Αννα Αντωνιάδου ( - ): Ποιήτρια, Φιλόλογος - Σκύρος

 

Στη Σκύρο

῎Αχ! πόσο σὲ ποθῶ
νησάκι μου ἀγαπημένο
ὅπου καὶ νὰ σταθῶ  
πάντ᾿ ἀνυπόμονα προσμένω
τὴν ὥρα ποὺ κοντά σου θὰ μὲ φέρῃ. 

Καὶ τότε μὲ χαρά
θα τρέξω κάτω στ’ ακρογιάλι
στα κρύα σου νερά
σ' ὅλα τὰ φυσικά σου κάλλη
 τὸ εὐωδιασμένο σου νὰ πιῶ ἀγέρι

Τὸ βράδυ, τὴν αὐγὴ
θὰ περπατήσω μὲς τῆς ἐξοχές σου
στη χλοερή σου γῆ
καὶ στὶς κατάφυτες πλαγιές σου
κοντὰ στὸ κῦμα σου ὅπου φλοισβίζει 

Μ᾿ ἀκόμα ποιὸ πολὺ θέλω στὸν ἴσκιο
 ξαπλωμένη
τοῦ ἥλιου ἀπαλὰ νὰ μὲ φιλῇ
ἀχτὶδ᾽ ἀσημοχρυσωμένη
καὶ τ᾿ ἀεράκι νὰ μὲ νανουρίζῃ.

Ὦ ναὶ τὸ θέλω, τὸ ποθῶ
μέσ' τοῦ νησιοῦ μου τὴν ἀγκάλη
ξένοιαστη πιὰ ν᾿ ἀναπαυθῶ
καὶ στὸ γαλήνιο ἀκρογιάλι
καλοκαῖρι νὰ καθήσω πάλι.

 

 1. στον "Δεσμό" 

Στην ανελέητη χειμωνιά,

που δένει κόμπους την ψυχή μας η ανία,

οι φωνές των σπουργιτιών σκάβουν του χιονιού τη σιγή

και γω μεσ' απ'τα κλειστά παράθυρα της σκέψης

πίνω σταλαγματιά-σταλαγματιά τις νοσταλγίες του φωτός,

απ' έφυγε στα φτερά των γερανών

για νάρθη με του χελιδονιού τους τρυφερούς ιμέρους.

Μη ρωτήσης την αυλή του σπιτιού μας

γιατί ντύθηκε στα γκρίζα της

και ούτε γιατί έλιωσε στο κλάμα

ο χαλασμένος ανεμόμυλος

θύμα της καλοκαιρινής μαγείας

που του πλέκει μήνες τώρα τα πέπλα

του πικρού χωρισμού

και είναι μόνος σαν καημός βαρύς.

Στις ανύποπτες κορφούλες των κυπαρισιών

να κρεμάσω λέω την έγνοια μου

για τις θύελλες που θα τα δείρουν πάλι.

Ω! δεν υπάρχει ελπίδα να βρη

την άσωστη βρυσούλα της Εγκαρτέρησης

και να πλύνωτης πληγής μου το βάθος!

Μπάλσαμο εσύ του έρωτα

που έχασες το λόγο της τιμής σου!

Τι να δανειστώ της απόγνωσης τη φωνή,

αφού τ' αυτί του κόσμου έχει πια κλείσει.

Τούτη την άγια νύχτα

την καρδιά μου αγγίζουν της οδύνης τα κρόσσια.

Πως να θυμηθώ ένα τραγούδι του Χάϊνε:

"Επάνω απ'τις βουνοκορφές γαλήνη περισσή"

Τα βέλη σου St. Sebastian θα φιλήσω απόψε

για να μη βγη απ' τα στήθη μου

ο βόγγος κι η κραυγή τ' απελπισμένου Φιλοκτήτη

πάνω στο βράχο της απομόνωσης.

Δε βρέχει πια ο θεός αγάπη

και τα ποτάμια έχουν στερέψει

Μάτωσα τα νύχια μου σκάβοντας 

σε ξεραμμένη κοίτη

Έλα ν' άκολουθήσουμε ψυχή μου 

με τους βοσκούς της Βηθλεέμ

μια λειτανία πίστης

τούτη την άγια νύχτα

για λίγη βροχή, βροχή της αγάπης.

2. Στον "Ευβοϊκό Λόγο"