Αθανάσιος Βασιλείου (1884- ): Ζωγράφος, Αγιογράφος - Χαλκίδα

 

Αθανάσιος Βασιλείου (1884-  ): Ζωγράφος, Αγιογράφος - Χαλκίδα

Αθανάσιος Βασιλείου (1884-  ): Ζωγράφος, Αγιογράφος - Χαλκίδα

Απὸ τοὺς παλιούς Εὐβοεῖς καλλιτέχνες, εἶναι ὁ ἁγιογράφος κ. Αθανάσιος Βασιλείου τοῦ Γ. ἀπὸ τη Χαλκίδα ὅπου γεννήθηκε στά 1884. Τὴν ζωγραφική διδάχτηκε κοντά στο ζωγράφο Γ. 'Αντωνιάδη (Αθήνα), συνεχόμενα δὲ σπούδασε αγιογραφία για μια 3ε-τία στη σκήτη τῶν Ἱωασαφαίων τῶν γνωστῶν ἁγιογράφων τοῦ Αγίου Όρους, όπου στα 1880-1885 δούλεψε ὡς ἁπλός λιθοξόος-μαρμαρᾶς καὶ ὁ κατόπιν διάσημος Ελληνας ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας. Ο κ. Βασιλείου με την τεχνοτροπία τῶν Ἰωασαφαίων καὶ ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν μελέτη που ἔκαμε σε ἔργα τῆς ᾿Αναγέννησης στα Μουσεία καὶ πινακοθήκες τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς ᾿Αμερικής, μᾶς έφερε σε φῶς ἐνδιαφέροντα ἁγιογραφικά ἔργα καθώς εἶναι: Μιὰ μεγάλη τειχογραφία, ἡ ὁποία παρουσιάζει τὸν «Ἰησοῦ διδάσκοντα τους Ιουδαίους» «πολυσύνθετον καὶ ὑψηλὸν ἐν τῇ συλλήψει του σύμπλεγμα» στην Αγία Ειρήνη τῶν ᾿Αθηνῶν. Οἱ τοιχογραφίες καὶ οἱ εἰκόνες στὸν ᾿Αγ. Νικόλαο τοῦ Πτωχοκομείου (Βασιλίσσης Σοφίας – Αθηνῶν), τις ὁποῖες διακρίνει «βαθύ θρησκευτικόν αἴσθημα»("). Οἱ εἰκόνες τοῦ τέμπλου τοῦ ἁγ. Νικολάου - Αμαρουσίου, οἱ εἰκόνες τοῦ τέμπλου τῆς ἐκκλησιᾶς τοῦ χωριοῦ Σταυρὸς τῆς Ἰθάκης καὶ ᾿Αμβροσία τῆς Κομοτινῆς καὶ πολ λές άλλες φορητές εἰκόνες σε διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος. Στα 1937 διοργάνωσε στο μοναστήρι τῆς Λογγοβάρδας - Πάρου ἐργαστήριο ἁγιογραφίας ὅπου ἐδίδαξε γιὰ ἀρκετὸ χρόνο. Έγραψε διάφορες μελέτες καὶ τώρα σε θαλερά γηρατειά ζη στο «Ευγηρίας Πρόνοια» όπου ἐξακολουθεί να ζωγραφίζη εἰκόνες καὶ νὰ συντάση το έργο του «Οι Έλληνες ζωγράφοι ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον», ποὺ μὲ τὴν ἔκδοσή του θέλει συμπληρωθή ένα σχετικό κενό που ὑπάρχει μέχρι σήμερα.

Ιωάννης Μητράκας (1936- ): Λαϊκός Ζωγράφος, Αγιογράφος - Θράκη, Αλιβέρι

Δικός μας άνθρωπος, τιμής ένεκεν. Έχει τη θέση του στους "Ευβοείς Δημιουργούς". Επί σειρά ετών στο Αλιβέρι έχοντας ζωγραφίσει λιγνιτωρύχους κλπ.

Πολύ περισσότερα:

 1.Στον δικτυακό του τόπο:

 Ιωάννης Μητράκας

2. Από το Αρχείο της Ε.Ρ.Τ. (Λαϊκοί Ζωγράφοι":

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να δείτε το βίντεο που ξεκινάει με αυτόν...

Ιωάννης Μητράκας (1936- ) : Ζωγράφος, Αγιογράφος

Γεννήθηκε στη Θράκη το 1936. Σπούδασε στη σχολή Πρόνοιας της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων και εργάστηκε στο Αλιβέρι, ως Κοινωνικός Λειτουργός και προϊστάμενος Διοικητικο-οικονομικής Μέριμνας στη ΔΑΠ-ΔΕΗ (1967-1992).

Η μελέτη του θεωρητικού και εικαστικού έργου του Φ. Κόντογλου και η γνωριμία του με το ζωγράφο Ρ. Κοψίδη καθόρισαν την καλλιτεχνική του πορεία και το αρχικό ύφος της ζωγραφικής του. 

Από το 1970 που εξέθεσε τη σειρά «Λιγνιτωρύχοι» μέχρι σήμερα, έχει διαρκή παρουσία με εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Αγιογράφησε ιερούς ναούς στην Εύβοια και το 2002 ολοκλήρωσε τον τοιχογραφικό διάκοσμο της εκκλησίας του Αγίου Παύλου στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης. 

Με αφορμή τον εορτασμό των 2000 χρόνων της Χριστιανοσύνης, φιλοτέχνησε τις εικόνες για τη σειρά γραμματοσήμων του

Οικουμενικού Πατριαρχείου που εκδόθηκαν από τα ΕΛΤΑ με τον τίτλο: «Αναμνηστική σειρά Β-2000 από Χριστού».

Έχει εικονογραφήσει βιβλία, ποιητικές συλλογές και παραμύθια για τις εκδόσεις Αστήρ Παπαδημητρίου και Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος. Έγραψε και εικονογράφησε με χειρόγραφους πρωτότυπους καλλιγραφικούς χαρακτήρες το «Σαμοθράκη Μυριαγαπημένη Ουρανόεσσα (2007 εκδόσεις Ακαδημίας Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης) και το Αρμονική Ποίηση Μορφών Βυζαντινής τέχνης. (2016 εκδόσεις Παρισιάνου).

Εκτός της ζωγραφικής και της τοιχογραφίας σημαντική δραστηριότητα είναι η επιζωγράφηση μαρμαρολίθων με σινική μελάνη και η διακόσμηση κρεβατιών όπου το χρηστικό αντικείμενο προσλαμβάνει και καλλιτεχνική αξία, όπως στη λαϊκή τέχνη.

Κατά καιρούς τιμήθηκε με διακρίσεις και βραβεία, με σημαντικότερο τον τίτλο, Άρχων Αγιογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου (2000). 

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Παραθέτω μερικά έργα του ...

Παντελής Γ. Ζωγράφος (1878-1935 ): Ζωγράφος, Αγιογράφος - Λιανάμο Κύμης Ευβοίας

Παντελής Γ. Ζωγράφος (1878-1935 )
Ζωγράφος, Αγιογράφος
Λιανάμο Κύμης  Ευβοίας 

Παντελής Γ. Ζωγράφος (1878-1935 ): Ζωγράφος, Αγιογράφος - Λιανάμο Κύμης  Ευβοίας 

Γιός του αγιογράφου Γεωργίου Ζωγράφου. Σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών. Στα 1902 ταξίδεψε στο Άγιο Όρος και μαθήτεψε στο εργαστήρι Ιωασαφαίων, ενώ ένα χρόνο αργότερα, στα 1903, πήγε στη Ρωσία, όπου γνώρισε την σύγχρονη του ρωσική αγιογραφία( Κίεβο,Νοβοροσίσκ, Ροστόβ, Οδησσός)Μετά από δυόμισυ χρόνια επέστρεψε στην Εύβοια και καλλιέργησε την κοσμική και θρησκευτική ζωγραφική. Ακολούθησε ένα ταξίδι του στην Αίγυπτο (1911-1913)όπου έκανε διαλέξεις και παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις. Το 1920 εδίδαξε για πέντε χρόνια στο Γυμνάσιο της Σπάρτης, μελετώντας ταυτόχρονα τις τοιχογραφίες του Μυστρά,και ύστερα στο Γυμνάσιο Καλαμπάκας μελετώντας τα μοναστήρια των Μετεώρων.Από το 1927 έως το 1932 έμενε στις Η.Π.Α. όπου δίδαξε Βυζαντινολογία και Ιστορία της Τέχνης στο College Of The City of New York.M Με την επιστροφή του στην Αθήνα στα 1933 φιλοτέχνησε τις αγιογραφίες του Ναού της Αγίας Μαρίνας στο Θησείο, κατά την εκτέλεση των οποίων απέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Έγραψε πολλές μελέτες για διάφορα βυζαντινά μνημεία.

Pantelis G. Zografos was born in the port town of Kymi on the Island of Evvia, Greece in 1878. His father; George Zografos and his grandfather Pantoleon Zografos were both iconographers who sometimes followed work to different areas of Greece.

The young Pantelis grew up in the Plaka area of old Athens around several generations of iconographers. He often accompanied his father on trips to restore icons in the monasteries and churches of Greece. His experiences inspired a passion in him for Byzantine art and culture. He pursued his studies in this field and earned a diploma at the School of fine arts in Athens

In 1897 as a young man he returned to Evvia and took a job painting icons in a small church in the village of Oxylithos. As was the custom of the time he boarded with a host family and at lunch time one of the daughters of the family was sent to serve his lunch. The family no doubt saw him as a potential groom for their older daughter , but he has his eye on the younger Kaliopi and they were soon married.

During the next decade they had two daughters and three sons. Kaliopi stayed in Oxylithos, raising her five children amongst family while Pantelis continued to work and travel.

1902 finds him in Mount Athos; a Northern peninsula dedicated to monasteries and churches. After a short break with his family he travels to Russia where he studies with world famous teachers of byzantine art. After two years he returns to paint beautiful icons of Saint Barbara, Saint Athanasios and the Last Supper. Around 1912 he travels to Egypt where he has several exhibitions and gives lectures.

Between 1920 and 1925 he is appointed as art teacher at the high school of Sparta so that he can also work nearby at the historic ares of Mystras. then in 1926 he is given a possition at the kalambaka high school while he also works at monasteries the Meteora region.

In 1927 he takes an appointment at City College, New York City as professor of Byzantine art and culture and paints, writes freelance articles and exhibits his work.

He returns to Greece in 1933 where he paints for collectors as well as working to produce frescoes for churches.

In 1935 while working on a high scaffold in the church of St Marina in Theseon, Athens he had a stoke and hours later he died at the age of 57.

Σπύρος Βασιλείου (1903-1985):Ζωγράφος, Σκηνογράφος, Αγιογράφος - Γαλαξίδι, Ερέτρια

 

Ο Σπύρος Βασιλείου (Γαλαξίδι, 16 Ιουνίου 1903 − Αθήνα, 22 Μαρτίου 1985) ήταν Έλληνας καλλιτέχνης, ένας από τους πλέον παραγωγικούς, αναγνωρίσιμους και δημοφιλείς Έλληνες εικαστικούς. Ζωγράφος, αγιογράφος, χαράκτης, σκηνογράφος, γραφίστας, διακοσμητής, συγγραφέας-κριτικός και δάσκαλος. Την καλλιτεχνική του παραγωγή χαρακτηρίζει η συνάντηση των διδαγμάτων της λαϊκής και της βυζαντινής τέχνης με τους πειραματισμούς των σύγχρονών του ρευμάτων.

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 1903 στο Γαλαξίδι. Σπούδασε στην Αθήνα με υποτροφία, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, από το 1921 έως το 1926 έχοντας ως δασκάλους τους Καλούδη και Λύτρα. Άρχισε να παρουσιάζει τα έργα του σε εκθέσεις αμέσως μετά την αποφοίτησή του (το 1926 εκθέτει στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών μαζί με τους Πολύκλειτο Ρέγκο, Σπύρο Κόκκινο και Αντώνη Πολυκανδριώτη, στην «Έκθεση των Τεσσάρων» όπως την αποκάλεσαν). Ο Βασιλείου έκανε την πρώτη ατομική έκθεσή του το 1929 στην γκαλερί Στρατηγοπούλου.

Το 1930 απέσπασε το Μπενάκειο Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τα σχέδια των τοιχογραφιών του ναού του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι. Με τα χρήματα του βραβείου κάνει το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, όπου είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί μουσεία και συλλογές. Η αγιογράφηση του Αγίου Διονυσίου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1936 και 1939. Υπήρξε μέλος τον καλλιτεχνικών ομάδων Τέχνη και Στάθμη και του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, συμμετείχε σε διεθνείς εκθέσεις, στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1964), στην Αλεξάνδρεια το 1957 και στο Σάο Πάολο το 1959 ενώ έργα του παρουσιάστηκαν στο Ντιτρόιτ το 1955 (με την αφορμή της εικονογράφησης του ναού του Αγίου Κωνσταντίνου στο Ντιτρόιτ) και το 1960 στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη (για το έργο του "Φώτα και Σκιές" συγκεκριμένα, απέσπασε τότε το βραβείο Guggenheim του ελληνικού τμήματος της AICA). Έργα του Βασιλείου βρίσκονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα ευρισκόμενα στην Εθνική Πινακοθήκη έργα του αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικές δεκαετίες της δουλειάς του. Στην Εθνική Πινακοθήκη ο Βασιλείου πραγματοποίησε αναδρομική έκθεση το 1975 και παρουσίασε ένα βασισμένο στο έργο του πολυθέαμα το 1983. Ο Σπύρος Βασιλείου δίδαξε στην Παπαστράτειο Σχολή και αργότερα στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Χαρακτηριστικά του έργου του

Ο Βασιλείου κινήθηκε πάνω στον άξονα του αιτήματος της επιστροφής στις ρίζες της ελληνικής τέχνης, προκειμένου να συναντήσει τάσεις των κινημάτων του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, με τον τρόπο που προσλαμβάνονταν από την καλλιτεχνική ζωή στην Αθήνα. Τα έργα του, τα οποία απεικονίζουν το φυσικό και αστικό τοπίο καθώς και σκηνές της κοινωνικής ζωής, προσεγγίζουν και περιγράφουν την καθημερινότητα με λυρική και ονειρική διάθεση συνδυάζοντας το λόγιο με το λαϊκό στοιχείο και την παράδοση με τον νεωτερισμό. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος κατά τον οποίο στη ζωγραφική του αποτυπώνεται η εξέλιξη του αθηναϊκού τοπίου από τη μεσοπολεμική περίοδο στις δεκαετίες της αντιπαροχής[14].

Προσωπική ζωή

Ήταν νυμφευμένος με την Αγγελική (Κική) Κωνσταντακόπουλου από τις 27 Απριλίου του 1941 (την ημέρα της κατάληψης της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα). Μαζί είχαν δύο παιδιά, τη Δροσούλα και τη Δήμητρα.

Μουσείο "Atelier" Σπύρου Βασιλείου

Το σπίτι του κάτω από την Ακρόπολη στον αριθμό 5 της οδού Γουέμπστερ είχε μετατραπεί από το 2004 έως το 2016 σε μουσείο. Φιλοξενούσε έργα του Βασιλείου προερχόμενα από ιδιωτικές συλλογές, τα οποία σε τακτά χρονικά διαστήματα αλλάζανε[15]. To Atelier διοργάνωνε διαλέξεις, σεμινάρια, ομιλίες, μουσικές βραδιές, εκπαιδευτικά προγράμματα, εικαστικά εργαστήρια και επίσης μεριμνούσε για την οργάνωση και την ψηφιοποίηση του αρχείου του καλλιτέχνη.

Αρχείο Σπύρου Βασιλείου

Το Αρχείο Σπύρου Βαισιλείου διαχειρίζεται η Artifex μη-κερδοσκοπική εταιρία που καταγράφει, μελετά και προστατεύει τις δημιουργίες του ζωγράφου.

Βιβλία

Εξέδωσε τα βιβλία:

Γαλαξιδιώτικα καράβια, 1934

Παιδικά σχέδια, 1930, συνεργασία με τον Αγήνορα Αστεριάδη

Ντίλι-ντίλι, εκδόσεις Ίκαρος, ζωγραφιές Μπαρμπα-Σπύρου, 1948

Φώτα και σκιές, 1969 (αυτοβιογραφικό)

Έργα του Βασιλείου υπάρχουν άφθονα στο διαδίκτυο.