Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

Καλημέρης Καλημέρης ( - ): Ποιητής - Καλημεριάνοι Κύμης



Ο Καλημέρης Καλημέρης λοιπόν! Από το όνομα και μόνο είναι μοναδικός! Ασθενής στο ΙΚΑ Χαλκίδας, ο οποίος από την πρώτη επίσκεψη μου κίνησε το ενδιαφέρον: με το χιούμορ του, την περιέργειά του να μάθει για τη μουσική που άκουγόταν σιγά στο cd-player και για την επιθυμία του να μου διαβάσει κάποιους στίχους που είχε πρόχειρους σε ένα μπλοκάκι που, όπως μου είπε, είχε πάντοτε μαζί του "Το κουβαλάω πάντα γιατί δεν ξέρεις πότε μπορείς να σκεφτείς κάτι καλό και κατόπιν να το  ξεχάσεις!" Είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας, κακοήθεια στο παχύ έντερο, αλλά ήταν αισιόδοξος! Τον ενθάρρυνα και εγώ λοιπόν. Ένα πρωϊνό κατά τις 11 κτυπάει το κινητό μου..."Ναι!" "Έλα γιατρέ μου ο Καλημέρης είμαι! Θέλω να σου πάρω ένα cd, είμαι εδώ στο Metropolis και περιμένω επιθυμία!" "Εφ΄όσον έχεις την ευγενή καλοσύνη φέρε μου τον δίσκο των Sigur Ross το Hvarf-Heim". Μου το έφερε ο άνθρωπος και μου το αφιέρωσε. Προς το παρόν δεν το βρίσκω, θα το ψάξω όμως. Άλλες φορές ερχόταν και μου έφερνε ποιήματα σε χαρτάκια. Άλλα έχω, άλλα τα έχασα... Δίσκο μου έφερε ακόμα μία φορά... και αυτόν δεν τον θυμάμαι. Μου έλεγε ότι είχε μια στοίβα χαρτιών με ποιήματα. Δεν αξιώθηκα να γίνω κοινωνός τους και μάλλον δεν θα γίνω ποτέ. Ας είναι...

Τον έψαξα τον Καλημέρη ξεκινώντας τους Ευβοείς Δημιουργούς το 2017 αλλά τζίφος η δουλειά. Θα επιμείνω όμως και ίσως κάποια στιγμή σταθώ τυχερός.


Αγωνία

Όλα γύρω θαμπώσανε
τα πεντακάθαρα περιγράμματα των 
                                           σπιτιών
τα πλαστικά γυμνά των αγαλμάτων
Η αλέα
     Οι κουβέντες γενήκαν με μιάς βόμβος ακατανόητος
Το πλήθος μονόχρωμο
ο δρόμος τραβήχτηκε κάτω από τα πόδια
Ο ουρανός ψήλωσε κι άλλο
Η καρδιά αναζητούσε μια διέξοδο
Ραγίσματα στα γόνατα
Σαν σε μεσαιωνική τοιχογραφία

Είχες φανή από πέρα
ερχόσουν
και η απόσταση μεγάλωνε.

Στον φίλο Γιώργο Βουτσά
Εγκάρδια 15 10 03



Λευκό

Είναι από χέρι καθαρό
είναι και άδειο
είναι και χρήσιμο αφού μπορείς
ένα τηλέφωνο προχείρως να κρατήσεις
ένα επείγον μήνυμα ν' αφήσεις.
Προπάντων μελετώντας το 
βλέπεις πως είναι θέση
πως λέει το δίχως να το πει:
Η εξουσία μια ντροπή! 
Λαγούμι εντόμων το Λευκό
κάνει το χώμα αφρωτό
άδεια τα μέτρα της πλατείας
αύρα την μπόχα της Μαφίας.

Θαρρώ πως το μετάνιωσα
που λόγια το γιομίζω
αντί βαθιά στην κάλπη να το ρίξω
και τους τριακόσιους να συντρίψω!












Δεν υπάρχουν σχόλια: