Μαρία Φέρλα - Μπέικου (1925-2011): Μαχήτρια ΔΣΕ,Σκηνοθέτης, Μεταφράστρια, Εκφωνήτρια - Ιστιαία

Από πολεμίστρια στον Γράμμο συμφοιτήτρια του Tαρκόφσκι!

Η Μαρία Φέρλα Μπέικου γεννήθηκε στην Ιστιαία της Εύβοιας το 1925 και έφυγε απ' τη ζωή στις 28 Μάρτη 2011 στα 85 της χρόνια.

Το 1940 ο πόλεμος, τη βρήκε μαθήτρια στην Ε΄ τάξη Γυμνασίου. Από το γυμνάσιο ακόμη συμμετείχε στην Εθνική Αλληλεγγύη. Η πρώτη της αντιστασιακή πράξη ήταν να στεφανώσει, μαζί με τους συμμαθητές της, το ηρώο στην πλατεία του χωριού, στις 25 Μαρτίου του 1942. Μπαίνει στην ΕΠΟΝμε τη δημιουργία της και, παράλληλα με το σχολείο, μαζεύει υλικό για τους αντάρτες και μιλάει στα χωριά καλώντας τους πολίτες να στηρίξουν την Αντίσταση.

Τελειώνοντας το σχολείο, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ιατρική. Φτάνοντας στην πρωτεύουσα, όμως, ανακαλύπτει ότι ο αδερφός της, (Γ. Φέρλας ο οποίος είχε προηγηθεί για την εγγραφή της), έχει συλληφθεί από τις δυνάμεις κατοχής και ότι βρισκόταν στις φυλακές Χατζηκώστα. Στο Χημείο, όπου οργανωνόταν η αντίσταση, συναντά τον σύνδεσμό της, Λεωνίδα Κύρκο και ξεκινά τις προσπάθειες να τον απελευθερώσει. Τελικά, οι γνωριμίες και τα δώρα του πατέρα της επιτυγχάνουν το σκοπό. Την μέρα που ο αδερφός της βγαίνει από τα κρατητήρια, η Μαρία Φέρλα πέφτει άρρωστη και ο πατέρας της αποφασίζει να διακόψει τις σπουδές της και να επιστρέψει στην Εύβοια.

«Όμως εγώ δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Ο εχθρός παρέμενε εχθρός και ήθελα να τον πολεμήσω με το όπλο στο χέρι», τονίζει. Έτσι, μετά από πολλές ταλαιπωρίες, πηγαίνει στο Καρπενήσι (1944) και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα μέσα από την πρώτη μάχιμη διμοιρία των ΕΠΟΝιτισσών της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Η διμοιρία είχε στρατιωτικό διοικητή την Γεωργία Παληγιαννοπούλου-Καλίννου και καπετάνισσα την Μαρία Φέρλα αξιωματικό απόφοιτο της Σχολής Αξιωματικών του ΕΛΑΣ. Εκεί εντάχθηκαν οι πρώτες Ρουμελιώτισσες αντάρτισσες Μένη Παπαηλιού (Θύελλα), Κούλα Ντάνου και αργότερα η Αικατερίνη Αργυροπούλου (Ειρήνη).

Κύριο καθήκον της διμοιρίας των ΕΠΟΝιτισσών ήταν η εξασφάλιση προμηθειών για τους αντάρτες και η εμψύχωση του λαού. Ξανά, γυρνάει στα χωριά και με τραγούδια, σκετς και ομιλίες προσπαθεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωση του αντάρτικου ενώ, ταυτόχρονα, λαμβάνει μέρος στις μάχες με τους κατακτητές. Πολιτικός καθοδηγητής της ομάδας είναι ο δημοσιογράφος Γεωργούλας Μπέικος, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη τήρηση και τη διάδοση των σκοπών της οργάνωσης στους αντάρτες και στον πληθυσμό του χώρου δράσης.

Το φθινόπωρο του 1944, η Μαρία Φέρλα με τις συντρόφισσές της, παρελαύνουν στην απελευθερωμένη από τον ΕΛΑΣ Λαμία. Ξεσπάνε τα Δεκεμβριανά, η απαράδεκτη για τα συμφέροντα του κινήματος«Συμφωνίας της Βάρκιζας» και η παράδοση των όπλων. Η Μαρία Φέρλα παραδίνει το όπλο της. «Το κάναμε με κλάματα. Δεν καταλαβαίναμε γιατί, αφού είχαμε νικήσει. Και ξέραμε ότι τώρα αρχίζουν όλα τα βάσανα».

Τον Νοέμβριο του 1945 παντρεύεται τον Γεωργούλα Μπέικο, η κοινή τους ζωή κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1946 που συλλαμβάνεται ο Μπέικος. Η ίδια αντιμετωπίζει πολλές κακουχίες, προσβάλλεται από φυματίωση και εν τέλει μπαίνει στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Συμμετέχει στη Συνδιάσκεψη της Πανελλήνιας Δημοκρατικής Ενωσης Γυναικών (ΠΔΕΓ) στο Βίτσι, την άνοιξη του 1949, εκπρόσωπος και υπεύθυνη των μαχητριών της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ.

Με την υποχώρηση του ΔΣΕ το 1949, μέσω Αλβανίας, πηγαίνει στη Σοβιετική Ένωση κι εργάζεται ως εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού της Μόσχας (1952), ενώ παράλληλα σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογραφίας και μαζί με τον συμφοιτητή και φίλο της Αντρέι Ταρκόφσκι γυρίζουν την πρώτη τους ταινία για την πτυχιακή τους εργασία. Εντωμεταξύ ο άντρας της καταδικάζεται σε ισόβια και ο αδερφός της βρίσκεται ήδη στην εξορία.

Τον Γεωργούλα Μπέικο τον ξανασυναντά το 1961, που έχει καταφέρει να φτάσει στη Μόσχα με διαπίστευση της «Αυγής», μετά από 16 χρόνια χωρισμού.

Το 1975, με τη Μεταπολίτευση, η Μαρία Μπέικου επιστρέφει στην Ελλάδα. Μετά από 25 χρόνια χωρίς ιθαγένεια και έξι μήνες ταλαιπωριών με το ελληνικό σύστημα, παίρνει το ελληνικό διαβατήριο και γυρνάει στη Μόσχα για να μάθει ότι ο άντρας της έχει πεθάνει. Ελεγε: «Ήταν ασύλληπτο. Δεν μου το είπαν μέχρι που έφτασα σπίτι. Να μεταφέρω την τέφρα του στα χέρια μου, σαν την Ηλέκτρα. Δεν ήθελα να ζήσω».

Θα επιστρέψει στην Ελλάδα, μετά το θάνατο του συζύγου της στη Μόσχα, και θα εργαστεί ως μεταφράστρια στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα Έθνος, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε για τη μετάκληση σημαντικών σοβιετικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα.

Σε συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη για την εφημερίδα Αυγή είπε:

Για τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ

"Στον ΕΛΑΣ η επιθυμία μου ήταν να παλέψω για να φύγει ο εχθρός από τη χώρα μου, κι αυτό ήθελα να το κάνω με κάθε τρόπο. Βιώνοντας την κατάσταση της κατοχής στην Αθήνα με τα πρησμένα παιδάκια, τους θανάτους την πείνα και τη δυστυχία, ήθελα να παλέψω τον εχθρό με το όπλο στο χέρι. Εδώ ήταν επίθεση. Ύστερα απ’ αυτά που ακολούθησαν μετά την απελευθέρωση αντί εμείς που ήμασταν νικητές να δούμε την πατρίδα μας όπως την ονειρευτήκαμε και παλέψαμε αντίθετα βρεθήκαμε κυνηγημένοι κι εγώ προσωπικά με τον άντρα μου στη φυλακή και τον αδελφό μου εξορία, κινδύνευα από στιγμή σε στιγμή να με συλλάβουν. Γι’ αυτό ύστερα και από την επιμονή του Γεωργούλα και του αδελφού μου, και με φυματίωση και στους δύο πνεύμονες, υποχρεώθηκα να βγω στο βουνό. Για να αμυνθώ. Για μένα είναι πολύ καθαρά τα πράγματα την πρώτη φορά ήταν επίθεση τη δεύτερη άμυνα".

Για τον Αρη

"Εμείς τον Αρη τον βλέπαμε σαν ήρωα. Γιατί ξέραμε ότι από εκείνον ξεκίνησε η επίθεση κατά των Γερμανών και δημιουργήθηκε ο ΕΛΑΣ. Για μένα ο ΕΛΑΣ ήταν ένας από τους καλύτερους στρατούς αντίστασης. Εμείς απελευθερωθήκαμε μόνοι μας. Ο Άρης ήταν η κεφαλή".

Για τον "εμφύλιο"

"Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Δεν είναι θέμα σωστού ή λάθους, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Για μένα ο ΕΛΑΣ ήταν επίθεση ενάντια στον εχθρό που εισέβαλε σπίτι μου. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν άμυνα, δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Οι φυλακές, γεμάτες, οι εξορίες, γεμάτες, ο άντρας μου στο κελί των μελλοθανάτων έξι μήνες. Τι να κάναμε;".

Για τον Πωλ Ελυάρ που έγραψε στο Ατομικό της Βιβλιάριο Αξιωματικού: 

"Στη Μαρία που πρόσφερε την ομορφιά της στους δρόμους του πολέμου". 

"Πρώτον δεν είμαι όπως ήμουν τότε, όταν αντάμωσα τον μεγάλο αυτό ποιητή, που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν το τρίχρωμο στυλό με το οποίο μου έγραψε αυτή τη φράση και τα τρία του χρώματα διατηρούνται ακόμα στο βιβλιάριό μου αναλλοίωτα. Μου φαίνεται ότι ο πρώτος στίχος που λέει ο Παλαμάς τα λέει όλα. Τι είναι πατρίδα; Ας πάρουμε επιτέλους αυτή τη χώρα, που είναι ένα διαμάντι, στα χέρια μας και ας την αλλάξουμε".

Και η ευχή της για τα νέα παιδιά.

"Να μάθουν καλά την ιστορία της χώρας μας και να αντιστέκονται".

Πηγή: Εθνική Αντίσταση - ΔΣΕ

Γιάννης Π. Γκίκας (1930-2000): Συγγραφέας, Λαογράφος, Ανθολόγος - Κάρυστος

Ένας εργάτης του πολιτισμού.

Αυτό ήταν ο Γιάννης Γκίκας

Οι παρακάτω σελίδες του βιογραφικού του υπάρχουν και σε pdf

Γιάννης Γκίκας-Βιογραφικό

Πατήστε στους παρακάτω συνδέσμους για να διαβάσετε γραπτά του Γιάννη Γκίκα...όλα σε μορφή pdf

1. Καβοντόρος-Άλλος τόπος,άλλος χρόνος,άλλοι άνθρωποι

2. Καβοντόρος-Αρχαιολογικά ενδιαφέροντα.Αρχαία λατρευτικά έθιμα

3. Κάστελ Ρόσσο

03 01 2024

02 16 2024

02 09 2024

......................................................................................................................................................

Ερωτικό

Φόρεσε πάνω στο κεφάλι
όλα τα μαργαριτάρια της νύχτας
και βάλε στην καρδιά σου
μια φειδωλή αχτίδα
ήλιου φθινοπωρινού.

Κι’ έλα.

Θα με βρεις να μετράω
τα χωμάτινα βότσαλα στην άμμο,
εκεί, κοντά
στα σαπισμένα δίχτυα των ψαράδων
και στα ξεριζωμένα φύκια.

Κι’ έλα,
για να σου δώσω τα φιλιά
των απελπισμένων κυμάτων
και την αγάπη μου πίσω.

Κριτικές παρατηρήσεις – αποκαταστάσεις

1. Τίτλος
   Ο τίτλος Ερωτικό διατηρείται χωρίς άρθρο, σύμφωνα με την πρωτογενή ένδειξη και τη λιτή ποιητική σύμβαση της γενιάς στην οποία ανήκει ο ποιητής.

2. Στίχος «μια φειδωλή αχτίδα»
   Η λέξη φειδωλή αποκαθίσταται έναντι πιθανής ασάφειας ή οπτικής φθοράς του πρωτοτύπου. Η επιλογή τεκμηριώνεται σημασιολογικά: αντιδιαστολή νύχτας / λιγοστού φωτός.

3. Σημεία στίξης
   – Η τελεία μετά το «Κι έλα.» διατηρείται· λειτουργεί ως παύση-κάλεσμα.
   – Το κόμμα στο «Κι έλα,» (τρίτη στροφή) διατηρείται, καθώς σηματοδοτεί μετατόπιση από τον τόπο στο δώρο/αντίδωρο.
   – Η τελική τελεία στο ποίημα διατηρείται (όχι αποσιωπητικά), υποδηλώνοντας επιστροφή/κλείσιμο.

4. Ρηματικός χρόνος και πρόσωπο
   Ο ενεστώτας (φόρεσε, βάλε, θα με βρεις) συγκροτεί ερωτικό μέλλον με προστακτικό παρόν· δεν διορθώνεται.

5. Λεξιλόγιο («χωμάτινα βότσαλα»)
   Ο φαινομενικός πλεονασμός είναι ποιητικός και όχι σφάλμα· δηλώνει γείωση, αντίθεση προς το θαλάσσιο στοιχείο.

Ι. Φιλολογική Τοποθέτηση

Το ποίημα «Ερωτικό» του Γιάννη Γκίκα εντάσσεται οργανικά στη μεταπολεμική λυρική παραγωγή της ελληνικής ποίησης, σε μια περιοχή όπου το ερωτικό βίωμα απογυμνώνεται από ρητορικές εξάρσεις και αποδίδεται με χαμηλόφωνη, σχεδόν ασκητική ένταση. Η γραφή του Γκίκα συγγενεύει περισσότερο με την εσωτερικότητα και τη λιτότητα της «χαμηλής φωνής» παρά με τον εξομολογητικό ή τον ρητορικό ερωτισμό.

Ο ποιητής κινείται σε ένα τοπίο οριακό: μεταξύ νύχτας και φωτός, θάλασσας και γης, προσμονής και επιστροφής. Το ερωτικό κάλεσμα δεν είναι θριαμβευτικό ούτε κατακτητικό· είναι πρόσκληση συνεύρεσης μέσα σε έναν φθαρμένο, σχεδόν ερειπωμένο κόσμο. Η φύση δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό σκηνικό, αλλά ως ηθικό και υπαρξιακό πεδίο: σαπισμένα δίχτυα, ξεριζωμένα φύκια, απελπισμένα κύματα.

Το ποίημα τοποθετείται, φιλολογικά, στον άξονα εκείνο της νεοελληνικής ποίησης όπου ο έρωτας δεν υπόσχεται λύτρωση, αλλά προσφέρει επιστροφή: όχι προς το ιδανικό, αλλά προς το ανθρώπινο.

ΙΙ. Δοκιμιακή Ανάλυση 

1. Θεματικός πυρήνας

Ο έρωτας παρουσιάζεται ως πράξη ανταλλαγής και όχι κατοχής. Το «δώρο» δεν είναι η ευτυχία, αλλά τα «φιλιά των απελπισμένων κυμάτων» και «η αγάπη μου πίσω». Η αγάπη δεν προσφέρεται ως υπόσχεση μέλλοντος, αλλά ως επιστροφή ενός ήδη βιωμένου, ίσως πληγωμένου συναισθήματος.

2. Χρονικότητα και κίνηση

Ο ποιητικός χρόνος είναι διπλός:
– προστακτικό παρόν («φόρεσε», «βάλε», «έλα»),
– μέλλοντας υπό όρους («θα με βρεις»).

Η συνάντηση προϋποθέτει κίνηση του άλλου προσώπου· τίποτε δεν είναι δεδομένο. Η προσμονή δεν έχει βεβαιότητα.

3. Χώρος

Ο χώρος είναι παράκτιος, αλλά όχι ειδυλλιακός. Η άμμος, τα δίχτυα, τα φύκια συνθέτουν ένα τοπίο φθοράς. Η θάλασσα, παραδοσιακό σύμβολο ελευθερίας, εδώ φέρει απελπισία. Ο έρωτας δεν αναιρεί τη φθορά· συνυπάρχει μαζί της.

4. Φως και νύχτα

Η νύχτα προσφέρει τα «μαργαριτάρια» της, ενώ το φως περιορίζεται σε «μια φειδωλή αχτίδα ήλιου φθινοπωρινού». Το φθινόπωρο αποκλείει κάθε αφελή ελπίδα αναγέννησης. Ο έρωτας είναι ώριμος, όχι ανοιξιάτικος.

ΙΙΙ. Κριτικός Σχολιασμός στίχο προς στίχο

«Φόρεσε πάνω στο κεφάλι / όλα τα μαργαριτάρια της νύχτας»
Η νύχτα προσωποποιείται και μετατρέπεται σε στολίδι. Η προστακτική δηλώνει επιθυμία, όχι εξουσία.

«και βάλε στην καρδιά σου / μια φειδωλή αχτίδα / ήλιου φθινοπωρινού.»
Η καρδιά δεν πλημμυρίζει φως· αρκείται στο ελάχιστο. Η φειδώ είναι συνειδητή στάση ζωής.

«Κι έλα.»
Αυτοτελής στίχος, λειτουργεί ως υπαρξιακό κάλεσμα. Η τελεία επιβάλλει σιωπή.

«Θα με βρεις να μετράω / τα χωμάτινα βότσαλα στην άμμο,»
Πράξη αργή, σχεδόν μάταιη. Η επανάληψη και η ακινησία δηλώνουν αναμονή.

«εκεί, κοντά / στα σαπισμένα δίχτυα των ψαράδων / και στα ξεριζωμένα φύκια.»
Ο χώρος είναι χώρος εγκατάλειψης. Τα εργαλεία ζωής (δίχτυα) έχουν απολέσει τη λειτουργία τους.

«Κι έλα,»
Η επανάληψη διαφοροποιείται με κόμμα: το κάλεσμα τώρα οδηγεί σε προσφορά.

«για να σου δώσω τα φιλιά / των απελπισμένων κυμάτων»
Τα φιλιά δεν είναι γλυκά· είναι φορτισμένα από την απελπισία της φύσης.

«και την αγάπη μου πίσω.»
Καταληκτικός στίχος υψηλής σημασιολογικής έντασης. Η αγάπη δεν δίδεται για πρώτη φορά· επιστρέφεται. Υποδηλώνεται κοινό παρελθόν, ρήξη, και πιθανή συμφιλίωση χωρίς αυταπάτες.

......................................................................................................................................................

Χρονικό μίας μάχης

Στην προέλαση
τους νεκρούς κανείς δεν σκέφτηκε.
Στην οπισθοχώρηση
τους ζωντανούς ποιος να φροντίσει;

Όλα έγιναν
με τους ήχους των σαλπίγγων,
και η προέλαση
και η οπισθοχώρηση.

Τώρα δεν έμεινε
παρά
το πατημένο χορτάρι
απ’ την έπελαση του ιππικού.

Τώρα δεν έμεινε
παρά
μια μωβ γραμμή τεθλασμένη
στην ψυχή του στρατεύματος, σημαδεμένη
με τις πρόσφατες εντυπώσεις
του πανικού.

Κριτικές παρατηρήσεις – αποκαταστάσεις

1. Τίτλος
   Διατηρείται ο τύπος Χρονικό μίας μάχης (και όχι «ενός»), καθώς ο ποιητής επιλέγει συνειδητά λόγια, σχεδόν χρονικογραφική σύνταξη, που παραπέμπει σε στρατιωτικό ή ιστορικό καταγραφικό ύφος.

2. Σημεία στίξης
   – Το ερωτηματικό στο «ποιος να φροντίσει;» είναι απολύτως αναγκαίο και αποκαθίσταται σαφώς.
   – Η απομόνωση του «παρά» σε αυτοτελή στίχο διατηρείται· λειτουργεί ως ρητορική καθίζηση.
   – Το κόμμα μετά το «στρατεύματος» κρίνεται απαραίτητο για τη συντακτική σαφήνεια.

3. Λεξιλόγιο – μορφολογία
   – απ’ την έπελαση: διατηρείται η αποκοπή και ο προφορικός τόνος.
   – τεθλασμένη: αποκαθίσταται με λόγια ακρίβεια· δηλώνει όχι απλώς σπασμένη, αλλά πολλαπλά καμπτόμενη πορεία.

4. Χρωματικός όρος («μωβ»)
   Ο όρος δεν εξομαλύνεται. Το μωβ λειτουργεί συμβολικά: χρώμα μελανιάς, ψυχικού τραύματος, μετάβασης από ζωή σε θάνατο.

Φιλολογική Τοποθέτηση

Το ποίημα εντάσσεται στη γραμμή της αντιηρωικής πολεμικής ποίησης, όπου η μάχη απογυμνώνεται από κάθε ένδοξο αφήγημα. Ο Γκίκας δεν περιγράφει τη σύγκρουση, αλλά το υπόλειμμά της. Η προέλαση και η οπισθοχώρηση εξισώνονται, καθώς και οι δύο καθοδηγούνται από τον ίδιο μηχανικό ρυθμό: τις σάλπιγγες.

Η φωνή του ποιητή συγγενεύει περισσότερο με τη μεταπολεμική συνείδηση της ήττας και της διάψευσης παρά με τον επικό λόγο. Το «χρονικό» δεν καταγράφει γεγονότα, αλλά ψυχικά ίχνη.

Δοκιμιακή Ανάλυση 

1. Αποανθρωποποίηση

Οι νεκροί αγνοούνται στην προέλαση, οι ζωντανοί εγκαταλείπονται στην υποχώρηση. Δεν υπάρχει στιγμή φροντίδας· μόνο κίνηση.

2. Μηχανισμός εξουσίας

Οι σάλπιγγες λειτουργούν ως απρόσωπη εντολή. Ο ήχος αντικαθιστά τη σκέψη. Ο πόλεμος εκτελείται, δεν βιώνεται συνειδητά.

3. Τοπίο μετά τη μάχη

Το πατημένο χορτάρι είναι το μόνο υλικό ίχνος. Η φύση γίνεται μάρτυρας χωρίς μνήμη.

4. Ψυχικό τραύμα

Η «μωβ γραμμή τεθλασμένη» είναι εσωτερικό ουλή. Δεν αφορά άτομο, αλλά συλλογικό σώμα: το στράτευμα ως ψυχολογική ενότητα.

Κριτικός σχολιασμός στίχο προς στίχο 

«Στην προέλαση / τους νεκρούς κανείς δεν σκέφτηκε.»
Η φράση είναι ψυχρή, καταγραφική. Καμία ηθική κρίση· μόνο διαπίστωση.

«Στην οπισθοχώρηση / τους ζωντανούς ποιος να φροντίσει;»
Η ερώτηση εισάγει ανθρώπινη αγωνία, αλλά παραμένει αναπάντητη.

«Τώρα δεν έμεινε / παρά»
Η επανάληψη λειτουργεί ως ρυθμικό και νοηματικό σφυρί.

«μια μωβ γραμμή τεθλασμένη / στην ψυχή του στρατεύματος»
Από τα χωράφια μεταφερόμαστε στην ψυχή. Ο πόλεμος αφήνει μόνιμο ίχνος.

Γιώργος Μ.Βουτσής: Αριστουργήματα Παγκόσμιας Λογοτεχνίας (Α.Π.Λ.) και Προσωπικά Έργα

 Παρουσίαση των Αριστουργημάτων Παγκόσμιας Λογοτεχνίας

Εισαγωγή και τρόπος εργασίας

Η λογοτεχνία είναι μνήμη, κρίση, ευθύνη, οδηγός ζωής.
Κάθε μεγάλος συγγραφέας γράφει εντός της ιστορίας, ακόμη κι όταν μιλά για το άτομο. Το έργο του δεν είναι ποτέ ουδέτερο: θέτει ερωτήματα, αποκαλύπτει συγκρούσεις, φωτίζει την ανθρώπινη κατάσταση. 

Άλλοτε μας αφήνει μετέωρους, άλλοτε μας καθοδηγεί — πάντοτε, όμως, μας μετακινεί. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν εξομολογηθεί ότι η ζωή τους άλλαξε άρδην μετά την ανάγνωση κάποιου βιβλίου! 

Μεγάλη κουβέντα και ίσως εσύ θα ταυτιστείς μαζί τους με το κατάλληλο κείμενο. Ποτέ δεν είναι αργά, δεν υπάρχει ακατάλληλη στιγμή αλλά η εκμετάλλευση των τόσων χαμένων στιγμών της ζωής μας.
Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη βιβλίων. Είναι η απουσία προσανατολισμού. Ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν αχανή όγκο κειμένων χωρίς κριτήρια, χωρίς ιεράρχηση, χωρίς χάρτη.
Τα Αριστουργήματα Παγκόσμιας Λογοτεχνίας γεννήθηκαν από αυτήν ακριβώς την ανάγκη: να προσφερθεί ένας δρόμος μέσα στη λογοτεχνία, όχι ως αυθεντία αλλά ως συνοδοιπορία.
Το εγχείρημα δεν φιλοδοξεί να αντικαταστήσει το πρωτότυπο έργο. Αντίθετα, επιδιώκει να το καταστήσει προσιτό, κατανοητό, αναγνώσιμο. Να αποκαλύψει τον πυρήνα κάθε συγγραφέα: το γιατί γράφει, τι διακυβεύεται στο έργο του, ποια ερωτήματα αφήνει ανοιχτά.
Η δομή είναι αυστηρή, γιατί ο σεβασμός στον αναγνώστη απαιτεί πειθαρχία.

Η μεθοδολογία που ακολουθείται στους τόμους της Α.Π.Λ. υπακούει σε μια αυστηρή αλλά φιλική προς τον αναγνώστη δομή. Κάθε συγγραφέας εισάγεται με μια ολοσέλιδη, καλαίσθητη εικόνα, που λειτουργεί ως πρώτη αισθητική και ψυχολογική επαφή. Ακολουθεί η τοποθέτησή του ως προς το Είδος (ποίηση, πεζογραφία, θέατρο), το Λογοτεχνικό Ρεύμα και το προσωπικό του Ύφος.

Έπεται μια εκτενής βιογραφία, η οποία δεν περιορίζεται σε χρονολογικά δεδομένα, αλλά επιχειρεί να φωτίσει τον άνθρωπο πίσω από το έργο. Στη συνέχεια παρατίθεται κατηγοριοποιημένη εργογραφία, όπου τα αριστουργήματα ή τα διεθνώς καθοριστικά έργα επισημαίνονται με σαφήνεια.

Το κεντρικό βάρος, ωστόσο, πέφτει στην παρουσίαση των ίδιων των έργων. Δεν επιχειρείται η παράθεση αυτούσιων κειμένων —κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο— αλλά μια ουσιαστική, εκτεταμένη περίληψη και ανάλυση των σημαντικότερων δημιουργιών. Με αυτόν τον τρόπο ο αναγνώστης κατανοεί το περιεχόμενο, τη δομή και το βάθος κάθε έργου και καλείται, αν το επιθυμεί, να το αναζητήσει αυτούσιο.

Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται με συνέπεια σε όλους τους συγγραφείς που παρουσιάζονται. Σκοπός δεν είναι η επιβολή μιας αναγνωστικής κατεύθυνσης, αλλά η προσφορά ενός αξιόπιστου χάρτη.

Η πρόθεση, ωστόσο, είναι απελευθερωτική: γνώση χωρίς αποκλεισμούς, πρόσβαση χωρίς κόστος, ανάγνωση χωρίς φόβο.
Τα έργα διατίθενται ελεύθερα, όχι γιατί η εργασία δεν έχει αξία, αλλά γιατί η λογοτεχνία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι κοινό αγαθό.
Αν ακόμη πιστεύουμε ότι τα βιβλία μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αν ακόμη αναζητούμε φωνές που άντεξαν στον χρόνο,
τότε αυτός ο χώρος είναι μια πρόσκληση.
Όχι για γρήγορη κατανάλωση.
Αλλά για ουσιαστική ανάγνωση

Ακολουθούν οδηγίες για την πρόσβαση και απόκτηση των έργων:

Τα έργα μου

Εδώ παραθέτω τους συνδέσμους για τα διάφορα έργα μου από τους οποίους μπορείτε να τα κατεβάσετε στον υπολογιστή σας (είναι e-book σε μορφή pdf)…

Σας αποστέλλω δύο συνδέσμους για κάθε έργο: έναν σύντομο και τον original από το drive μου. Αυτό γίνεται γιατί ο σύντομος δεν εξαρτάται από εμένα απλώς είναι πιο εύχρηστος. Οι σύνδεσμοι ανοίγουν με δύο τρόπους: α. Δεξί κλικ επάνω του και «άνοιγμα υπέρ-σύνδεσης» ή β. με τον συνδυασμό: ctrl+κλικ (αριστερό πλήκτρο ποντικιού). Μέχρι την στιγμή της ανάρτησης οι σύνδεσμοι δουλεύουν. Εάν για οιονδήποτε λόγο δεν ανταποκριθεί ένας ή περισσότεροι, παρακαλώ όπως με ενημερώσετε στο e-mail:

believeinuniversalman@gmail.com

Ο κατάλογος θα ανανεώνεται συνεχώς.

ΑΠΛ-ΡΩΣΙΑ I-IV

ΡΩΣΙΑ I

ΡΩΣΙΑ Ι

ΡΩΣΙΑ Ι

ΡΩΣΙΑ ΙΙ

ΡΩΣΙΑ ΙΙ

ΡΩΣΙΑ ΙΙ

ΡΩΣΙΑ ΙΙΙ

ΡΩΣΙΑ ΙΙΙ

ΡΩΣΙΑ ΙΙΙ

ΡΩΣΙΑ IV

ΡΩΣΙΑ IV

ΡΩΣΙΑ IV

ΑΠΛ-ΣΟΥΗΔΙΑ Ι

ΣΟΥΗΔΙΑ Ι

ΑΠΛ-ΝΟΡΒΗΓΙΑ

ΝΟΡΒΗΓΙΑ

ΝΟΡΒΗΓΙΑ

ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ

Oxi akoma madadayo (Ποιήματα)

Oxi akoma madadayo (Ποιήματα)

Oxi akoma madadayo (Ποιήματα)

Απομένει ο βασιλικός (Διηγήματα)

Απομένει ο Βασιλικός (Διηγήματα)

Απομένει ο βασιλικός (Διηγήματα)

Σεισμός-1978 (Αληθινή Ιστορία με μυθοπλασία)

Σεισμός-1978 (Αληθινή ιστορία με μυθοπλασία)

Σεισμός-1978 (Αληθινή ιστορία με μυθοπλασία)

ΛΕΥΚΩΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ ΛΑΔΙΑ

Λεύκωμα Ζωγραφικής με Λάδια

Λεύκωμα Ζωγραφικής με Λάδια

ΛΕΥΚΩΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΣΑ

Λεύκωμα Ζωγραφικής με Διάφορα Μέσα

Λεύκωμα Ζωγραφικής με Διάφορα Μέσα

Μήτσος Αγγελής : Ο φίλος μου, ο φιλόσοφος-Χαλκίδα

. 

Μήτσος Αγγελής

 Δεν μπόρεσα, τελικά, να τον βρω και ίσως να μην είναι στη ζωή. 

Φίλε μου, Μήτσο, αυτά κατόρθωσα να διασώσω από εσέ, τα λίγα. Συγχώρεσε με.

. Επικαιροποιώ αυτήν την ανάρτηση μήπως κάποιος έχει πληροφορίες για τον φίλο μου Μήτσο Αγγελή.

. Τον έχω χάσει... Δεν απαντά το τηλέφωνο του, παρά του ότι καλεί. Θα προσπαθήσω πάλι. Πέρασαν αρκετά χρόνια πλέον και τα είχε τα χρονάκια του.

Ένας άνθρωπος που γνώρισα στο Ι.Κ.Α. Χαλκίδας, όπου για τρεις δεκαετίες πρόσφερα τις υπηρεσίες μου. Πολλές φορές, μετά τη δουλειά, περπατούσαμε στο κρηπίδωμα.

Ψηλός, αγέρωχος, ομορφάντρας! Τον έβλεπες να έρχεται από μακριά και νόμιζες ότι δεν πατούσε στη γη. Ντόμπρος και φιλοσοφημένος!

Μου έκανε καλό η παρέα του, με ξεκούραζε. Συνήθη θέματα ήταν τα κοινωνικά.

Την πολιτική την απαξιώναμε και οι δύο. Μου έφερνε, κάποιες φορές, στο γραφείο γραπτά του λέγοντας: ''Τα σκέφτηκα και τα έγραψα για να τα διαβάσεις. Κράτα τα, εγώ τα ξέρω''. 

Τα ξέρει! "Τίποτα δεν ξέρουμε, Μήτσο! Ξεράδια! Αυτό μόνο ξέρουμε και μάλιστα καλά..."

Ας παραθέσω, λοιπόν, εδώ τα (όσα) γραπτά τού Μήτσου, μιας και τα βρήκα τυχαία μετά από τόσα χρόνια...

"Αναπάντητα ερωτήματα"

" Μερικές μέρες "

"Παράφρονας"

" Σφαγή τα γηρατειά "

" Ενδοσκόπηση "

Δια χειρός του η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Κ.Καρυωτάκη...

Ένας σημαντικός άνθρωπος με μυαλό, γνώση και διάθεση συνομιλίας με αυτούς που όριζε ως φίλους... Δεν ήταν εύκολος ο Μήτσος αλλά και τι είναι εύκολο σ' αυτόν τον ντουνιά;

Εύχομαι να τον βρω...

.  .  . 

Φίλιπ Όουεν Άρνοουλντ Σέραρντ(Philip Owen Arnould Sherrard)(1922–1995): Συγγραφέας, μεταφραστής και διανοητής

 

Βιογραφία

Ο Φίλιπ Όουεν Άρνοουλντ Σέραρντ (1922–1995) υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες πνευματικές μορφές του 20ού αιώνα στον χώρο της ορθόδοξης θεολογίας, της φιλοσοφίας του πολιτισμού και της ερμηνείας του ελληνικού πνεύματος. Βρετανός στην καταγωγή, αλλά βαθιά ελληνοκεντρικός στο έργο και στο βίωμα, συνδέθηκε ουσιαστικά και οργανικά με την Ελλάδα, την Ορθοδοξία και ιδίως με την Εύβοια, όπου έζησε και δημιούργησε επί δεκαετίες.

Γεννήθηκε στην Οξφόρδη. Η οικογένειά του είχε σχέσεις με τον φιλολογικό κόσμο: η μητέρα του, η Μπρύνχιλντ Ολίβιε (Brynhild Olivier, 1887-1935) υπήρξε μέλος του κύκλου του Ρούπερτ Μπρουκ πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η ετεροθαλής αδελφή του ήταν παντρεμένη με τον Κουέντιν Μπελ, τον ανεψιό της Βιρτζίνια Γουλφ. Ο ίδιος σπούδασε στο Κολέγιο Πήτερχαουζ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, όπου πήρε πτυχίο ιστορίας.

Ο Σέραρντ ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ως στρατιώτης μετά την απελευθέρωση των Αθηνών από τη γερμανική κατοχή, το 1946. Ο ελληνικός πολιτισμός και παραδοσιακός τρόπος ζωής τού έκαναν βαθιά εντύπωση. Εκείνη την εποχή άρχισε να αλληλογραφεί με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, του οποίου ποιήματα θα μετέφραζε αργότερα στην αγγλική. Γνώρισε επίσης και συζεύχθηκε την πρώτη του γυναίκα, την Άννα. Αφού έζησε λίγα χρόνια στο Λονδίνο, επέστρεψε στην Ελλάδα, έχοντας εξασφαλίσει μια θέση στη διοίκηση της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών το 1951-1952 και πάλι το 1957-1962 (βοηθός διευθυντή). Η διδακτορική διατριβή του, με θέμα τους Νεοέλληνες ποιητές Σολωμό, Παλαμά, Καβάφη, Σικελιανό και Σεφέρη (υποβληθείσα στο Κινγκ'ς Κόλετζ του Λονδίνου), εκδόθηκε το 1956 υπό τον τίτλο The Marble Threshing Floor. Το ίδιο έτος ο Σέραρντ βαπτίσθηκε Ορθόδοξος Χριστιανός.

Σύζυγός του ήταν η Anne Sherrard, διανοούμενη με έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική παράδοση, τη θεολογία και τη φιλοσοφία. Η σχέση τους δεν ήταν απλώς συζυγική αλλά και βαθιά πνευματική: η Anne στάθηκε συνοδοιπόρος στη ζωή του στην Ελλάδα, στη μελέτη, στη μετάφραση και στη λιτή καθημερινότητα που επέλεξαν από κοινού.

Η κοινή τους ζωή χαρακτηριζόταν από απομόνωση, πειθαρχία και αφοσίωση στη μελέτη. Δεν συγκρότησαν οικογένεια με την τυπική έννοια (δεν απέκτησαν παιδιά), όμως το σπίτι τους λειτούργησε ως άτυπο πνευματικό καταφύγιο για στοχαστές, θεολόγους και φίλους που τους επισκέπτονταν.

Το 1959 ο Σέραρντ αγόρασε μέρος ενός εγκαταλελειμμένου ορυχείου λευκόλιθου κοντά στη μικρή κωμόπολη Λίμνη Ευβοίας. Εκεί φύτεψε δένδρα και θάμνους, ενώ βοήθησε στην αποκατάσταση των σπιτιών του διοικητικού προσωπικού του oρυχείου. Το 1970 δέχθηκε να αναλάβει μία κοινή θέση λέκτορα με θέμα την Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στο Κινγκ'ς Κόλετζ και στη Σχολή Σλαβονικών και Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών (SSEES) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Μετά την παραίτησή του από εκεί το 1977, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου η Λίμνη Ευβοίας έγινε ο τόπος μόνιμης κατοικίας του.

Το 1979 νυμφεύθηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την εκδότρια Ντένις Χάρβεϋ (Denise Harvey). Το 1980, μαζί με τους Κηθ Κρίτσλοου (Keith Critchlow), Μπράιαν Κημπλ (Brian Keeble) και την ποιήτρια Καθλήν Ρέιν, ίδρυσαν το περιοδικό Temenos, μία επιθεώρηση αφιερωμένη στις «τέχνες της φαντασίας». Αυτό οδήγησε τελικώς στην ίδρυση της ομώνυμης «Ακαδημίας Temenos», ενός εκπαιδευτικού οργανισμού με έδρα το Λονδίνο. Σήμερα και το περιοδικό ονομάζεται Temenos Academy Review.

Ο Σέραρντ απεβίωσε στο Λονδίνο σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε κοντά στο ορθόδοξο παρεκκλήσιο που είχε κτίσει στο κτήμα τουΜορφή κατεξοχήν εσωστρεφής, με έντονη αποστροφή προς τη δημόσια προβολή. Η βιογραφία του δεν συγκροτείται γύρω από κοσμικά γεγονότα ή κοινωνικές διακρίσεις, αλλά γύρω από σχέσεις βαθιάς πνευματικής συγγένειας, μακρά περίοδο σιωπηλής εργασίας και έναν τρόπο ζωής που υπηρέτησε με συνέπεια το περιεχόμενο της σκέψης του.

Φίλοι – πνευματικοί συγγενείς

Ο κύκλος των ανθρώπων του Σέραρντ ήταν περιορισμένος αλλά εξαιρετικά ουσιαστικός. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν:

– Kallistos Ware (Μητροπολίτης Διοκλείας): στενή πνευματική φιλία και συνεργασία, βασισμένη σε κοινό όραμα για την παρουσίαση της Ορθοδοξίας στη Δύση με πιστότητα και θεολογικό βάθος.

– G. E. H. Palmer: συνεργάτης στη μετάφραση της Φιλοκαλίας, με τον οποίο τον συνέδεε βαθύς σεβασμός και κοινή ασκητική προσέγγιση της θεολογίας.

– Έλληνες μοναχοί, θεολόγοι και λαϊκοί στοχαστές, συχνά άγνωστοι στο ευρύ κοινό, αλλά καθοριστικοί για τη βιωματική πρόσληψη της ορθόδοξης ζωής.

Οι φιλίες του Σέραρντ δεν είχαν χαρακτήρα κοινωνικής δικτύωσης· ήταν σχέσεις μαθητείας, συνοδοιπορίας και κοινής αναζήτησης του νοήματος.

Τρόπος ζωής

Η καθημερινότητά του στην Ελλάδα —και ιδίως στην Εύβοια— ήταν λιτή έως αυστηρή. Ζούσε μακριά από αστικά κέντρα, με πρόγραμμα που περιλάμβανε μελέτη, συγγραφή, μετάφραση, προσευχή και σιωπή. Δεν επεδίωξε ποτέ δημόσια αναγνώριση, ούτε πανεπιστημιακή καριέρα με τη συμβατική έννοια, παρά το διεθνές κύρος του.

Η αποστασιοποίησή του από τη νεωτερική κοινωνία δεν ήταν φυγή, αλλά συνειδητή στάση. Πίστευε ότι ο σύγχρονος κόσμος πάσχει από βαθιά πνευματική σύγχυση και ότι ο στοχαστής οφείλει να μιλά από θέση εσωτερικής αλήθειας, όχι από δημόσιο βήμα.

Πνευματική στάση και ήθος

Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο σεμνό, αυστηρό πρώτα με τον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ευγενή και προσιτό. Απεχθανόταν τη ρητορεία και την ευκολία. Το έργο του είναι γραμμένο με αίσθηση ευθύνης, σχεδόν ασκητικής.
Η βιογραφία του Σέραρντ δεν προσφέρεται για εντυπωσιασμούς. Αντίθετα, αποτελεί παράδειγμα ενός άλλου τύπου δημιουργού: εκείνου που έζησε όπως έγραψε και έγραψε όπως πίστεψε.
Για τον λόγο αυτό, η παρουσία του στους «Ευβοείς Δημιουργούς» δεν αφορά μόνο την καταγωγή ή τον τόπο διαμονής του, αλλά κυρίως το ήθος μιας ζωής αφιερωμένης στην ουσία.

Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μελετητές και υποστηρικτές του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στον αγγλόφωνο κόσμο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάδειξη της πνευματικής και θεολογικής διάστασης του Σκιαθίτη συγγραφέα.

Η σχέση τους επικεντρώνεται στα εξής σημεία:

Μεταφραστικό Έργο: Ο Σέραρντ συμμετείχε στην προσπάθεια μετάφρασης των έργων του Παπαδιαμάντη στα αγγλικά. Η κόρη του, Liadain Sherrard, μετέφρασε το εμβληματικό έργο "Η Φόνισσα" (The Murderess, 2011), μια έκδοση που επιμελήθηκε ο εκδοτικός οίκος της συζύγου του, Denise Harvey, ο οποίος εδρεύει στη Λίμνη Ευβοίας και έχει δημοσιεύσει εκτενώς έργα για τον Παπαδιαμάντη.

Πνευματικός Κύκλος: Ο Σέραρντ ανήκε σε έναν στενό κύκλο διανοουμένων μαζί με τον Ζήσιμο Λορεντζάτο και τον Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, οι οποίοι μοιράζονταν μια κοινή οπτική για την Ορθόδοξη παράδοση και την ελληνικότητα, θεωρώντας τον Παπαδιαμάντη ως κεντρική μορφή αυτής της πνευματικής κληρονομιάς.

Θεολογική Προσέγγιση: Μέσα από τα δοκίμιά του, ο Σέραρντ ανέλυσε τον Παπαδιαμάντη όχι απλώς ως ηθογράφο, αλλά ως έναν συγγραφέα που αποτυπώνει την ιερότητα της κτίσης και τη σύγκρουση μεταξύ της παραδοσιακής χριστιανικής ζωής και του μοντερνισμού.

Προβολή στο Εξωτερικό: Συνέβαλε στην οργάνωση αφιερωμάτων, όπως οι αναγνώσεις έργων του Παπαδιαμάντη στο BBC (2013, 2015), οι οποίες ήταν αποτέλεσμα της δραστηριότητας του πνευματικού του κύκλου.

Εργογραφία

The Marble Threshing Floor: Studies in Modern Greek Poetry, Valentine, Mitchell, Λονδίνο 1956. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1981, 1992.
The Greek East and the Latin West: A Study in the Christian Tradition, Oxford University Press, 1959. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1992, 1995, 2002.
Ελλην. μετάφραση: Ελληνική Ανατολή και λατινική Δύση: Σπουδή στην χριστιανική παράδοση, εκδ. «Αρμός», Αθήνα 2019, 392 σελ.
Six Poets of Modern Greece (με τον Edmund Keeley), Thames & Hudson, Λονδίνο 1960
Constantinople: The Iconography of a Sacred City, Oxford University Press, Λονδίνο 1965
Great Ages of Man: Byzantium: A History of the World's Cultures, Time Life Books, 1966
Modern Greece (με τον John Campbell), Ernest Benn, Λονδίνο 1968
Δοκίμια γιά τόν Νέο Ἑλληνισμό, Athina Publications, Αθήναι 1972
Christianity and Eros: Essays on the Theme of Sexual Love, SPCK, Λονδίνο 1976. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1995, 2002.
Church, Papacy, and Schism: A Theological Enquiry, SPCK, Λονδίνο 1978. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1996
Ελλην. μετάφραση: Η εκκλησία, ο παπισμός και το σχίσμα, μετάφρ. Πολυξένη Τσαλίκη, εκδ. «Αρμός», Αθήνα 2017
The Wound of Greece: Studies in Neo-Hellenism, Rex Collings, Λονδίνο 1978
Athos: The Holy Mountain, Overlook Hardcover, 1985
The Rape of Man and Nature: An Enquiry into the Origins and Consequences of Modern Science, Golgonooza Press, Ipswich 1987. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1991, 2015.
The Sacred in Life and Art, Golgonooza Press, Ipswich 1990. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 2004.
Human Image: World Image: The Death and Resurrection of Sacred Cosmology, Golgonooza Press, Ipswich 1992. Ανατύπωση Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 2004.
This Dialectic of Blood and Light, George Seferis - Philip Sherrard, An Exchange: 1946-1971, Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 2015

Ποίηση

Orientation and Descent, Alden & Blackwell, Eton 1953
Motets for a Sunflower, Golgonooza Press, Ipswich 1979
In the Sign of the Rainbow: Selected Poems 1940-1989, Anvil Press Poetry, Λονδίνο 1994

Μεταφράσεις και επιμέλειες

The Pursuit of Greece, John Murray, Λονδίνο 1964; reprinted Athens: Denise Harvey, 1987)
Nikos Kazantzakis and his Odyssey. A Study of the Poet and the Poem, Simon and Schuster, Νέα Υόρκη 1961
George Seferis: Collected Poems (1924–1955) (με τον Edmund Keeley), εκδ. Jonathan Cape, Λονδίνο 1969
C.P. Cavafy: Collected Poems (με τον Edmund Keeley), Princeton University Press, 1975, 1992
The Philokalia (με τους G.E.H. Palmer και Kallistos Ware), 5 τόμοι, Faber, Λονδίνο 1979 κ.ε.
A Greek Quintet: Poems by Cavafy, Sikelianos, Seferis, Elytis, Gatsos, Denise Harvey, Λίμνη Ευβοίας 1992, 2000
Angelos Sikelianos: Selected Poems (με τον Edmund Keeley), Princeton University Press, 1979
Odysseus Elytis: Selected Poems (με τον Edmund Keeley), Anvil Press Poetry, Λονδίνο 1981, 2007
Edward Lear: The Corfu Years: A Chronicle presented through his Letters and Journals, εκδ. Denise Harvey, Αθήνα & Dedham 1988
George Seferis: Complete Poems (με τον Edmund Keeley), Anvil Press Poetry, Λονδίνο 1995, 2006

Συλλογικά έργα όπου συμμετείχε:
 
Not of This World: A Treasury of Christian Mysticism, εκδ. World Wisdom, 2003
Science and the Myth of Progress, World Wisdom, 2004
The Betrayal of Tradition: Essays on the Spiritual Crisis of Modernity, World Wisdom, 2005

Γιώργος Κ. Πηλιχός (1929-2003): Δημοσιογράφος, Λογοτέχνης - Γαβαλά

Ο Γιώργος Πηλιχός γεννήθηκε το Μάιο του 1929 στο Κιλκίς, μεγάλωσε όμως στο Αλιβέρι της Εύβοιας απ’ όπου κατάγονταν οι γονείς του. (ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός). Τελείωσε το γυμνάσιο της Χαλκίδας και αργότερα την Πάντειο Σχολή.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του εργάστηκε διαδοχικώς, ως τακτικός συντάκτης, στις ημερήσιες εφημερίδες "ΜΑΧΗ", "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ","ΑΘΗΝΑΙΚΗ" και "ΕΜΠΡΟΣ".

Από το 1956 μέχρι τη συνταξιοδότησή του, υπήρξε καλλιτεχνικός συντάκτης των εφημερίδων "ΤΟ ΒΗΜΑ","ΤΑ ΝΕΑ", για λογαριασμό των οποίων είχε πάρει συνεντεύξεις από μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης, όπως η Μαρία Κάλλας, ο Ίγκμαρ Μπέργκμαν,την Αντερσον κ.ά...

Με αρκετούς από αυτούς συνδέθηκε με φιλία όπως π.χ. με την Κάλλας, αν και η σχέση τους είχε ξεκινήσει ανορθόδοξα, όταν κάποτε αυτός εισέβαλε στη σουίτα της στη «Μεγάλη Βρετανία» επιμένοντας να του δώσει συνέντευξη και προκαλώντας την έντονη οργή της.

Ο Γιώργος Πηλιχός διακρινόταν για την ευγένεια, την πολυμάθειά του και τον επαγγελματισμό του, ήταν δε ιδιαίτερα αγαπητός μεταξύ των συναδέλφων του. 

Ο Γιώργος Πηλιχός έφυγε στα 74 χρόνια του από ανίατη ασθένεια. Άφησε πίσω του ως  παρακαταθήκη – πνευματική κληρονομιά εκατοντάδες συνεντεύξεις με ισάριθμες προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων και του πολιτισμού και τα βιβλία «Δέκα σύγχρονοι Έλληνες», «Κάρολος Κουν» και το σχετικά πρόσφατο «Πνεύμα και Πολιτική» που εξέδωσε ο Καστανιώτης από τη σειρά «Σκέψη, Χρόνος και Δημιουργοί» με την επιμέλεια του Θανάση Νιάρχου.

Σπάνια συν/ευξη του Μ. Χατζιδάκι στον Γ. Πηλιχό από το 1972

Συνομιλία με τον Ν. Καρούζο (Νέα: 1/8/1977)

Το 2003 γράφει ο Πάνος Γεραμάνης για τον Γ.Κ. Πηλιχό ,με τον θάνατό του:

Γιώργος Κ. Πηλιχός Δημοσιογραφική σφραγίδα στον πολιτισμό

Η εκρηκτική ντίβα Υβόν Σανσόν και η ελληνική καταγωγή της

.  .  .

Ο Γιώργος Πηλιχός στο Ἑυβοϊκό Ανθολόγιο"

της "Νέας Προοδευτικής Εύβοιας"

Το 1958 στην "Ανθολογία Ευβοέων Ποιητών" του Ανδρέα Ιωάννου δημοσιεύτηκαν κάποια ποιήματά του που καταδεικνύουν τις ευαισθησίες του...

.  .  .