Γιάννης Κανδύλης (1966- ): Ποιητής - Χαλκίδα

Ο Γιάννης Κανδύλης γεννήθηκε στην Χαλκίδα το 1966 στην συνοικία του Καράμπαμπα. 

Ο πατέρας του ήταν ψαράς. 

Από την εφηβική του ηλικία είχε έφεση στην γραφή, ποιημάτων κυρίως. 

Την πρώτη του ποιητική συλλογή "Μετρητής βημάτων" την εξέδωσε μεγάλος.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να διαβάσετε ή και να κατεβάσετε το βιβλίο...

Γιάννης Κανδύλης - Μετρητής βημάτων

Έχω απαγγείλει κάποια ποιήματά του και σε άλλα έχω φτιάξει βίντεο...

Μετρητής βημάτων

Πέρασαν δεκατρία μισό χρόνια, σαν χθες.

Μπαλόνια

Γκρίζα νιάτα

Το πέταγμα

Τα Κόκκινα τριαντάφυλλα

Πιο πρόσφατη συλλογή του...

Ζει στη Χαλκίδα και εργάζεται στο δημόσιο ως καθηγητής Φυσικομαθηματικός.

Κάποια επί πλέον ποιήματα του...

Το σπίτι των ονείρων μας

"Στρουθοκαμηλισμός″... Για να μη βλέπω τίποτα.

Οι "ακαθαρισίες″, κάτω απ' το χαλάκι...

Υποτυπώδης φωτισμός, χρώμα υποτονικό

και για "κλινοσκεπάσματα″ η μούχλα στο ταβάνι.

Κι ένα μικρό παράθυρο -αγνάντεμα στο χτες-

κτισμένο μ' όλα αυτά, που εσύ δε φτάνεις.

Αυτό θα είναι πια...Το σπίτι των ονείρων μας!

Κίρκης Φιλί

Άδραξε τους καρπούς·
τώρα που η ευθανασία κοιμάται
στης εφηβείας σου τα κατάσπαρτα βοσκοτόπια.
Τώρα που στη ρεματιά του έρωτα
σκίζεται στα δυο η καρδιά σου·
κι ο αναστεναγμός, ανάλαφρο φτερούγισμα
πουλιού ακούγεται στις φυλλωσιές.
Ροή νερού η αναπνοή από της νιότης την πηγή
καθώς ζυγώνει η στιγμή να ασπαστούν τα χείλη·
κελάηδισμα αηδονιού μετέπειτα η θύμηση της
κι ο “γυρισμός” αλαργινός για την Ιθάκη. 

Αν είσαι απόδημο πουλί

Κάτω απ’ του στεναγμού μου τα γιοφύρια, έκρυψα,

τις λίγες ελπίδες που μου έχουν απομείνει.

Εκεί να ξαποστάσουν και ν’ αποκοιμηθούν…

Μην τύχει, και περάσει κάποια νεράιδα, να τις αφυπνίσει.

Κι αν είσαι απόδημο πουλί —πρόσεξε!—

το στανικό φτερούγισμα σου, μη μου τις ξυπνήσει.

Για θα ’ναι κρίμα —για ακόμα μια φορά— να προδοθώ!

Κουρδισμένα ρολόγια 

Κουρδισμένα ρολόγια, γερασμένα σε τοίχους

να μετράνε τις ώρες, να κυλούν τα λεπτά...

Δευτερόλεπτα αιώνες κι αφουγκράζεσαι ήχους·

ωροδείκτες μαχαίρια να σε τρυπούν στην καρδιά.

Σταματάνε για λίγο κάθε «δέκα και δέκα»·

να θυμίζουν τη νίκη...Και την ήττα σου πια!

Στο καφενείο

Σ' ένα καφενείο καθίσαμε οι τρεις μας

να πούμε για το ρημαδιό της άστοχης ζωής μας.

Για ποτέ οι καφέδες 'γίναν ούζα

και τα όνειρα μας μια “παρτούζα”!

Εσύ καπετανάκι ήθελες να γίνεις

κι απάνω από τη γέφυρα παραγγελιές να δίνεις.

Μα η ζωή στα έφερε τον πόνο να γιατρεύεις

για το δικό σου πόνο, τι θέλεις, τι γυρεύεις!

Ο άλλος ήθελες να γίνει μουσικός

και ο δικός του πόνος στα χείλη μας καημός.

Μα και αυτός προτίμησε τη σίγουρη τη λύση

κι αυτήν την εξαπάτηση ήθελες να μηνύσει.

Κι εγώ αναρωτήθηκα, κοιτώντας και τους δύο

«λες να φταίει που καθόμουν στο πρώτο το θρανίο;»

Μπα, ό,τι και αν γινόμουνα θα ήμουνα αυτός.

«Δηλαδή, ποιος;»...”Ένας καθώς πρέπει βλάκας και μισός!”

ποίηση: Γιάννης Κανδύλης

ποιητική συλλογή: "Τα Σκωπτικά-καυστικά"

©opyright

(Αφιερωμένο στον αδελφικό φίλο και γιατρό 

Γιώργο Βουτσά!)

Απαξία

Χαμηλωμένα φώτα

στο ράδιο μουσική

ένα κλειδί στη πόρτα

κι απ’ έξω μια ζωή.

Ζωή που κάνει πιάτσα

ψωνίζεται στο χθες

μασούρι μες στη κάλτσα

όνειρα κι ενοχές.

Βρωμοκοπάει αψέντι

στα μάτια η ντροπή 

κι όλα τα ακουμπάει 

στον κάθε "νταβατζή".

Κι όλο να περιμένει

την ώρα τη στιγμή

κάποιος να την προσέξει

"κυρία" να γενεί.

Άντε γαμήσου αλήθεια

κι ο κάθε κερατάς

εκείνος που σε κάνει

το ψέμα να ζητάς.

Μετρητής Βημάτων

Λυσσομανάει απάνω ο αγέρας

η γη δεν με λυπάται...

Εμπρός! Μαυροντυμένα κοράκια

το σταυρό με το ράμφος κτυπάτε.

Λιόκλαδα, ελεύθερα απλώστε

τις ρίζες σας, στο ρημαγμένο τάφο.

Και ξαφνικά από ένα κτύπημα

ξεπροβάλλει μια αχτίδα,

χάνεται του σκότους το κάλλος.

Μία κυρία που την λένε Ελπίδα

ισχυρίζεται πως πέθανε άλλος.

Μα εγώ τρομάζω, και μόνο στη σκέψη

στην ιδέα πως θα ζω με το πλήθος.

Άφησε με! Καλύτερα έτσι...

Όσα μου τάζεις είναι ένας μύθος!

Προτιμώ των σκουληκιών τη παρέα

αυτά συστήνονται με τ' όνομα τους.

Έχει απάγκιο εδώ κι είναι ωραία...

Να μετράς βήματα,

σε ανυποψίαστους μελλοθανάτους

(1η ανάρτηση 29/09/2012)