε στην ερμηνεία ρόλων· υπήρξε ενεργός φορέας μιας αισθητικής και τεχνικής μετάβασης. Η μαθητεία του κοντά στον Ιωάννη Παπαϊωάννου ενίσχυσε τη σκηνική του πειθαρχία και τον κατέστησε μέλος της δημιουργικής ομάδας που εδραίωσε το είδος στην ελληνική σκηνή.
Ιστορικό πλαίσιο (1900–1938)
Η περίοδος δράσης του χαρακτηρίζεται από πολιτικές ανακατατάξεις και κοινωνική μεταβολή: Βαλκανικοί Πόλεμοι, Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Καταστροφή, Μεσοπόλεμος. Παράλληλα, η αστικοποίηση διαμορφώνει νέο κοινό με διαφορετικές πολιτισμικές προσδοκίες. Η οπερέτα ανταποκρίθηκε σε αυτές τις ανάγκες, προσφέροντας κοσμοπολίτικη αισθητική και μουσικοθεατρική ψυχαγωγία.
Θεατρική γεωγραφία και πολιτισμική κινητικότητα
Οι περιοδείες σε Κωνσταντινούπολη και επαρχιακά κέντρα υπήρξαν βασικός μηχανισμός διάδοσης του είδους. Το θέατρο λειτούργησε ως φορέας πολιτισμικής συνοχής του ελληνισμού. Ο Τριχάς εντάχθηκε σε αυτό το δίκτυο κινητικότητας, συμβάλλοντας στη διάδοση της οπερέτας πέρα από τα αστικά όρια.
Θέατρο και πρώιμος κινηματογράφος
Η συμμετοχή του στη Μαρία Πενταγιώτισσα μαρτυρεί τη μετάβαση των θεατρικών ηθοποιών στο νέο μέσο. Ο Τριχάς εκπροσωπεί τον καλλιτέχνη που κινείται στο μεταίχμιο σκηνής και κινηματογράφου, σε μια εποχή τεχνολογικής και αισθητικής ανανέωσης.
Σκηνική φυσιογνωμία και υποκριτικό ύφος
Η υποκριτική του ταυτότητα συνδύαζε δραματική σοβαρότητα και μουσικοθεατρική ευελιξία. Η εμπειρία του στο κλασικό ρεπερτόριο ενίσχυσε τη σκηνική του πειθαρχία, ενώ η ενασχόληση με την οπερέτα καλλιέργησε ρυθμό και εκφραστική ισορροπία. Ως θιασάρχης και καλλιτεχνικός διευθυντής ανέλαβε ρόλο διαμορφωτή αισθητικής κατεύθυνσης.
Αποτίμηση – Θέση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου
Ο Σπύρος Τριχάς κατέχει θέση μεταβατική αλλά ουσιώδη. Δεν υπήρξε ριζοσπαστικός ανατροπέας, αλλά σταθερός διαμορφωτής. Η συμβολή του έγκειται στη συνέπεια, στην τεχνική αρτιότητα και στη συμμετοχή του στη διαδικασία εδραίωσης της ελληνικής οπερέτας. Στο πρόσωπό του αποτυπώνεται η πορεία ενός θεάτρου που αφομοιώνει ευρωπαϊκές επιρροές και τις εντάσσει στον εθνικό πολιτισμικό κορμό.
Trivia: Το νεγκατίφ της ταινίας αυτής υπήρχε στο αρχείο του Αχιλλέα Μαδρά, στον οποίο απευθύνθηκε ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης για να συμπεριλάβει σκηνές της στην ταινία του "Τον Παλιό Εκείνο τον Καιρό".
Χαρίκλεια Τριχά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου