Ακόμη μια, άγνωστη σε μένα, ποιήτρια που την παρουσιάζει
με τέσσερα ποιήματα ο Κοκκίνης.
με τέσσερα ποιήματα ο Κοκκίνης.
«οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ»
Ίδωμεν, ίσως μελλοντικά εμπλουτιστεί το λήμμα.
Τέσσερα ποιήματα
1.
Μὲ ρώτησαν ἂν ἀγαποῦσα τὸν ἥλιο.
Κι ἀπάντησα μ' ένα χαμόγελο.
Τι άλλο μπορούσα να πω;
2.
Μείναμε μόνοι μας σ᾿ αὐτὸ τὸ βράχο.
Νὰ μετράμε τὰ σύννεφα
Νὰ μετράμε τὰ κύμματα
Καὶ τοὺς ἀνέμους,
Μείναμε ασάλευτοι πάνω στο βράχο
Κι είχαμε μέσα μας τόση ζωή
Ἴσα-ίσα ν᾿ ἀγαποῦμε.
3.
Όχι τώρα, μὴ μοῦ μιλᾶς.
Τουλάχιστον όχι αὐτὴ τὴ στιγμὴ
Ποὺ τὰ μάτια μου πήρανε φώς
Καὶ πίστεψα πώς μποροῦμε νὰ ζοῦμε.
4.
Δυό όνειρα καὶ τέλειωσε η μέρα μας.
Δυο όνειρα ή καθημερινή μας τροφή,
Χθές ἀκουμπήσαμε στο βράχο
Καὶ κλάψαμε.
Σήμερα σταθήκαμε ὁλόρθοι στα πόδια μας
Πιστεύοντας πὼς θὰ γελάσουμε.
Μα πέσαμε.





Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου