Βασίλης Σιναπίδης (1922 –2018): Ποιητής – Διδυμότειχο, Χαλκίδα

Ο Βασίλειος Σιναπίδης γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1922, ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά του Σωτηρίου και της Ελένης Σιναπίδη. Τελείωσε αριστούχος το Δημοτικό και το Γυμνάσιο στην γενέτειρά του, και παράλληλα ασχολήθηκε με τον προσκοπισμό. Μόλις ανδρώθηκε βίωσε την γερμανική κατοχή (1941-1944), στα δύσκολα χρόνια της οποίας, διετέλεσε υπάλληλος της Νομαρχίας Έβρου με έδρα το Διδυμότειχο (από το χωριό Άνθια έως το Ορμένιο, ο Έβρος τελούσε υπό γερμανική κατοχή, ήταν η λεγόμενη ¨Ελεύθερη ζώνη¨, ενώ η υπόλοιπη Θράκη στέναζε κάτω από άλλο ζυγό, τον Βουλγαρικό).

Μετά την απελευθέρωση ο ποιητής μας, σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου (όπως αναφέρει ο Γεώργιος Βαλέτας) : «είχε την ευκαιρία να γνωρίσει το λόγο και τη σκέψη μεγάλων επιστημόνων, όπως ο Τριανταφυλλίδης, ο Δελμούζος, ο Κακριδής, ο Σιγάλας, ο Αποστολάκης κλπ και ιδίως των δύο κορυφαίων της Θράκης διαφωτιστών και ερευνητών του λαού Κων/νου Ρωμαίου και Στίλπωνα Κυριακίδη, κατόρθωσε να πλησιάσει βαθύτερα την ορφική λαϊκή θρακική παράδοση και να αντλήσει από τα βάθη της τα πιο γόνιμα στοιχεία της ποίησής του, που είναι ο λόγος, η πνοή και η τέχνη».

Το 1945 αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του, για να υπηρετήσει την πατρίδα ως έφεδρος αξιωματικός στα πέτρινα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Ο ποιητής μας, βίωσε το δράμα του αδελφοκτόνου πολέμου, μέσα στον ¨Καπνό και στο Αίμα¨ όπως αργότερα τιτλοφορεί ένα ανέκδοτο έργο του, που αποτελείται από πεζά και στίχους. Το 1950 απολύθηκε από τον στρατό, και πριν λάβει το πτυχίο του φιλολόγου, διορίστηκε τραπεζικός υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα. Κατόπιν πήρε το πτυχίο και ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών. Μιλούσε τέσσερις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και τουρκικά) γεγονός που μαζί με την πανεπιστημιακή του μόρφωση, τον καθιέρωσαν ως ανώτατο τραπεζικό υπάλληλο.

Στα 1954 νυμφεύθηκε την Αγαθή Σφυροπούλου από τον Θεολόγο Ευβοίας και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά τον Σωτήρη και τον Δημήτρη. Μέχρι το 1963 διέμενε στην Χαλκίδα ως υπάλληλος της Εθνικής Τραπέζης, και την ίδια χρονιά μετατέθηκε και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1997 γεγονός που θυμάται με πολύ πόνο και θλίψη, όπως το αποτυπώνει ο ίδιος στον πρόλογο που παραθέσαμε ανωτέρω : «Εκείνο όμως το πράγμα που ανέβασε στα μάτια μου και τοποθέτησε βαθιά μέσα στην καρδιά μου τον αγαπητό φίλο μου Στράτο, ήταν η απαράμιλλη στάση του και η ανυπόκριτη συμπαράστασή του στις πιο δύσκολες και οδυνηρές ίσως στιγμές της ζωής μου. Όταν η αξέχαστη σύντροφός της ζωής μου χαροπάλευε σε Νοσοκομείο των Αθηνών, κι όταν τα ¨Οίκοι τέλη¨ έλεγαν πως δεν με γνωρίζουν, με τα λόγια ¨Ποιος είναι αυτός ;¨ και τοιαύτα, κατά το διάστημα της συνεργασίας μου σε κάποιες εφημερίδες του Νομού Έβρου, με άρθρα μου και στίχους, αυτός ύψωσε τη φωνή του – πράγμα που λίγοι το κάμνουν – και με υπερασπίσθηκε σθεναρά, λέγοντας καθαρά και ξάστερα ¨Ποιος είμαι¨. Και προβάλλοντας το έργο μου με άρθρα και με αγγελίες. Προσέφερε δηλαδή εκείνο το περίφημο, το Καβαφικό : ¨Ούτος Εκείνος¨».

Τα έργα που μας άφησε ο Βασίλης Σιναπίδης εκδιδόμενα και ανέκδοτα είναι τα παρακάτω :

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΣΙΒΕΛΛΩΝ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ – ΘΡΑΚΗΣ (λαογραφική μελέτη), ανάτυπο απ΄ τον 18ο τόμο του «αρχείου του λαογραφικού και γλωσσικού θησαυρού» Έκδοση, Αθήνα 1953.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (επικολυρικό ποίημα), χρυσό μετάλλιο και κύπελλο της ACADEMIE INTERNATIONALE DE LUTECE, PARIS, FRANCE, 1972. Α΄ έκδοση Χαλκίδα 1957.

ΘΕΩ Η ΜΑΜΩΝΑ ποιητική τριλογία (θεατρικό έργο) Πρώτος Πανελλήνιος έπαινος.

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΣΤΙΧΩΝ συλλογή με τα πιο διαλεχτά του ποιήματα (ανέκδοτο).

ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ το δράμα του συμμοριτοπολέμου – πεζά και στίχοι γραμμένοι μεσ΄ στη φωτιά και στο αίμα (ανέκδοτο).

ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ φοιτητικό μυθιστόρημα (θεατρικό έργο) των ετών 1945-47 (ανέκδοτο).

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ηθογραφικά διηγήματα Αθήνα 1992.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ 1943-1986 Εκδόσεις Πηγής Αθήνα 1987.