Ο Γιάννης Ζορμπαλάς γεννήθηκε το 1957 στη Χαλκίδα όπου και κατοικεί. Είναι πτυχιούχος Νομικής Σχολής (Δ.Π.Θ.) - μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου “Φίλοι Γιάννη Σκαρίμπα". Έχει εκδώσει τα βιβλία: " Περήφανηδιαπραγμάτευση-Ουρές για μετανάστευση" μια έμμετρη πολιτική σάτιρα με μυθοπλαστικά στοιχεία και καταγραφή των γεγονότων της περιόδου 2015-2016. (αυτοέκδοση - διανέμεται ελεύθερα στο διαδίκτυο -www.openbook.gr), το έμμετρο σατιρικό παραμύθι "Στο βασίλειο της δημοκρατίας"και την ποιητική συλλογή "Πορφυρένια Δειλινά". Έργα του σατιρικά, ερωτικά και ποιήματα χαϊκού έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς. Μια ιδιαίτερη ενασχόλησή του είναι η ποίηση σε μορφή βιλανέλας (villanella), όπου με σκοπό την ανανέωση της παλιάς φόρμας αυτού του ποιητικού είδους, επιχειρεί μια διαφοροποίηση (προσθήκη δυο στίχων στο τέλος) που είναι και το επιμύθιο του όλου ποιήματος! Έτσι, η καλή ομοιοκαταληξία και ο ρυθμός με πιο έντονο πλέον το μουσικό στοιχείο, κάνουν το ποίημα… τραγούδι, χαρακτηριστικό με το οποίο άλλωστε πρωτοεμφανίστηκε η βιλανέλα. Έχει διακριθεί στο διήγημα (Αννα η καπετάνισσα) και στο έμμετρο σατιρικό παραμύθι. Συμμετέχει σε ποιητικά ανθολόγια και δημοσιεύσεις σε ηλεκτρονικά μέσα. Αρκετά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από αξιόλογους συνθέτες και κυκλοφορούν στο YouTube. Το βραβευμένο ποίημά του για τον αυτισμό “Στο φάσμα της ψυχής" μελοποίησε ο μουσικοσυνθέτης Μάκης Τσιγάντες με κοινό τους στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κόσμου γύρω από το θέμα, για να γίνει πιο εύκολη η αποδοχή και η προσέγγιση των αυτιστικών από την κοινωνία.
Παράθεση κάποιων
έργων του:
Θαλασσινή θεά
(Χαλκίδα)
Μοιάζεις γόησσα Χαλκίδα
απ’ του Κάστρου σου τον θρόνο,
με θαλασσινή θεά.
Στου Ευρίπου τα νεφούρια
*
και στα φεγγαρόβραδά σου
κρύβεις μυστικά!
Πόθος είσαι και παγίδα
κολυμπώ στα θέλγητρά σου
κι η σελήνη μειδιά.
Μες στη δίνη φέρνω γύρα,
πλημμυρίδα τα φιλιά σου
έρωτας -φωτιά!
Τρελαμένη μου πυξίδα
τρέχει ο Νότος στο Βορρά σου
σαν την άστατη καρδιά.
Ναυαγώ στα χρώματά σου,
μιας εικόνας με σφραγίδα
της σχολής του Μυταρά.
Κι όλο μου πετάς σανίδα
κι ηρεμεί τα κύματά σου
του Σκαλκώτα η δοξαριά.
Μες στα λάγνα δειλινά σου,
μια νύμφη κρυσταλλένια
παίρνω αγκαλιά.
Της Αρέθουσας πατρίδα
του Σκαρίμπα μορφονιά
όλο μου πουλάς ελπίδα
και «ψυχή βαθιά».
Κι έχω μιαν αγάπη
κρυστάλλινα νερά.
Μοιάζεις γόησσα Χαλκίδα
με θαλασσινή θεά
κι έχω μιαν αγάπη
κρυστάλλινα νερά.
……
* ἀναφόριν τό, … ᾽νεφούρι Εὔβ. (Χαλκ.) …
- Τὸ σημεῖον ἔνθα δύο ἀντίθετα ρεύματα συναντῶνται Κάρπ.
- Πᾶν ρεῦμα θαλάσσιον ἀντίθετον πρὸς ἄλλο Εὔβ. (Χαλκ.) Κωνπλ
(Ἱστορικὸν Λεξικὸν τῆς Νέας Ἑλληνικῆς)
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ -σονέτο
Σαν τον μπεκρή, κρασί που ψάχνει δροσερό,
ποθώντας το φιλί σου κι ένα χάδι
Θα μπω στην κάμαρά σου ένα βράδυ
που λάμπει τ' όνειρό μας στον καιρό.
Βουβός, την ομορφιά σου να θωρώ
και του λαιμού σου γνώριμο σημάδι.
Γι’ αυτόν τον έρωτα… πάω και στον Άδη!
Να το γλυκοφιλήσω λαχταρώ.
Μα τα φιλιά μου, από πού ν’ αρχίσω;
Θα πέσω στην πηγή σου να μεθύσω...
Του κόρφου σου το νέκταρ θα γευτώ.
Κι αν, τη σκιά μου δει ο νοικοκύρης,
πες του, ήρθε ένας τρελός μπατίρης,
για ένα θησαυρό τ’ ονείρου- ζηλευτό!
...................
Β΄ Βραβείο σονέτου Παν.Διαγ. Ποίησης ΚΕΦΑΛΟΣ
( ποιητική συλλογή
ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΑ ΔΕΙΛΙΝΑ)
Το μαντήλι
Στης γειτονιάς σου τα στενά- το δείλι
οι θύμισες με πήραν στο χορό.
Στο σύρμα της αυλής σου το μαντήλι…
-παλιό σημάδι, να ’ρθω να σε βρω.
Όρκοι αγάπης με φιλιά στα χείλη
και όνειρα- κουβάρι παρδαλό.
Απόψε θα σου κλέψω το μαντήλι.
Με ζώνουν οι στιγμές κι αναπολώ.
Την αύρα σου θα πιω- δροσιά τ’ Απρίλη
κι ας στέρεψε η αγάπη στον καιρό.
Θα βγεις σαν Νηρηίδα απ’ την πύλη
της δύσης -μ’ έναν ήλιο πορφυρό.
Το κύμα τα φιλιά σου θα μου στείλει.
Θα τρεμοπαίζει η μορφή σου στο νερό.
Στα μεθυσμένα χρώματα το δείλι,
εσύ γοργόνα κι εγώ ψάρι στον αφρό.
Γλυκές ωδές ο φλοίσβος θ’ απαγγείλει
το σούρουπο σαν πέφτει δροσερό
και στο αηδόνι θα ’χω παραγγείλει
ένα μοτίβο αγάπης ζωηρό.
Θα κλείσω τ’ άρωμά σου στο μαντήλι
τις άδειες νύχτες μου θα σε φορώ,
μέχρι νέα αγάπη ν’ ανατείλει
Απόψε που θα κλέψω το μαντήλι
τ’ αηδόνι τραγουδάκι θα σου στείλει! ….
https://www.youtube.com/watch?v=e32JWxTpiGE&list=PLYG2Cubp6bcy2B28-W93l5jv24tlgpKMY&index=5
Καλησπέρα κύριε Σκαρίμπα
Με την αχλή στ’ Εγρίπου τον πορθμό
που ρίχνει πέπλο η μελαγχολία,
ντυμένος γκραν τραβάς γιαλό-γιαλό
και χαιρετάς τους ταπεινούς στην παραλία.
Βρίσκεις τραπέζι έξω απ’ το ‘’ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ’’
αντικριστά στον λόφο της Κανήθου.
Μ’ ένα ουζάκι και στης ρέμβης την επήρεια
το κατευόδιο ετοιμάζεις νέου στίχου.
Εμείς-τρελόπαιδα- με στόχο το τασάκι,
απ’ τ’ αναψυκτικά πετάμε το καπάκι…
κι ακούμε να μας λες μι’ αλλόκοτη ιστορία
«η πόλη αυτή χτισμένη είν’ από κιμωλία»!
Το τρένο σκούζει… στον σταθμό-εις τας αφίξεις.
Στην άμαξα κομψή Κυρία τραγουδάει…
Από σκηνής αρτίστα; ψευδαισθήσεις-
ποια να ’ναι… που το χέρι, σου κουνάει;
Ο δήμαρχος και ο παπάς σε χαιρετίζουν,
τάχα μου, βιάζονται για τον εσπερινό.
Σ’ ό,τι όμορφο κινείται βλεφαρίζουν …
Ράμματα έχεις για την γούνα τους σωρό!
Και μουντζουρώνεις ένα εισιτήριο…
Το πλοίο, φάντασμα έμελλε να σου γίνει.
Γιατί δεν έφυγες παρέμεινε μυστήριο,
μα το ταξίδι με την πένα σου σαγήνη.
Της εξουσίας σούρνεις τ’ ανομήματα
δεν σου ξεφεύγει υπουργός ούτε δεσπότης,
οι αλήθειες σου κονταρομάχοι και λογχίσματα
κι η πόλη έρωτας στο νου σου- και δεσμώτης.
Και να! η Χαλκίδα που ’ρχεται με φούστα φανταιζί
στην πασαρέλα βγήκε κι έχει έξω το βυζί.
Ξοπίσω οι Εαυτούληδες την πήραν παγανιά
και την αδειάζουν-μπραφ- μες στα τρελά νερά!
Και τρέχουνε σταθμάρχες και οι καπεταναίοι
ψάλτες και μουζικάντες, παλιάτσοι, βαρκαρέοι
Απ΄ τις Αρχές του τόπου πλακώνουν χίλιοι δέκα
και όλοι καμαρώνουν… «πνίγεται η γυναίκα».
Το ρεύμα-οϊμένα- που άλλαξε ροή,
μ’ ορμή την παρασέρνει… πάει-ντουγρού-προς νότο
και στης Αρέθουσας την βγάζει την πηγή,
να ξεδιψάσει εκεί- έτσι για το γαμώτο-.
Στο Γριπονήσι χόρευαν οι Σκαριμποφιγούρες,
Βοϊδάγγελοι, Αρλεκίνοι κι όσ’ είχανε λιγούρες…
Καταμεσής στη γέφυρα- το γλέντι ιστορικό
και δυο γελοίοι μίλαγαν για κάποιο Βατερλό!
…….
Να ξέρεις, Μπάρμπα-Γιάννη, η Χαλκίδα σε τιμά
-ανάποδα εγύριζες τα τάχατες σωστά.
Το μυστικό θα ψάχνουμε που κρύβεις στην γραφή…
πρώτα τον στίχο έγραφες ή πρώτα μουσική;
https://www.youtube.com/watch?v=FtaGekCW3Xw&list=PLYG2Cubp6bcyKm6KJaU0JZ3-KYyyGk1O9&index=5
Εγώ δεν γράφω ποιήματα
Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.
Ανθολογώ αιτήματα
δύο γενιών χαμένων.
Από τα παραπήγματα
κλέβω θαμπά συνθήματα
των περιφρονημένων.
Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.
Μελοποιώ τα κρίματα
αρχόντων κι αρχομένων.
Των βουλευτών ταξίματα
διαφθοράς πατήματα
-ρουσφετοβολεμένων.
Νεοελλήνων πλέγματα
σ’ ακτές, δάση και ρέματα,
ονείρων μαντρωμένων.
Όσων προσμένουν θαύματα
μέχρι βαθιά γεράματα.
Των εξαπατημένων.
Όσων ζητούν και εύσημα
κι ας κλέβουν φόρους κι ένσημα.
Των διαπλεκομένων.
Που ’ναι πάντα στα πράγματα.
Σε δείπνα-σε θεάματα,
κομμάτων συρραμμένων.
Κι όσων χαϊδεύουν τραύματα
μιας χώρας όλο ράμματα
και μιας στρατιάς ανέργων.
Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.
Εκπέμπω SOS μηνύματα
…
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ- ΟΛΟΙ ΕΝΑ *
Στης πόλης τον
τρελό ρυθμό
ζω σ’ ένα μικρό
βασίλειο
κι έχω στο νου τον
ουρανό
και μες στην
καρδιά τον ήλιο.
Ο καθένας -μια
πορεία
και τα όνειρα για
όλους.
Δώσε μου την
ευκαιρία
για να μπω σε
νέους ρόλους.
Όλοι μαζί-όλοι ένα
μπορώ να
συμμετέχω
και τα κατεστημένα
με έργα ανατρέπω.
Τώρα ακούς κι
εμένα
κι υψώνουμε
φωνή
για μία
κοινωνία
συμπεριληπτική.
Χαμόγελα
ανθισμένα
κι όλοι
ξεχωριστοί,
τα χέρια
ενωμένα
πρόσκληση ανοιχτή.
Και να! ροδίζει
νέα αυγή…
στην ισοπολιτεία
αυτισμός κι
αναπηρία
δεν θα ’ναι πια
πληγή!
Όλοι μαζί-όλοι
ένα
είναι νόμος της
καρδιάς,
τ’ αυτονόητα
γραμμένα
στην οδό της
ανθρωπιάς.
Όλοι μαζί-όλοι
ένα
αφουγκράσου τον παλμό,
μες στης ζήσης την
αρένα
αγωνίζομαι-νικώ!
Όλοι μαζί-όλοι
ένα
και το χέρι σου
κρατώ.
Της μοναξιάς τα
τρένα
σκουριάζουν στον
σταθμό.
Όλοι μαζί-όλοι ένα
η αγάπη είναι εδώ
και δίνει στον
καθένα
του ονείρου μερτικό.
https://www.youtube.com/watch?v=DTYVE5JiEik&list=PLYG2Cubp6bcyKm6KJaU0JZ3-KYyyGk1O9&index=7
Πατρίδα Χρέους (εποχή των μνημονίων…)
Κλαις για μια δόση,
Ελλάς, «χώρα του κλέους».
Πατρίδα χρέους.
Να ξεκλειδώσει
η Ο.Ν.Ε. του ελέους,
την υποδόση.
Έχεις βαλτώσει
μες στα χρέη του χρέους.
Μια τρύπα τόση!
Γιωργάκης, Λουκάς-
Αντώνης και Αλέξης.
Φίλε, θ’ αντέξεις;
Ίδια κι όμοια
σαν της ντάμας τα πιόνια,
τα Μνημόνια.
Κομπίνες - μίζες,
εμβάσματα- θυρίδες
κι η μπάνγκα... βίδες.
Χρεοκρατία.
Φαντάζει ο τόπος σου,
μια αποικία.
Ψάχνει στοιχεία
κάτω απ’ το στρώμα σου,
η Εφορία.
Βρες μια γωνία
τ’ όνειρό σου να σώσεις.
Μην το δηλώσεις!
Σου είχαν τάξει,
την θεωρία «πράξη».
«Να μπει μια τάξη».
Σιγά μη φτιάξει.
Την έχουν ρημάξει, την
μεσαία Τάξη.
Πλουτοκρατία.
Κράτος μη βιώσιμο.
Αναλώσιμο.
Δημοπρασία.
Πωλείται εθνόσημο,
με Ιστορία.
Σε κύκλο φαύλο,
ακρίβυναν τον γαύρο.
«Έπεσε μαύρο».
Κι εσύ… στον πάγο.
Το δίκιο σου ψάχνεις, στον
Άρειο Πάγο.
Δίνεις το πάγιο.
Το ψυγείο σου- άδειο...
«Καλό κουράγιο».
Σε θέλουν…τάβλα.
Και τελεία και παύλα.
Ψάξε για ναύλα.
Σκίσ’τα και φά’τα.
Μνημόνια βαρβάτα.
- Ανάθεμά τα -
Κι όλοι χρωστάμε.
Το αίμα - νάτο!
. ------
Θεός να δώσει!
Κατάσταση ελέους.
Πατρίδα χρέους.
https://www.youtube.com/watch?v=AvU3MqTGnQ4&list=PLYG2Cubp6bcyKm6KJaU0JZ3-KYyyGk1O9&index=2
ΕΞΩΔΙΚΗ ΝΟΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
«Επιστροφή των γλυπτών» ήρθε η ώρα ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΩ. Η Ιστορία αιμορραγεί… Θέλει τα κομμάτια πίσω! ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η βίαιη αποκοπή και μετά η συγκόλληση των Μνημείων,ούτε η κακόπιστη κατοχή κι ο σφετερισμός της αίγλης απ’ το Βρετανικό Μουσείο. Σημαίνει αποδοχή του Βανδαλισμού του Elgin. Του Τυμβωρύχου της Ιστορίας και Βιαστή της Βούλησης του Ικτίνου και του Καλλικράτη! Σα να απέκοψε τα χέρια του ίδιου του Φειδία. Οι Καρυάτιδες, επωμίστηκαν το βαρύ φορτίο της προσμονής, καρτερώντας την απαχθείσα κόρη. Την αδελφή τους… Κι ο Περικλής, στοίχειωσε στον Παρθενώνα. Όμως ο νους κι η καρδιά της περίλαμπρης Τέχνης, χτυπούν στην Ελλάδα. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ισχυρισμός του κατόχου, ότι συντηρεί καλύτερα τα κλοπιμαία… Με Δίκαιον και ηθικές αξίες κάθε κοινωνία χτίζεται, αλλιώς, στο Νόμο του ισχυρού ο πολιτισμός βυθίζεται.ΕΠΕΙΔΗ Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα δεν τεμαχίζεται. Πάνω στα Μάρμαρα αυτά υπάρχουν δικαιώματα. ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙΟ Παγκόσμιος Πολιτισμός- Όλος ο Κόσμος να τα θαυμάζει δικαιούται. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο Ελληνικός λαός- Το κλέος των Προγόνων να καρπούται. ΩΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Δεν επιθυμώ για την βαθιά προσβολή, αποζημίωση να επιδικαστείΑΞΙΩΝΩ Την επούλωση των πληγών μου! Την επιστροφή των Μαρμάρων, πάνω στα οποία γεννήθηκε η Δημοκρατία και η Φιλοσοφία. Μιας χώρας που διέδωσε το Ελληνικό και Χαλκιδικό αλφάβητο. Αυτός είναι ο θησαυρός του κόσμου! Ο Πολιτισμός, ρίζα έχει Ελληνική. Η αλήθεια είναι εκθαμβωτική. «Το να κρύβεις την αλήθεια είναι σαν να θάβεις χρυσάφι.»(Πυθαγόρας) ……… Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ Διεθνή Ποιητικού Διαγων. της UNESCO Πειραιώς & Νήσων
Eπικοιν.email: zgiannes667@gmail.com
Προσωπικό ιστολόγιο: https://gzorbalas.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου