Η καταγωγή του είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι Ευβοεύς!
Η απόδειξη...
"Ευβοϊκός Λόγος"Τεύχος:10
Δεκέμβρης 1958.
Αυτό βέβαια έχει να κάνει μόνο με την υπερηφάνεια που μπορεί να νοιώθει κανείς λέγοντας ότι κατάγεται από την ίδια κόγχη με τον παγκόσμιο Γαλάνη.
Θεωρείται ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος χαράκτης του 20ου αιώνα!
Ο Έλληνας χαράκτης, από τους πρωτοπόρους στο είδος του στον ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαιου 1879. Ο Γαλάνης ασχολήθηκε επίσης εκτενώς με την γελοιογραφία και την ζωγραφική.
Ο Δημήτριος Γαλάνης φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1897-1899) και παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου κοντά στο Νικηφόρο Λύτρα. Το 1900, με υποτροφία μιας γαλλικής σατυρικής επιθεώρησης για ένα από τα σκίτσα που είχε κάνει για μια παριζιάνικη εφημερίδα, πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Στο Παρίσι άρχισε να σχεδιάζει γελοιογραφίες για διάφορα σατυρικά έντυπα της εποχής. Το 1907 ταξίδεψε στην Γερμανία όπου έζησε για δύο χρόνια. Εκεί συνεργάστηκε με γερμανικά περιοδικά ενώ παράλληλα εμβάθυνε τις γνώσεις του στη χαρακτική.
Από το 1918 άρχισε να εικονογραφεί βιβλία, ενώ το 1922 παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Παρίσι. Από το 1930 αφιερώθηκε αποκλειστικά στην χαρακτική, στην οποία μύησε πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες στο εργαστήριο του, στο Παρίσι. Το 1945 εξελέγη καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Ο Γαλάνης διαμόρφωσε το ιδίωμά του στο Παρίσι του 20ου αιώνα, όπου συνδέθηκε με μεγάλες προσωπικότητες της καλλιτεχνικής σκηνής. Το καλλιτεχνικό του ύφος επηρεάστηκε από τον κυβισμό και τον φωβισμό, ενώ η «κλασικιστική» φάση του Μεσοπολέμου του André Derain επηρέασε ιδιαίτερα τη ζωγραφική του. Αναγνωρίζεται ως ο μεγάλος δάσκαλος και ο ανανεωτής της ελληνικής χαρακτικής.
Μεγάλη υπόθεση και δεν είναι λεπτομέρεια το ότι αρνήθηκε να γυρίσει στην Ελλάδα, σε θέση καθηγητού, αλλά παρέμεινε στο ολοφώτιστο από μυαλά Παρίσι.
Δυστυχώς, αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.
Πατήστε τους παρακάτω συνδέσμους για να απολαύσετε πολλά έργα του μεγάλου δημιουργού...
Από το 7ημέρες της Καθημερινής 12 Μαρτίου 1995
. . .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου