Ρένα Αμανατίδου-Φιλαρέτου (1925-2009)
Ζωγράφος - Σκιάθος, Αθήνα
Βιογραφία
Η Ρένα Αμανατίδου-Φιλαρέτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925, σε οικογένεια ελληνικής, ποντιακής καταγωγής, και από πολύ νωρίς έδειξε πως η ζωγραφική δεν θα ήταν γι’ αυτήν ένα απλό ταλέντο, αλλά τρόπος ζωής, πνευματική στάση και εσωτερική ανάγκη. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας δασκάλους τον Α. Μπισκίνη και τον Ουμβέρτο Αργυρό, και αργότερα υπηρέτησε ως καθηγήτρια Καλλιτεχνικών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, στα Γιάννενα, στον Βόλο και στην Αθήνα, συνδέοντας οργανικά τη δημιουργία με την παιδεία.
Παρουσίασε το έργο της σε ατομική έκθεση στο «Τουριστικό Περίπτερο» της Νέας Ιωνίας Μαγνησίας, σε γκαλερί της Αθήνας και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ η διάκρισή της, με δύο έργα, στην επετειακή έκθεση για τα εκατό χρόνια της πόλης Λόουελ της Μασαχουσέτης, επιβεβαίωσε την ποιότητα και την απήχηση της τέχνης της. Έργα της βρίσκονται σήμερα σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Η ζωγραφική της φέρει το ίχνος μιας προσωπικότητας βαθιά καλλιεργημένης, ανοιχτής στον κόσμο και ταυτόχρονα ριζωμένης στις εσωτερικές της καταβολές. Στο έργο της συνυπάρχουν η ανατολική μνήμη της καταγωγής της και μια σταθερή συνομιλία με τη δυτική καλλιτεχνική παράδοση. Στηρίζεται σε στέρεες ακαδημαϊκές βάσεις, αλλά αφομοιώνει δημιουργικά επιδράσεις από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, τον ιμπρεσιονισμό, τον εξπρεσιονισμό, τον κυβισμό και τον συμβολισμό, χωρίς ποτέ να χάνει την ενότητα και το προσωπικό της μέτρο.
Ιδιαίτερο γνώρισμα της τέχνης της είναι η προσήλωση στον άνθρωπο. Τα πρόσωπα που ζωγραφίζει δεν είναι απλές μορφές, αλλά φορείς μνήμης, σιωπής, εσωτερικής έντασης και ψυχικής ακτινοβολίας. Ανάμεσα στα κυρίαρχα θέματα του έργου της ξεχωρίζουν το ιδεώδες της μόρφωσης, η θέση της γυναίκας, τα οικογενειακά πορτρέτα, τα θρησκευτικά θέματα και η τοπιογραφία. Το βιβλίο εμφανίζεται συχνά ως σύμβολο γνώσης και καλλιέργειας, ενώ η γυναικεία μορφή συνδέεται με την πνευματική συγκρότηση, την αξιοπρέπεια και τη δημιουργία.
Η Ρένα Αμανατίδου-Φιλαρέτου ανήκει ουσιαστικά στη Γενιά του ’40, παραμένοντας πιστή στη ζωγραφική ως τέχνη της μορφής και της σύνθεσης. Παράλληλα, το εκπαιδευτικό της έργο υπήρξε εξίσου σημαντικό. Με ζήλο, αφοσίωση και πίστη στην αξία της αισθητικής αγωγής, ενθάρρυνε τις μαθήτριές της να πλησιάσουν το ωραίο, τη γνώση και την ευθύνη. Στη ζωή και στο έργο της συναντώνται η μνήμη, η καλλιέργεια, η ηθική σοβαρότητα και η βαθιά πίστη ότι η τέχνη μπορεί να εξευγενίσει τον άνθρωπο, να τον υψώσει εσωτερικά και να δώσει μορφή σε ό,τι μένει άρρητο συχνά.
Αυτοπροσωπογραφία
Ο Σκιαθίτης σύζυγός της, επίσης ζωγράφος
Η κόρη της Τασούλα, επίσης ζωγράφος
Εξοχικές κατοικίες στην Αττική
Η Ρένα Αμανατίδου-Φιλαρέτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925, σε οικογένεια ελληνικής, ποντιακής καταγωγής, και από πολύ νωρίς έδειξε πως η ζωγραφική δεν θα ήταν γι’ αυτήν ένα απλό ταλέντο, αλλά τρόπος ζωής, πνευματική στάση και εσωτερική ανάγκη. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας δασκάλους τον Α. Μπισκίνη και τον Ουμβέρτο Αργυρό, και αργότερα υπηρέτησε ως καθηγήτρια Καλλιτεχνικών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, στα Γιάννενα, στον Βόλο και στην Αθήνα, συνδέοντας οργανικά τη δημιουργία με την παιδεία.
Παρουσίασε το έργο της σε ατομική έκθεση στο «Τουριστικό Περίπτερο» της Νέας Ιωνίας Μαγνησίας, σε γκαλερί της Αθήνας και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ η διάκρισή της, με δύο έργα, στην επετειακή έκθεση για τα εκατό χρόνια της πόλης Λόουελ της Μασαχουσέτης, επιβεβαίωσε την ποιότητα και την απήχηση της τέχνης της. Έργα της βρίσκονται σήμερα σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Η ζωγραφική της φέρει το ίχνος μιας προσωπικότητας βαθιά καλλιεργημένης, ανοιχτής στον κόσμο και ταυτόχρονα ριζωμένης στις εσωτερικές της καταβολές. Στο έργο της συνυπάρχουν η ανατολική μνήμη της καταγωγής της και μια σταθερή συνομιλία με τη δυτική καλλιτεχνική παράδοση. Στηρίζεται σε στέρεες ακαδημαϊκές βάσεις, αλλά αφομοιώνει δημιουργικά επιδράσεις από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, τον ιμπρεσιονισμό, τον εξπρεσιονισμό, τον κυβισμό και τον συμβολισμό, χωρίς ποτέ να χάνει την ενότητα και το προσωπικό της μέτρο.
Ιδιαίτερο γνώρισμα της τέχνης της είναι η προσήλωση στον άνθρωπο. Τα πρόσωπα που ζωγραφίζει δεν είναι απλές μορφές, αλλά φορείς μνήμης, σιωπής, εσωτερικής έντασης και ψυχικής ακτινοβολίας. Ανάμεσα στα κυρίαρχα θέματα του έργου της ξεχωρίζουν το ιδεώδες της μόρφωσης, η θέση της γυναίκας, τα οικογενειακά πορτρέτα, τα θρησκευτικά θέματα και η τοπιογραφία. Το βιβλίο εμφανίζεται συχνά ως σύμβολο γνώσης και καλλιέργειας, ενώ η γυναικεία μορφή συνδέεται με την πνευματική συγκρότηση, την αξιοπρέπεια και τη δημιουργία.
Η Ρένα Αμανατίδου-Φιλαρέτου ανήκει ουσιαστικά στη Γενιά του ’40, παραμένοντας πιστή στη ζωγραφική ως τέχνη της μορφής και της σύνθεσης. Παράλληλα, το εκπαιδευτικό της έργο υπήρξε εξίσου σημαντικό. Με ζήλο, αφοσίωση και πίστη στην αξία της αισθητικής αγωγής, ενθάρρυνε τις μαθήτριές της να πλησιάσουν το ωραίο, τη γνώση και την ευθύνη. Στη ζωή και στο έργο της συναντώνται η μνήμη, η καλλιέργεια, η ηθική σοβαρότητα και η βαθιά πίστη ότι η τέχνη μπορεί να εξευγενίσει τον άνθρωπο, να τον υψώσει εσωτερικά και να δώσει μορφή σε ό,τι μένει άρρητο συχνά.
 |
| Αυτοπροσωπογραφία |
Ο Σκιαθίτης σύζυγός της, επίσης ζωγράφος
Η κόρη της Τασούλα, επίσης ζωγράφος
Εκτενή αναφορά στη ζωγράφο από την κυρία Αναστασία Ζωή Σουλιώτου:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου