Μαργαρίτα Παπαγεωργίου (1964- ): Λογοτέχνης, Ποιήτρια, Φιλόλογος - Χαλκίδα

Η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα και διαμένει στη Χαλκίδα. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Εξωτικά είδη, Σαιξπηρικόν 2022, Φιλιά στο κενό, Μελάνι 2020, Μεταπλάσματα, Σαιξπηρικόν 2017, Αλίπλοος Ουρανός, Γαβριηλίδης 2015. Δημοσιεύει μεταφράσεις αγγλόφωνης και ισπανόφωνης ποίησης, όπως και κριτικές παρουσιάσεις βιβλίων σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρωσικά, δανέζικα και σουηδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες όπως Το άλλο μισό του ουρανού, Ελληνίδες ποιήτριες του εικοστού αιώνα, Ανθολόγος: Σωτήρης Παστάκας & Σταύρος Γκιργκένης. Επιμέλεια: Δήμητρα Κουβάτα, Ζήτρος 2021, Λέξεις αιχμηρές σαν πρόκες, Wörter spitz wie nägel, Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση, Δίγλωσση έκδοση (ελληνικά – γερμανικά), Μετάφραση: Κατερίνα Λιάτζουρα, Ρώμη 2021, Ποιήματα Ανεμοδαρμένα, Συλλογή Ελληνικής Ποίησης του 21ου αιώνα, επιμέλεια Ανδρέας Χ. Παναγόπουλος, δίγλωσση έκδοση (ελληνικά αγγλικά)|«Poems Adrift», 21st Century Greek Poetry Collection, Bilingual Edition (greek English), edited by Andreas Ch. Panagopoulos, Provocateur 2019, και την Ποίηση σε Braille, Ανθολογία ελληνικής ποίησης, μεταγραφή επιμέλεια Ελένη Παπαλαμπροπούλου. Διαχειρίζεται τον λογοτεχνικό ιστότοπο στροφές/ strophess.

[Ποίηση ή η Σύλληψη των λέξεων-φλαμίνγκο]

(Πρωινές συλλήψεις που πάνε σετ με την σουρεαλλιστική εικονογράφηση της Daria Petrilli, “Della visione e dell' enigma”)

Φλαμίνγκο σημαίνει αυτός που έχει το χρώμα της φωτιάς

Τα φλαμίνγκο ανήκουν στην οικογένεια των φοινικόπτερων- το πτέρωμά τους έχει το πορφυρό χρώμα του αίματος

Ισορροπούν με το να στέκονται στο ένα πόδι

Στηριζόμενα στο ένα πόδι τρώνε με το κεφάλι τους ανάποδα

Τρέφονται με το να φέρνουν στην επιφάνεια γαρίδες, άλγες και υδρόβια φυτά σε αποσύνθεση, σκαλίζοντας βούρκους, χώνοντας το ράμφος τους στις λάσπες

Τα φλαμίνγκο μπορούν να καταναλώσουν ατελείωτες ποσότητες δηλητηριωδών κυανοβακτηρίων. Αυτό το τοξικό βακτήριο δίνει τη χρωστική ουσία του ροζέ ή κατακόκκινου χρώματος στο πτέρωμα των πουλιών

Τα φλαμίνγκο είναι μονογαμικά πλάσματα αλλά φωλιάζουν σε αποικίες

Όταν έρχεται η ώρα να ζευγαρώσουν, χορεύουν όλα μαζί σε γκρουπ τον χορό του ζευγαρώματος. Με αυτή την τελετουργία διαλέγουν τα ταίρια τους

Μπορούν να ζήσουν στα πιο εχθρικά περιβάλλοντα του πλανήτη

Πετούν σε σμήνη με μεγάλη ταχύτητα διανύοντας τεράστιες αποστάσεις μέσα σε μία νύχτα

Αποτελούν είτε κομμάτι τροπικής φύσης είτε σύμβολο εύθραστης κομψότητας είτε παρασιτικής διακοσμητικής τέχνης κιτς είτε μαύρης κωμωδίας

Βρίσκονται σε επιδείξεις Μόδας χρησιμοποιούμενα ως σύμβολα από Οίκους Υψηλής Ραπτικής– υπάρχει μέχρι και πόζα φλαμίνγκο από ποπ τραγουδιστές και τραγουδίστριες

Στο «Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών» στην Ελλάδα, λόγω της παρουσίας μεγάλου αριθμού τους, το φλαμίνγκο κατατάσσεται στα είδη «Μειωμένου Ενδιαφέροντος»

Τέλος, και αρχή, φανερώνουν την φλογερή ομορφιά του πετάγματος

Φλαμίνγκο όπως ποίηση, ποιήματα, ποιητές ποιήτριες

"Το υστερόγραφο που δε σου έστειλα"
 
Τα εγκεφαλικά κύματα
Τρέχουν πιο γρήγορα κι απ’ το φως
Κι αν είναι έτσι
Είναι το σώμα που το κάνει
Σε μια δίνη στο χρόνο
Στο αυλάκι μέσα στη κοσμική θάλασσα
Για το απώτερο νησί
Α λυπάμαι, δεν ξέρεις πόσο λυπάμαι,
Αλλά βλέπεις,
Κυμαίνουν τα νεύρα μας άνευ σκέψης
Παφλάζει το σύμπαν εντός μας
Ότι η αγωνία της χίμαιρας
Ότι το άφρισμα του καιρού
Κύματα μας άγουν και μας φέρουν
Σε αλίπλαγκτες όχθες όπως έρως
Με τη ναυτία του χρόνου που έχει πρόσωπο
Με την αλήθεια του χρόνου που δε γνώρισα
Με τον πόνο αυτού που έστριψε στη γωνία
Εγκλωβισμένοι στο χωρόχρονο
Τίποτα απ’ όσα σου είπα δεν ήταν ψέμα
Συγχώρεσέ με Μας συγχωρώ,
Εμείς τα παιδιά της παλίρροιας
Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς,
Επιστρέφουμε για να φύγουμε
Ξανά και ξανά

 Blue moon ή συμβαίνει τώρα

 

Έμπαινες τρέχοντας στα κύματα
(τα στάχια και τώρα αναδεύονται
όσο μπορεί να φτάσει το μάτι)
Ξέπλεκα τα μαλλιά μου να σε προλάβω
Γέλαγες στα μελτέμια του Αυγούστου
Από πού να σου αγγίξω τη μιλιά
το απέραντο να ξετυλίξω,  Σιωπούσες.
Δες με τη μάσκα στο βυθό
- Δε θέλω,  Έλα μη φοβάσαι -
Αν χαθείς στο πέλαγος των ματιών μου
Αφού ξεπεράσεις το μπόι σου
Κάτω απ’ την επιφάνεια
Κοίτα το τέρας του πυθμένα κατάματα
 
Ένα εξωτικό πουλί άνοιγε τα φτερά του
Ο ιδρώτας νότιζε τα βλέμματα
Στα ηλιοκαμένα μπράτσα
Εδώ άμμος, εκεί αλμύρα
Κοίμιζα  το κεφάλι μου πάνω
Στην ανάσα  που παλλόταν στην κοιλιά σου.
 
Στις αντηχήσεις των άστρων ακούω στις νύχτες μου
να πλέουν οι μέδουσες τη νοσταλγία τους,
Μα, πλησιάσε  πιο κοντά και θα δεις  εμάς
φρεσκολουσμένους στα  χρώματα της αθωότητας
να προσμένουμε  μαζί τη διπλή πανσέληνο.

Μην με παρεξηγείς,
Επιλέγω να σε ζωγραφίσω μπλε
Όχι το blue της σκόνης και του καπνού
Αλλά του μήνα  με τα δυο φεγγάρια

Κυάνωσις

 
Ανάγκη είναι, λέει
Να πλάσω νέες λέξεις
Να εφεύρω τη νέα γραμματική
Το συντακτικό των ονείρων
Να διδάξω στο σχολείο σήμερα
Για να ανακαλύψω την τάξη του αύριο.
 
Ξέρεις, αν δεν αφήσουμε στα φράγματα
Τις πύλες ανοιχτές
Να πλεύσουμε ξυπόλητοι
Στις αστραπές απ' τον ουρανό
Τα νερά θα έχουν το χρώμα της τέφρας
Οι αφροί την οσμή της ματαίωσης
Όσο τα χείλη σκάβει το αλάτι
Όσο το στομάχι διαψεύδει το φαρμάκι
Όσο τη γλώσσα φιμώνει το βαμβάκι.
 
Βλέπεις, το αλλάττω δεν απέχει πολύ από το αρμόττω
Όταν και των δυο η τετραγωνική ρίζα
Είναι το ερωτικό τους άρθρο
Όπως πάντα όμως
Η επιθυμία σκοτίζει το βλέμμα της αγάπης.

Πλωτές τάξεις
 
(από συνθήματα σε τοίχους σχολείων)

 
«Συνελήφθη μαθητής με μικροποσότητα βιβλίων»
Γκράφιτι στον πίσω τοίχο του σχολείου
Πίσω απ’ την καντίνα κρυφά οι μαθητές κι οι μαθήτριες
«Να κάνεις ό, τι σε κάνει να χαμογελάς»
Με το σάλιο τους στις γόπες που πετούν κρυφά
Στις ρίζες της αγριαπιδιάς που δεσπόζει
Αν και κανείς τους δεν την βλέπει
«Βαριέμαι γαμώτο»
Αν και ακουμπούν στον ισχνό κορμό της
Λιλά άνθη ακούγονται στα κάγκελα
«Χαζουλίνι σ’ αγαπώ»
Ανάμεσα στις βρισιές και τα φιλήματα,
Τις κλωτσιές και τα σπρωξίματα
«Κι εμείς πότε θα κάνουμε έρωτα;»
Επίχρισμα αρχαίας θάλασσας
Τα άτσαλα βαψίματα ασβεστώνοντας
«Να κάψουμε και το τελευταίο βιβλίο»
Κάθε πρωί βρίσκουν κι άλλο γκράφιτι
(μα πώς ξεπηδούν σα μανιτάρια!)
«Να διαβάζετε τον τοίχο»
Στο διάλειμμα καμιά μπάλα δεν κλωτσάνε
Τη χάσαμε κι αυτή, την πάτησε
Ένα φορτηγό μεταφορών
«Μάνα έφυγα, στέλνε φράγκα»
Εισήγαγε τεράστιες οθόνες ρεύματα
Η συνεδρίαση πασχίζει να τα προσαρμόσει
Στις πρίζες των αιθουσών
Πλωτές οι τάξεις σε μάτια γαλάζια δραπετεύουν,
- Να σας δείξουμε εμείς κυρία,
Μα η κυρία έλειπε, είχε μάθημα σε άλλο νομό,
Την πήραν κι αυτήν τα ραδιενεργά κύματα
«Θα σε περιμένω στη γωνία
δέκα λεπτά πριν την εξέγερση
Φιλιά, Σ ΄αγαπάω ΧΧΧ»

 
από τη συλλογή Μεταπλάσματα, 2017

Περισσότερα για την κ. Μαργαρίτα Παπαγεωργίου :
https://strophess.blogspot.com/