Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Άπατρις

Η φίλη κ.Παναγιώτα Παπαϊωάννου (σύζυγος του ποιητή και αντιστασιακού επί χούντας Γιάννη Γρεβενιώτη και ανηψιά του μουσικοσυνθέτη Γιάννη Παπαϊωάννου) με τίμησε τραγουδώντας το ποίημα μου α καπέλα ( a cappella εις την ιταλική γλώσσα.)

Διαμένουν πλέον στη Σουηδία. Ας είναι καλά εκεί στα ξένα.

Πεινάει ο κόσμος !!! Άπατρις   

...............

Την έχω ακουστά,

μα δεν την γνώρισα ποτέ.

Λένε πως είναι άσχημη, χλωμή,

ξεδοντιάρα με ασκίτη.

Έρχεται αθόρυβα, ύπουλα

και όπου σαν σύμβουλος στάθηκε,

τα τίναξε όλα στον αγέρα!

Μιλούν γι' αυτήν αόριστα,

κανείς την σήμερον στην πόλη

δεν πιστεύει στον ερχομό της.

" Είναι αλλού αυτή αραγμένη,

δεν κάνει τον κόπο

να' ρθει προς τα 'δω "

" Μην είσαι απόλυτος φίλε,

η πείνα δεν έχει πατρίδα! "

Υ.Γ: Το ποίημα γράφτηκε το 2011.

Δημήτρης Δεμερτζής (1926-2020) - Ο Σημαντικότερος Των Χαλκιδαίων !

Στις 22.00 της 04 Ιουνίου 2020 " έφυγε " για πάντα από την Χαλκίδα του ο Δημήτρης Δεμερτζής.
Για μένα είναι ο σημαντικότερος των Χαλκιδαίων με το έργο του, αλλά και με τη στάση ζωής του.
Θα συζητήσουμε πολλά απ'εδώ για τον Δημήτρη το επόμενο διάστημα και θα προσπαθήσω να γλυκάνω, όσο μπορώ, το πικρό γεύμα που μας σέρβιρε η ζωή σήμερα τη νύχτα.
Στο blog μου "Ευβοείς Δημιουργοί " υπάρχουν όλα εκεί... αποσπάσματα από την εφημερίδα του την "Προοδευτική Εύβοια", εκδόσεις σε pdf, άλμπουμ σε pdf και πολλά άλλα...
Την "΄εξοδό" του την συνοδεύω με ένα ποίημα μου...τώρα, της στιγμής.



Την αγαπάμε αυτήν την πόλη

......................

Το στραβό να ισιώσει, πρέπει να ισιώσει,
να πολεμήσουμε για να ισιώσει!
Την αγαπάμε αυτήν την πόλη, αυτήν την πόλη την αγαπάμε,
πολλοί την αγαπάμε!
Όλοι μαζί λοιπόν, μαζί όλοι, να βάλουμε πλάτη!

Που πάτε; Γιατί φεύγετε; Μα εσείς την αγαπάτε!
Την αγαπάτε αυτήν την πόλη!

Τι θόρυβος σκεπάζει τα λόγια μου; 
Κέρματα! Περπατάτε και σας πέφτουν κέρματα!
Στο δρόμο! Ο δρόμος γέμισε με κέρματα! 
Δεν υπάρχει πλέον σ' αυτήν την πόλη πράσινο!

Μόνο χρυσός φαντάζει, κρύο μέταλλο και τσιμέντο!

Αφιερωμένο στον Δημήτρη Δεμερτζή

Η εκπληκτική κυρία Παναγιώτα Παπαϊωάννου (διαμένει στην Σουηδία)
τραγουδά το ποίημα α-καπέλα ! Μεγάλη η τιμή!

"Για πού το έβαλες Δημήτρη; "

Γιώργος Μ. Βουτσάς (1953- ): Η πόλη του πορθμού

Το δημοσίευσε ο Δημήτρης Δεμερτζής στην "Προοδευτική Εύβοια"

Μου είπε..."Στείλτο εσύ, θα το διαβάσω και εάν το κρίνω εγώ, θα το δημοσιεύσω..."

Το δημοσίευσε λοιπόν και εγώ στο facebook προσέθεσα μια δημιουργία μου και ένα κείμενο...

" Είναι αυτό που λένε..."Θα μας γράψουν οι εφημερίδες..."

"Προοδευτική Εύβοια" 31 01 2020

Μεγάλη μου τιμή η ανάρτηση ποιήματος μου στη συγκεκριμένη εφημερίδα. 

Ευχαριστώ τον Δημήτρη Δεμερτζή!

( Το "Παλίρροια" με πλαστελίνη σε κόντρα πλακέ. Το υλικό, αντάμα με την "προσωρινότητα" που επιφύλαξε η μοίρα σε αυτό το αριστουργηματικό έργο του Ποθητού Καμάρα)

Μετά από κάποιες μέρες θα προσθέσω τις αντιδράσεις προσώπων σημαντικών...

Γιώργος Βουτσάς (1953 - ): Στη βαλίτσα

Στη βαλίτσα

..................

Το σκονισμένο πεδιλάκι

δεν σου προστάτευε τα νύχια

και τα μάτωνες.

Πότε τα έβγαλες και φόρεσες σκαρπίνια...

Μετά συνέχεια τα ίδια

τα κλειστά

φυλακισμένα πόδια.

Το ίδιο 'επαθες με τα μπλουζάκια

και με τα τζιν.

Τα κουβαλάς όλα

σε μια βαλίτσα παραφορτωμένη

πηδάς επάνω για να κλείσει.

Πως χώρεσαν μέσα όλα;

Να ήταν κι όλα χρήσιμα!

Εκεί στη βαλίτσα παραστριμωγμένος

με δίχως πνοή

πέρασες όλη την ζωή σου.

Μέχρι που...

την έσκισες,

πετάχτηκες

και αποφάσισες

την τελευταία στροφή

να την διανύσεις ξυπόλυτος

και σχεδόν γυμνός.

Χωρίς σκέψεις

πού χρόνος.

Γιώργος Βουτσάς (1953 - ) : Σομμ

Σομμ 

.........

Μη φοβάσαι Μάικ,

μαζί θα ανεβούμε απ' το χαράκωμα,

αψηφώντας - ή κάνοντας πως -

τις σφαίρες.

Μη τις φοβάσαι,

πες πως είναι μελισσούλες,

άκου τες!

Δε θα σε αφήσω να πέσεις,

θα σε στηρίξω με όση δύναμη έχω,

εκτός

εάν με τσιμπήσει εμένα η μελισσούλα

και ξέρεις

είμαι αλλεργικός στο τσίμπημα τους,

συγχώρα με τότε αν πέσω πρώτος.

Σ' αυτό τον παραλογισμό,

όσο και αν συλλογίστηκα,

δεν κατόρθωσα να βγάλω

έστω ένα

λογικό συμπέρασμα,

καλέ μου φοβισμένε σύντροφε.

..............................................................

( Σομμ = Το χειρότερο πεδίο μάχης χαρακωμάτων (1916) κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο)

Γιώργος Μ. Βουτσάς (1953- ): Το ουζερί του Σωκράτη

Εκεί τα μεσημέρια αράζαμε, πίνοντας τις μπύρες μας και σχολιάζαμε φιλοσοφούντες...

δεν γράφω περισσότερα, τα χρόνια τρέχουν...

ας μείνουμε με τις αναμνήσεις.

Το ουζερί του Σωκράτη

.........................................   

Δροσερό αεράκι

και καυσαέριο,

στο βάθος το Κουρέντι και η  θάλασσα

αλλά εμείς σταθεροί

πάντα έξω!

Χαζεύαμε τους περαστικούς,

τα βλέμματα κυρίως

στα όμορφα κορμιά

και στους περίεργους.

Σπέσιαλ λιαστό χταποδάκι,

σωλήνες,σαγανάκια,

φέτα τηγάνι,τσίρος

και μπύρα Κάισερ.

Συζητήσεις...

ακατάλληλες συνήθως για το χώρο.

Φιλοσοφία,ποίηση

αλλά και τα ταξίδια

του Θανάση του ορειβάτη,

στα Θιβέτ και στις Άνδεις.

Αγαπημένος τόπος συνάντησης

το ουζερί του Σωκράτη

για χρόνια...

μέχρι που αρρώστησε,

το παράτησε

και το γκρέμισαν!

Στη θέση του άνοιξε...

φαρμακείο!

Αν είναι δυνατόν!

Περνάω από μπροστά του

μ ένα κόμπο

πάντα στο λαιμό.

.........................................

Αφιερωμένο στους φίλους μου Γιώργο Σταμελάκο, Θανάση Κορώνη και στη μνήμη του Σωκράτη Παπαδόπουλου.

Γιώργος Μ. Βουτσάς (1953- ) - Δυο λεξούλες μόνο

Δυο λεξούλες μόνο

................................

Το λευκό χαρτί περιμένει,

ανυπόμονα, να το γεμίσω

με εξυπνάδες.

Σκέπτομαι...

Εύκολα, πολύ εύκολα, θα το γεμίσω

γράφοντας για τις ασχήμιες,

όλες, αυτού του ντουνιά.

Δε γουστάρω, όμως, να του κάνω το χατίρι.

Θα γράψω, στολίζοντας τες με λουλούδια,

δυο λεξούλες μόνο...

Ειρήνη και Ομορφιά.

Γιώργος Μ. Βουτσάς (1953- ) - Τα παιδιά

Τα παιδιά

.................

Βουδαπέστη αρχές του ενενήντα.
......................................................

Απόγευμα Σαββάτου,
στο στενό μπαλκόνι για τσιγάρο
με τη διάθεση στο ναδίρ.

Κακότεχνες πολυκατοικίες, 
μνημεία της πεθαμένης πλέον κυρίας,

ενώ μια μαύρη λιμουζίνα

κινούνταν αργά σαν νεκροφόρα
κάνοντας το γύρο της πλατείας.

Ηλιαχτίδες απ' το άστρο που έδυε,
προσπαθούσαν να περάσουν απ' τα στενά
και να φωτίσουν το άδειο παγκάκι...

Από μακρυά 
ακούστηκαν χαρούμενα κουδουνίσματα

ολοένα και δυνατότερα.
Ένα πολύχρωμο αμαξάκι εμφανίστηκε 
και σταμάτησε στο πεζοδρόμιο.
Ντιν - νταν - ντιν - νταν !

Παγωτά!

Από τις γωνιές ξεπρόβαλλαν τα παιδιά

και με τις χαρούμενες φωνές τους

έδωσαν ζωή στην έρημη πλατεία.

Γιώργος Μ. Βουτσάς (1953- ) - Καταιγίδα

Καταιγίδα
...................

Σφάλισε δύσκολα τα παράθυρα,

μαντάλωσε την πόρτα.

Ο αγέρας λυσομανούσε,

οι σάλπιγγες της καταιγίδας ήχησαν.

Ο κόλπος φαινομενικά

ήταν προφυλαγμένος,

αλλά έπρεπε να πάρει

κάθε μέτρο.

Ένοιωσε το σπίτι

να τραντάζεται από το κακό.

Πλεούμενα χάθηκαν,

προσευχήθηκε για τους ανθρώπους.

Παντελώς ανίσχυρος...

Γιώργος Βουτσάς (1953- ) : Η μάζωξη των θηρίων

Δημήτρης Δεμερτζής (1926- ) : Επίκεντρο το "Καρουσέλ" Γιώργος Βουτσάς (1953- ): " Το Λούνα Παρκ "

Στο ίδιο πνεύμα και πηγή έμπνευσης το δικό μου ποίημα και η αντίστοιχη ζωγραφιά..."Καρουσέλ"

Το Λούνα Παρκ

..........................

Δεν είχα και πολλά κέφια και ξεκίνησα για το σπίτι,

πήρα τον κατήφορο για να βγω στην παραλιακή.

Απ' το παράθυρο παρέα η δροσιά του Σεπτέμβρη,

του μήνα που αγαπώ πιο πολύ απ' όλους τους μήνες.

Κάτι όμως στην παραλία είχε αλλάξει.

Δεν ήταν η ερημιά της ώρας,

ούτε η μοναξιά των ευκαλύπτων που έγερναν 

με χάρη από το χάιδεμα του αγεριού.

Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω

ότι τα κοντέινερ στην άκρη του δρόμου στη σειρά,

ήταν φορτωμένα με το Λούνα Παρκ 

που έφευγε για άλλα μέρη.

Τα αλογάκια, οι βαρκούλες, το τραινάκι,

τα καθίσματα απ' τις περιστρεφόμενες κούνιες,

όλα πλέον, είχαν στριμωχτεί στις μεγάλες καρότσες

σχεδόν δεν μπορούσαν να ανασάνουν.

Πόσο γρήγορα πέρασε το καλοκαίρι!

Πόσο γρήγορα φεύγει και το Λούνα Παρκ!

Σαν να έχασε από ομορφιά  η παραλία.

Οι φωνές των παιδιών, τα πολύχρωμα φώτα,

τα τραγούδια απ' τα μεγάφωνα

τώρα πάνε...

Θα σε περιμένουν με λαχτάρα  τα παιδιά

να έρθεις πάλι Λούνα Παρκ

το επόμενο καλοκαίρι.

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Μετά το κλείσιμο (Δημοσίευση στην "Προοδευτική Εύβοια" )

Με τιμά η ανάρτηση ποιήματος μου σε αυτή την εφημερίδα, για πολλούς λόγους. 

Ο σπουδαιότερος  είναι ότι ανταποκρίνεται πλήρως στο όνομα της. 

Να είσαι καλά Δημήτρη!

......................................................................

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): καθίκι

" Καθίκι "

...........

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις 

κάποιον για ατάλαντο,

αυτό μπορεί, τόσο μπορεί.

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον

γιατί δεν σου έχει δώσει κανείς το δικαίωμα

να μειώνεις ή να εξυψώνεις 

όπως σου κατέβει.

Δεν μπορείς να κατηγορείς γενικά

γιατί δεν θα έχεις χρόνο

να φτιάξεις κάτι δικό σου

και να το...αυτοθαυμάσεις!

Το καλλίτερο για σένα είναι 

να στρώσεις τον κώλο σου

και να δημιουργήσεις,

ό,τι μπορείς.

Να είσαι σίγουρος ότι

θα είσαι πολύ καλλίτερος από τον

εισπράκτορα των φόρων

της ανθρώπινης ανεπάρκειας.

Κάποιος πρέπει να σου πετάξει

επιτέλους κατάμουτρα τη λέξη

"καθίκι".

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Ο "άγνωστος" πλανήτης

Ο "άγνωστος" πλανήτης

.....................................

Χρόνια σε ύπνωση

εκατοντάδες άνθρωποι

με οδηγούς το ανθρωποειδές
και τον κεντρικό υπολογιστή.

Αύριο επιτέλους θα πατήσουμε 

στον άγνωστο πλανήτη!

Μέρα ηλιόλουστη,

ο δικός του ήλιος!

Νοιώθεις μια υπέρτατη χαρά

να σε πλημμυρίζει !

Όλοι ευχόμαστε 

να είναι σαν την γη μας, 

χωρίς τις πληγές 

που εμείς οι ίδιοι της προξενήσαμε.

Ο άγνωστος πλανήτης 

να  ε ί ν α ι  σαν την γη μας...

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Ένας υπέροχος πλανήτης

Ένας υπέροχος πλανήτης

.........................................

Η ομορφιά του πλανήτη μας,

έστω τυχαία,

είναι εκτυφλωτική.

Ο άνθρωπος

σε νηπιακή ηλικία ακόμη,

δεν μπορεί να διαχειριστεί

αυτό το δώρο

και παίζει σαν μικρό παιδί

με κρυστάλλινο βάζο.

Εάν γλυτώσει αυτή η πανέμορφη σφαίρα

από τον μπόμπιρα

θα είναι ένας παράδεισος

για τις πολύ επόμενες γενιές.

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Ξαπόσταμα

Ξαπόσταμα

    ...................   

Η κούραση μετά τη δουλειά,

τ' απομεσήμερο,

αμβλύνεται από τη θαλπωρή

του σπιτιού και την αγάπη.

Δύναμη δεν έχεις να μιλήσεις,

απλά έχεις παρέα τον άνθρωπο σου.

Οι ήχοι αποκτούν

ιδιαίτερη βαρύτητα !

Σπουδαίο δώρο η συντροφιά

στον κουρασμένο άνθρωπο!

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Μετά το κλείσιμο

Μετά το κλείσιμο

............................

Συμμάζεμα τις καρέκλες, μια σκούπα 

και σβήσιμο τα μεγάλα φώτα...

Ρουτίνα απαραίτητη με το κλείσιμο,

αλλά μετά την υπερένταση της δουλειάς

ποιος είχε δύναμη να φύγει αμέσως.

Μαζευόμασταν έξω απ' το ουζερί

και καπνίζαμε, τα λόγια λίγα.

Με το "άντε καληνύχτα παιδιά, καλό ξημέρωμα"

άλλο τσιγάρο κολλούσα στα χείλη και πήγαινα 

παραλία μεριά να την απολαύσω άδεια 

από φιγουρατζήδες και τους δήθεν.

Δεν ξέρω, από τότε αυτοί οι τύποι με χαλούσαν

ανεξαρτήτως φίλου.

Άδεια λοιπόν η παραλία, φυσούσα τον καπνό

στο μαύρο ουρανό και ξεχώριζε σαν γαλαξίας.

Ελάχιστα τα ανοιχτά μαγαζιά πλέον 

αλλά ο Μανώλης ο "τρελός", σταθερή αξία,

πάντα εκεί και οι πιστοί του θαμώνες.

Ένα παγωτό κασάτο, το κουταλάκι στη θάλασσα

και σιγά σιγά έπαιρνα το δρόμο του γυρισμού

για το σπίτι, καπνίζοντας άλλα δυο στο δρόμο

και σιγοτραγουδώντας κανένα ιταλικό 

που τότε ήταν της μόδας.

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Το Λούνα Παρκ

Το Λούνα Παρκ

..........................

Δεν είχα και πολλά κέφια και ξεκίνησα για το σπίτι,

πήρα τον κατήφορο για να βγω στην παραλιακή.

Απ' το παράθυρο παρέα η δροσιά του Σεπτέμβρη,

του μήνα που αγαπώ πιο πολύ απ' όλους τους μήνες.

Κάτι όμως στην παραλία είχε αλλάξει.

Δεν ήταν η ερημιά της ώρας,

ούτε η μοναξιά των ευκαλύπτων που έγερναν 

με χάρη από το χάιδεμα του αγεριού.

Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω

ότι τα κοντέινερ στην άκρη του δρόμου στη σειρά,

ήταν φορτωμένα με το Λούνα Παρκ 

που έφευγε για άλλα μέρη.

Τα αλογάκια, οι βαρκούλες, το τραινάκι,

τα καθίσματα απ' τις περιστρεφόμενες κούνιες,

όλα πλέον, είχαν στριμωχτεί στις μεγάλες καρότσες

σχεδόν δεν μπορούσαν να ανασάνουν.

Πόσο γρήγορα πέρασε το καλοκαίρι!

Πόσο γρήγορα φεύγει και το Λούνα Παρκ!

Σαν να έχασε από ομορφιά  η παραλία.

Οι φωνές των παιδιών, τα πολύχρωμα φώτα,

τα τραγούδια απ' τα μεγάφωνα

τώρα πάνε...

Θα σε περιμένουν με λαχτάρα  τα παιδιά

να έρθεις πάλι Λούνα Παρκ

το επόμενο καλοκαίρι.

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Τυχαία λογική

Τυχαία λογική

.......................

Βουτάμε στα κρυστάλλινα 

νερά της λογικής,

κυνηγώντας λύσεις,

για τις αποτυχίες μας.

Με απογοήτευση διαπιστώνουμε

ότι δεν υπάρχουν εκεί απαντήσεις,

ότι τη ζωή μας

δεν την εξουσιάζει η λογική

αλλά η τύχη και οι παρορμήσεις.

Έτσι, που τελικά, 

η επικράτηση της λογικής

καταντά τυχαίο γεγονός.

Γιώργος Βουτσάς (1953- ): Ντόπιος ή ξένος ;

Ντόπιος ή ξένος ;

...........................

Στις ομορφιές της χώρας μου

περιπλανήθηκα,

τα μάτια γεμίσανε εικόνες

και τα πνεμόνια μου αγέρα καθαρό.

Μαζί με ξένους πάταγα τα χώματα

και με απορία έβλεπα να είναι

αυτοί 

περισσότεροι 

από τους ντόπιους.

Εισπράτταν τα χαμόγελα 

και τα καλωσορίσματα,

εγώ 

περνούσα απαρατήρητος.

Έτσι, 

που για μια στιγμή 

αναρωτήθηκα

" τώρα τι είμαι 'γω 

ντόπιος ή ξένος; "