Κωνσταντίνος Μ. Καλλίας (1901-2004) - Πολιτικός, Συγγραφέας - Χαλκίδα

Ο Κωνσταντίνος Καλλίας γεννήθηκε στην Χαλκίδα στις 9 Ιουλίου 1901 και πέθανε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2004, ήταν πολιτικός (διετέλεσε υπουργός, βουλευτής και ευρωβουλευτής), νομικός, δικηγόρος, συγγραφέας και συνδικαλιστής. Ήταν μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Δημοκρατικής Νεολαίας και διευθύνων σύμβουλος του Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και του Εθνικού Ωδείου.  Ήταν γιος του δικηγόρου Μιχαήλ Καλλία και της Ελένης Πλάτση και αδερφός του Γεώργιου Καλλία. Παντρεύτηκε την Χρυσούλα Καλλία (1909-1983), η οποία ήταν πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων.

Κάθοδος στην πολιτική

Στις 15 Δεκεμβρίου 1935, υπήρξε συνιδρυτής του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος μαζί με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Το 1946 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας. Την περίοδο 1946-1951, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής του αρχηγού του ΕΕΚ, Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Το 1949, έγινε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αργότερα συμμετείχε στη Διεθνή Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Λονδίνου. Ήταν Υφυπουργός (1952) στην κυβέρνηση Παπάγου και Υπουργός Δικαιοσύνης (1958). Το διάστημα 1975-1976 διετέλεσε αντιπρόεδρος, αναπληρωτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη ΝΔ. Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Το 1982 εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Γραπτά

ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Μπορεί χρόνια πολλά τακτικά να βλεπώμαστε χωρίς να γνωριζώμαστε, μια στιγμή μπορεῖ σὰν μια λάμψη να φωτίσῃ τὸν δρόμο που συνδέει, που μπορεί, σωστότερα, να συνδέσῃ δυὸ ἀνθρώπους. 
Μπορεί σε μια στιγμή να γίνῃ ἀληθινὴ ἀποκάλυψη σημείων ἐπαφῆς, ἀφορμών κι' αἰτιῶν συνδέσμου σοβαρού. Μπορεί να γνωριζώμαστε στενά καὶ βαθειά χρόνια πολλά κι᾿ ἂν εἴμαστε φύλλου διάφορου, ἀδελφική μεταξύ μας να ἔχωμε οἰκειότητα. Καὶ ὅμως μπορεί νάρθῃ μιὰ ἀπρόβλεπτη στιγμή, ποὺ νὰ ἀλλάξῃ τη μεταξύ μας σχέση. Μπορεί να μεταβάλῃ ὁ δεσμός μας καὶ εἶδος καὶ περιεχόμενο κι' ένταση.
Μποροῦν τὰ αἰσθήματα δυὸ ἀνθρώπων να περνούν διάφορα στάδια· καὶ πρὸς τὰ πάνω καὶ προς κάτω.Μπορούν ὅμως καὶ κάτι ἄλλο βαθύτερο ουσιαστικές δηλαδή νὰ ὑποστοῦν ἀλλαγές. Μπορεί να γίνῃ μετουσίωση αἰσθημάτων. Μπορούμε ν' αρχίσωμε με ἁπλῆ προσοχή, γνωριμία, ἐνδιαφέρον, να φθάσωμε στη στοργή, στη φιλία, καὶ ἂν εἴμαστε ἄνδρας καὶ γυναίκα, καὶ στὸν ἔρωτα. ᾿Αλλά μποροῦμε ἀπὸ τὸν έρωτα να πάμε ή να ξαναπάμε στη φιλία; Μου φαίνεται ναι, μα όχι εύκολα,

(᾿Απόσπασμα ἀπὸ τὸ συμπλήρωμα στα «Σημειώματα»)

Κ. Μ. ΚΑΛΛΙΑΣ

"Ευβοϊκά Γράμματα" Απρίλιος 1942 Φύλλο 1 Σελ: 2

  

Τιμές

Την 1η Νοεμβρίου του 1995, ακριβώς 50 χρόνια από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά αξίωμα υπουργού, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής, Απόστολο Κακλαμάνη, με το αργυρό μετάλλιο της 150ετίας του πολιτεύματος της χώρας. Τον Ιούλιο του 1997, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο «Μεγαλόσταυρος Τάγματος Φοίνικος».

Συνέγραψε πολλά βιβλία και άρθρα.

Πέθανε πλήρης ημερών, το 2004, και έχοντας μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, ως ο γηραιότερος συγγραφέας που εξέδωσε την αυτοβιογραφία του. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

(Πηγή:Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας Δήμου Χαλκιδέων)

Ο Δ. ΔΕΜΕΡΤΖΗΣ γράφει στην "Προοδευτική Εύβοια"

Κων/νος Καλλίας:  11 χρόνια από τη φυγή του

"Έζησε" τρεις αιώνες ο Κωνσταντίνος Μιχ. Καλλίας, διαπρεπής Χαλκιδέος πολιτικός που "έσβησε" ήρεμα 103 χρόνων στο σπίτι του στην Βουκουρεστίου 33, την Μεγάλη Τετάρτη 7 Απρίλη το 2004.

Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1901 στην Χαλκίδα, γιος του Μιχαήλ Καλλία δι-κηγόρου, Προέδρου του Δ.Σ. Χαλκιδέων, κι από την παιδική του ηλικία έζησε σε σπίτι έντονα πολιτικοποιημένο -"βυθίστηκε", λέξη που ο ίδιος χρησιμοποίησε σε συνομιλία του μαζί μας, στα ταραγμένα χρόνια του 19ου αιώνα, τον Χαρίλαο Τρικούπη, για τον οποίο έγραψε και μίλησε σε διάλεξη, τον καταστροφικό πόλεμο του 1897, την κήρυξη πτώχευσης του κράτους.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε πολιτικός με ήθος και ευρεία μόρφωση. Υπήρξε εταίρος της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας και μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός".

Μεγάλης μόρφωσης, διαπρεπής νομικός, κάλυψε σε κρίσιμες στιγμές της χώρας με νομοθετήματα καίριες καταστάσεις. Πολυγραφότατος, τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, δημιούργησε μια από τις πιο πλήρεις βιβλιοθήκες της χώρας. 

Την περίοδο 1922-1923, ήταν μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας και συμμετείχε στο Συνεταιριστικό Κίνημα.

Το 1926, υπήρξε διευθύνων σύμβουλος Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και διευθύνων σύμβουλος του Εθνικού Ωδείου. Από το 1926 έως το 1928, διετέλε-σε αντιπρόεδρος του Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και από το 1928 έως το 1931 πρόεδρος. Το 1931, ίδρυσε τον Αναγκαστικό Συνεταιρισμό Αμπελοκτημόνων. 15 Δεκεμβρίου 1935, μαζί με τον υπήρξε Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ίδρυσε το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα (ΕΕΚ). Το 1946, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας με το ΕΕΚ. Την περίοδο 1946-1951, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής του αρχηγού του ΕΕΚ, Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Το 1949, έγινε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το 1956, έγινε μέλος της ΕΡΕ και το 1957, μετείχε στη Διεθνή Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Λονδίνου. 

Το 1974, εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Το διάστημα 1975-1976, διετέλεσε αντιπρόεδρος, αναπληρωτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη ΝΔ. Από το 1978 έως το 1981, ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεθνούς Εργασίας. Την περίοδο 1979-1980, διετέλεσε πρόεδρος των δημοκρατικών κοινοβουλίων στη Διακοινοβουλευτική Ενωση, ΤΕΝ PLUS. Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Το 1982, εξελέγη Α΄ αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Την 1η Νοεμβρίου 1995, ακριβώς 50 χρόνια από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά αξίωμα υπουργού, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής, Απόστολο Κακλαμάνη, με το αργυρό μετάλλιο της 150ετίας του πολιτεύματος της χώρας. Τον Ιούλιο του 1997, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο "Μεγαλόσταυρος Τάγματος Φοίνικος".

Ο Κ.Μ. Καλλίας, είχε επίσης συγγράψει βιβλία και άρθρα.