Μαρία Φέρλα - Μπέικου (1925-2011): Μαχήτρια ΔΣΕ,Σκηνοθέτης, Μεταφράστρια, Εκφωνήτρια - Ιστιαία

Από πολεμίστρια στον Γράμμο συμφοιτήτρια του Tαρκόφσκι!

Η Μαρία Φέρλα Μπέικου γεννήθηκε στην Ιστιαία της Εύβοιας το 1925 και έφυγε απ' τη ζωή στις 28 Μάρτη 2011 στα 85 της χρόνια.

Το 1940 ο πόλεμος, τη βρήκε μαθήτρια στην Ε΄ τάξη Γυμνασίου. Από το γυμνάσιο ακόμη συμμετείχε στην Εθνική Αλληλεγγύη. Η πρώτη της αντιστασιακή πράξη ήταν να στεφανώσει, μαζί με τους συμμαθητές της, το ηρώο στην πλατεία του χωριού, στις 25 Μαρτίου του 1942. Μπαίνει στην ΕΠΟΝμε τη δημιουργία της και, παράλληλα με το σχολείο, μαζεύει υλικό για τους αντάρτες και μιλάει στα χωριά καλώντας τους πολίτες να στηρίξουν την Αντίσταση.

Τελειώνοντας το σχολείο, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ιατρική. Φτάνοντας στην πρωτεύουσα, όμως, ανακαλύπτει ότι ο αδερφός της, (Γ. Φέρλας ο οποίος είχε προηγηθεί για την εγγραφή της), έχει συλληφθεί από τις δυνάμεις κατοχής και ότι βρισκόταν στις φυλακές Χατζηκώστα. Στο Χημείο, όπου οργανωνόταν η αντίσταση, συναντά τον σύνδεσμό της, Λεωνίδα Κύρκο και ξεκινά τις προσπάθειες να τον απελευθερώσει. Τελικά, οι γνωριμίες και τα δώρα του πατέρα της επιτυγχάνουν το σκοπό. Την μέρα που ο αδερφός της βγαίνει από τα κρατητήρια, η Μαρία Φέρλα πέφτει άρρωστη και ο πατέρας της αποφασίζει να διακόψει τις σπουδές της και να επιστρέψει στην Εύβοια.

«Όμως εγώ δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Ο εχθρός παρέμενε εχθρός και ήθελα να τον πολεμήσω με το όπλο στο χέρι», τονίζει. Έτσι, μετά από πολλές ταλαιπωρίες, πηγαίνει στο Καρπενήσι (1944) και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα μέσα από την πρώτη μάχιμη διμοιρία των ΕΠΟΝιτισσών της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Η διμοιρία είχε στρατιωτικό διοικητή την Γεωργία Παληγιαννοπούλου-Καλίννου και καπετάνισσα την Μαρία Φέρλα αξιωματικό απόφοιτο της Σχολής Αξιωματικών του ΕΛΑΣ. Εκεί εντάχθηκαν οι πρώτες Ρουμελιώτισσες αντάρτισσες Μένη Παπαηλιού (Θύελλα), Κούλα Ντάνου και αργότερα η Αικατερίνη Αργυροπούλου (Ειρήνη).

Κύριο καθήκον της διμοιρίας των ΕΠΟΝιτισσών ήταν η εξασφάλιση προμηθειών για τους αντάρτες και η εμψύχωση του λαού. Ξανά, γυρνάει στα χωριά και με τραγούδια, σκετς και ομιλίες προσπαθεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωση του αντάρτικου ενώ, ταυτόχρονα, λαμβάνει μέρος στις μάχες με τους κατακτητές. Πολιτικός καθοδηγητής της ομάδας είναι ο δημοσιογράφος Γεωργούλας Μπέικος, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη τήρηση και τη διάδοση των σκοπών της οργάνωσης στους αντάρτες και στον πληθυσμό του χώρου δράσης.

Το φθινόπωρο του 1944, η Μαρία Φέρλα με τις συντρόφισσές της, παρελαύνουν στην απελευθερωμένη από τον ΕΛΑΣ Λαμία. Ξεσπάνε τα Δεκεμβριανά, η απαράδεκτη για τα συμφέροντα του κινήματος«Συμφωνίας της Βάρκιζας» και η παράδοση των όπλων. Η Μαρία Φέρλα παραδίνει το όπλο της. «Το κάναμε με κλάματα. Δεν καταλαβαίναμε γιατί, αφού είχαμε νικήσει. Και ξέραμε ότι τώρα αρχίζουν όλα τα βάσανα».

Τον Νοέμβριο του 1945 παντρεύεται τον Γεωργούλα Μπέικο, η κοινή τους ζωή κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1946 που συλλαμβάνεται ο Μπέικος. Η ίδια αντιμετωπίζει πολλές κακουχίες, προσβάλλεται από φυματίωση και εν τέλει μπαίνει στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Συμμετέχει στη Συνδιάσκεψη της Πανελλήνιας Δημοκρατικής Ενωσης Γυναικών (ΠΔΕΓ) στο Βίτσι, την άνοιξη του 1949, εκπρόσωπος και υπεύθυνη των μαχητριών της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ.

Με την υποχώρηση του ΔΣΕ το 1949, μέσω Αλβανίας, πηγαίνει στη Σοβιετική Ένωση κι εργάζεται ως εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού της Μόσχας (1952), ενώ παράλληλα σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογραφίας και μαζί με τον συμφοιτητή και φίλο της Αντρέι Ταρκόφσκι γυρίζουν την πρώτη τους ταινία για την πτυχιακή τους εργασία. Εντωμεταξύ ο άντρας της καταδικάζεται σε ισόβια και ο αδερφός της βρίσκεται ήδη στην εξορία.

Τον Γεωργούλα Μπέικο τον ξανασυναντά το 1961, που έχει καταφέρει να φτάσει στη Μόσχα με διαπίστευση της «Αυγής», μετά από 16 χρόνια χωρισμού.

Το 1975, με τη Μεταπολίτευση, η Μαρία Μπέικου επιστρέφει στην Ελλάδα. Μετά από 25 χρόνια χωρίς ιθαγένεια και έξι μήνες ταλαιπωριών με το ελληνικό σύστημα, παίρνει το ελληνικό διαβατήριο και γυρνάει στη Μόσχα για να μάθει ότι ο άντρας της έχει πεθάνει. Ελεγε: «Ήταν ασύλληπτο. Δεν μου το είπαν μέχρι που έφτασα σπίτι. Να μεταφέρω την τέφρα του στα χέρια μου, σαν την Ηλέκτρα. Δεν ήθελα να ζήσω».

Θα επιστρέψει στην Ελλάδα, μετά το θάνατο του συζύγου της στη Μόσχα, και θα εργαστεί ως μεταφράστρια στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα Έθνος, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε για τη μετάκληση σημαντικών σοβιετικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα.

Σε συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη για την εφημερίδα Αυγή είπε:

Για τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ

"Στον ΕΛΑΣ η επιθυμία μου ήταν να παλέψω για να φύγει ο εχθρός από τη χώρα μου, κι αυτό ήθελα να το κάνω με κάθε τρόπο. Βιώνοντας την κατάσταση της κατοχής στην Αθήνα με τα πρησμένα παιδάκια, τους θανάτους την πείνα και τη δυστυχία, ήθελα να παλέψω τον εχθρό με το όπλο στο χέρι. Εδώ ήταν επίθεση. Ύστερα απ’ αυτά που ακολούθησαν μετά την απελευθέρωση αντί εμείς που ήμασταν νικητές να δούμε την πατρίδα μας όπως την ονειρευτήκαμε και παλέψαμε αντίθετα βρεθήκαμε κυνηγημένοι κι εγώ προσωπικά με τον άντρα μου στη φυλακή και τον αδελφό μου εξορία, κινδύνευα από στιγμή σε στιγμή να με συλλάβουν. Γι’ αυτό ύστερα και από την επιμονή του Γεωργούλα και του αδελφού μου, και με φυματίωση και στους δύο πνεύμονες, υποχρεώθηκα να βγω στο βουνό. Για να αμυνθώ. Για μένα είναι πολύ καθαρά τα πράγματα την πρώτη φορά ήταν επίθεση τη δεύτερη άμυνα".

Για τον Αρη

"Εμείς τον Αρη τον βλέπαμε σαν ήρωα. Γιατί ξέραμε ότι από εκείνον ξεκίνησε η επίθεση κατά των Γερμανών και δημιουργήθηκε ο ΕΛΑΣ. Για μένα ο ΕΛΑΣ ήταν ένας από τους καλύτερους στρατούς αντίστασης. Εμείς απελευθερωθήκαμε μόνοι μας. Ο Άρης ήταν η κεφαλή".

Για τον "εμφύλιο"

"Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Δεν είναι θέμα σωστού ή λάθους, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Για μένα ο ΕΛΑΣ ήταν επίθεση ενάντια στον εχθρό που εισέβαλε σπίτι μου. Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν άμυνα, δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Οι φυλακές, γεμάτες, οι εξορίες, γεμάτες, ο άντρας μου στο κελί των μελλοθανάτων έξι μήνες. Τι να κάναμε;".

Για τον Πωλ Ελυάρ που έγραψε στο Ατομικό της Βιβλιάριο Αξιωματικού: 

"Στη Μαρία που πρόσφερε την ομορφιά της στους δρόμους του πολέμου". 

"Πρώτον δεν είμαι όπως ήμουν τότε, όταν αντάμωσα τον μεγάλο αυτό ποιητή, που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν το τρίχρωμο στυλό με το οποίο μου έγραψε αυτή τη φράση και τα τρία του χρώματα διατηρούνται ακόμα στο βιβλιάριό μου αναλλοίωτα. Μου φαίνεται ότι ο πρώτος στίχος που λέει ο Παλαμάς τα λέει όλα. Τι είναι πατρίδα; Ας πάρουμε επιτέλους αυτή τη χώρα, που είναι ένα διαμάντι, στα χέρια μας και ας την αλλάξουμε".

Και η ευχή της για τα νέα παιδιά.

"Να μάθουν καλά την ιστορία της χώρας μας και να αντιστέκονται".

Πηγή: Εθνική Αντίσταση - ΔΣΕ

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021): Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης – Χαλκίδα

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021):
Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης –
Χαλκίδα

                                                             

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021): Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης από την Χαλκίδα                  
Γεννήθηκε στις (03/09/1944) και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και  θεατρικά έργα.

Το 1975 πηγαίνει στην Ιταλία και σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου στην UNEVERSITA INTERNAZIONALE DEGLI STUDI SOCIALI στην Ρώμη. Συνεργάστηκε με πολλούς παραγωγούς όπως με Μάριο Τσέκι Γκόρι, Φατσένα,  Τζόβινε, Οβίδιο Ασονίτι, Ρομέο Ασονίτι. Με τους σκηνοθέτες Felini, Damiano Damiani, Οtoni, Luigi Cozzi, Guerrieri. Tο 1976 συνεργάστηκε με τον Ovidio Assoniti για την προετοιμασία του κινηματογραφικού έργου «The last concert» με τους Richard Johnson και Pamela Villoresi. Συνεργάστηκε με τους ηθοποιούς Κλαούντια Καρτνινάλε, Αλμπέρτο Σόντι,  Ανί Ζιραντό, Φέμι Μπενούσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Αντονέλα Λουάλτνι.

Το 1977 η καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης του απένειμε μαζί με τον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο Checco Durante  για τη διάκρισή τους στην ιταλικό κινηματογράφο. Έναν έπαινο για την ταινία La bravata. Το 1978 τιμήθηκε με το βραβείο Pericle d’ oro στην ταινία «Questo si che e un amore» και το 1979  του απονεμήθηκε  από τον Ιταλικό τύπο το βραβείο Nouova Emponta. Το 1978 εμπνεύστηκε την ίδρυση της ιταλοελληνικής συμπαραγωγής. Μαζί με τον Διονύσιο Σπηλιωτόπουλο (σύμβουλος παραγωγών)  έφεραν σε επαφή την καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης, «Υπουργείο πολιτισμού» με τον υπουργό βιομηχανίας της Ελλάδος κ.  Κονοφάγο και υλοποιήθηκε η πρώτη συμπαραγωγή Μάριο-Τσέκι Γκόρι και Γκρέκα Φιλμ, με την ταινία που γυρίστηκε  στη Ρόδο.  Αλλά οικονομικές διαφορές σταμάτησαν την προσπάθεια.

Το 1980 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιουργεί την διαφημιστική εταιρία Α-Αρτ και το 1989 τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ευβοϊκό κανάλι», όπου έγραψε και παρουσίασε έως και το 2012  δεκάδες κοινωνικές εκπαιδευτικές, κωμικές και δραματικές εκπομπές.

   Η βιογραφία ελήφθη από τον διαδικτυακό του τόπο:

 Θανάσης Αγγέλου 

ΘΕΑΤΡΟ

●  «Ντόμινο», με τον Κώστα Πρέκα

●  «Ζητείται ψεύτης», με τον Ντίνο Ηλιόπουλο

●  «Βασιλιάς Λιρ», με τον Μάνο Κατράκη

●  « Άμλετ», με Μαριέτα Ριάλδη

●  «Ιφιγένεια», με Κωστή Μιχαηλίδη

●  «Πέρσες», με Κλέαρχο Καραγεώργη

●  «Επιτρέποντες», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Δύσκολος», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Φανή», με Κώστα Χατζηχρήστο και Ντίνο Ηλιόπουλο

Δίδαξε υποκριτική στη σχολή Κωστή Μιχαηλίδη.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες:

● «Τζούμ ταρατατζούμ» του Τζέημς Πάρις

● «Kαυτή εκδίκηση» του Τζέημς Πάρις

● «Η δίκη των δικαστών» Φίνος Φιλμ

● «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» Φίνος Φίλμ

και στην τηλεοπτική σειρά «Τα δίχτυα της Αράχνης»  Τζέημς Πάρις.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ

● «Πέρσες»

● «Αντιγόνη»

● «Ω τι κόσμος μπαμπά»

● «Ντάικ»

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

Το 1965 δημοσιεύονται διηγήματα και ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 1975 γράφει την πρώτη ποιητική συλλογή «Συλλαβίζοντας» .Το 1977 το σενάριο για τον Ιταλικό κινηματογράφο «Αντίστροφη μέτρηση». Ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ενάτη Ημέρα» και δυο θεατρικά έργα, το «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και το «Παγίδα για όνειρα» καθώς επίσης και τα μυθιστορήματα «Το κουμπί», «Εφιαλτικός παράλληλος» και «Βρόμικος ποταμός» σε συνεργασία με τον Νικόλαο Μεταλληνό. Το 2012 γράφει το μυθιστόρημα «Ο ήχος των τενεκέδων» και ακολουθούν «Το πέταγμα της πεταλούδας», «Πειρασμός και σωτηρία» και το θεατρικό  «Έσχατο όριο».

Από την «Ενάτη Ημέρα»

"Βουτηγμένος μέσα στο αχανές περιβόλι της Εδέμ, δίχως τα όρια της αρχής και του τέλους, αναρωτιέσαι πώς και πού πρέπει να διαβαίνεις. Γιατί όποιος στο βρόντο περπατεί, ή λάσπες, ή είναι γνωστό τι άλλο μπορεί να πατεί.

Και το δίλημμα αντιπαλεύει μέσα σου, σε ποιους πειρασμούς πρέπει να ενδώσεις, και ποιους να αποφύγεις. Γιατί ο γλυκός είναι απαγορευμένος, και ο πρέπον άνοστος. Η παράδοση υπαγορεύει στον κανόνα, και ο κανόνας επιφορτίζει με άγραφους νόμους τη συνειδήση, να ξυπνά ερινύες στο παραπάτημα.

Αυτές οι σκέψεις σε σπρώχνουν να αραδιάζεις γραμμές και να αναρωτιέσαι αν οι κανόνες, είναι μέσα στο παιχνίδι της αλλοτρίωσης, ή τα κριτήρια είναι ανάλογα με πού και ποιος τα υιοθετεί."

Γιάννης Καραμπίνης (1970 - ): Σκηνοθέτης,Παραγωγός,Φωτογράφος,Ποιητής - Σκύρος

Πολυτάλαντος,δημιουργός ο Γιάννης Καραμπίνης εκ Σκύρου ορμώμενος και γεννηθείς το 1970.
Μου αρέσουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του γι αυτό λοιπόν θα επιλέξω να σας παρουσιάσω κάποιες της δικής μου προτίμησης.

1. Αίας

.........

Κατοίκησα μια θάλασσα σιωπής

μες στα αχανή τσιμέντα,

κείνη τη νύχτα του Οκτώβρη.

Παράξενο, σα να απώλεσα με μιας την κάθε μνήμη.

Περπάτησα γυμνός, σαν από αιώνες ξένος.

Εγώ, που καμάτευσα της θάλασσας τα έργα,

αέναα ονειροπόλος, αειναύτης του ανέφικτου και της ουτοπίας.

Μια ζωή - μετωπικά - απ’ αντίκρυ παρόν στο περιρρέον της γης δέος.

Ακολούθησα το σκοτεινό το ίχνος ενός άλλου,

ναυμάχος μα και ναυαγός, περιούσια σιωπηρός και απών.

Περιπαθής ενός σώματος, σχοινοβάτης του ολέθρου.

Πυρρίχιος, ηδονικός μα νάρκισσος.

Πέφτω. Νερό παντού.

Τώρα νυχτώνει και πάλι εκ του σύνεγγυς.

Σε ένα ορίζοντα ηδύφωτο, συνάρχω εκ του μακρόθεν,

τυχοδιώκτης, διηνεκής, μα γόρδιος.

Προσμένοντας το μπλε, στου ξημερώματος την απαρχή.

8/12/2012

photography by Giannis Karambinis 

Λιμάνι Σουλινά  στο Δέλτα του Δούναβη - Ρουμανία

2. 

Δημήτρης Πικιώνης > Συναισθηματική Τοπογραφία 1935 - Απόσπασμα

Ω γη, συ ανάγεις όλα εις τον εαυτό σου, ως εις μέτρο. Αληθινά συ είσαι το modulus που μπαίνει εις το κάθετί.

Συ εμόρφωσες το Άστυ και τα πολιτεύματα. Συ κατηύθυνες τους ήχους της γλώσσας. Συ καθόρισες τις τέχνες του λόγου και του σχήματος.

Είναι ίσως η πλήρωση των ίδιων νόμων μέσα στη φύση και την τέχνη, η ομορρυθμία τούτη, που μας κάνει να βλέπουμε να μεταμορφώνονται μπροστά μας οι μορφές της ζωής και της φύσης σε μορφές Τέχνης, κι αντίστροφα; Κι ακόμα, οι μορφές της μιας τέχνης σε μορφές της άλλης; Δεν είναι η ομορρυθμία που κυβερνάει στο βάθος της, κατά το φαινόμενον, πλέον διάφορες πραγματώσεις, που έχει τη δύναμη ν' αποκαλύψει και να εξηγήσει η μια την άλλη;

Οδοιπορώντας επάνω στο έδαφος τούτο, βασίλειο του ασβεστολίθου και της αργίλου, είδα το πέτρωμα να μεταμορφώνεται σ' επιστύλιο και η κόκκινη άργιλος να βάφει τους τοίχους του φανταστικού σηκού...

3.

4.

Τι γυρεύεις...

Το γκρίζο ολοένα και πυκνώνει...

Μισόφωτο μες στα παρατημένα εξιδανικευμένα έργα...

ΜΕΓΑΡΟ ΑΛΦΙΕΡΑΚΗ | Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

ΤΑΪΓΑΝΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ | ΑΖΟΦΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ / ΝΟΤΙΑ ΡΩΣΙΑ

5.

...Συγχώρεσε μου το άγνωστο αν μπορείς

όχι αυτό που ξέρω και δεν είμαι

μα αυτό που δεν ξέρω και είμαι

κι αυτά τα λόγια που μιλούν αλλά δε λένε

που σου μιλούν και δε σε λένε.

Βύρων Λεοντάρης

Photo by Giannis Karambinis > Οι άγνωστοι

6. 

Τώρα είμαι μόνος μου, εκδυώμενος απ΄αντίκρη στον καθρέφτη του εαυτού μου, θεομαχώντας στη σεντίνα του μυαλού μου, ξιφομαχώντας με το εγώ μου, αυτό το μυθικό τέρας, το ανερμήνευτο, το αράγιστο, το τόσο δικό μου και ξένο. Μένω εδώ, ακίνητος, άκου τον άνεμο [...], ξανοίγω το βλέμμα μου πάνω στο σταυρό, ήταν τότε που ονειρεύτηκα σε κείνον το δρόμο με τα κυπαρίσσια, σε κείνην τη νέα Ιεριχώ, ήταν τότε που απ΄ τις πήγες της ξεδίψασα, ήταν τότε που απ΄ τις πηγές σου έρεαν Θεοφάνια, ήταν τότε που στη μορφή της ουτοπίας σχήμα έδινες, ήταν τότε που εγκόλπωνες ιέρεια, πόρνη και αρμονία... Γιάννης Καραμπίνης.

7.

8.

Σκύρος:  Ενυήος Πτολίεθρον...

Ο όρος "Ενυήος Πτολίεθρον" (Ενυέα πτολίεθρον) είναι ένας ομηρικός χαρακτηρισμός για τη Σκύρο, ο οποίος σημαίνει «η ισχυρή πόλη του Ενυέα».

Ενυεύς (Enyeus): Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης. Ο Ενυεύς διοικούσε τη Σκύρο, η οποία του είχε δοθεί μετά την κατάληψη πολλών νησιών του Αιγαίου, και το πρώτο του μέλημα ήταν να την οχυρώσει.

Πτολίεθρον: Σημαίνει πόλη, οχυρό, ή ισχυρή πόλη (από το πτόλις = πόλη)

https://www.facebook.com/giannis.karambinis/photos

Αργύρης Βαλσαμάς (1910-1944) : Ποιητής, Ζωγράφος, Χαράκτης, Σκηνοθέτης, Αγωνιστής Ε.Α., Μάρτυρας-Χαλκίδα

Αργύρης Βαλσαμάς  (1910-1944)
Ποιητής, Ζωγράφος, Χαράκτης,
Σκηνοθέτης, Αγωνιστής Ε.Α.,Μάρτυρας
Χαλκίδα

Αργύρης Βαλσαμάς  (1910-1944) : Ποιητής, Ζωγράφος, Χαράκτης, Σκηνοθέτης, Αγωνιστής Ε.Α., Μάρτυρας-Χαλκίδα

Για να διαβάσετε το μικρό αφιέρωμα της "Π.Ε." στον Αργύρη πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

Αργύρης Βαλσαμάς

Στην "Νέα Προοδευτική Εύβοια" σε συνέχειες δημοσιεύτηκε το έργο

του Δ. Δεμερτζή "Η Γυναίκα του Καίσαρος". Το έργο, αυτήν τη φορά, το

επιμελήθηκε και το σχολίασε ο Κωστής Δ. Δεμερτζής. Εγώ τα μάζεψα όλα

και έφτιαξα αυτό το pdf, ας πούμε  βιβλίο.

Δ. Δεμερτζής-"Η γυναίκα του Καίσαρος"

.  .  .

Χρονογράφημα

"Ανθολογία Ευβοϊκού Χρονογραφήματος"-Προοδευτική Εύβοια

.  .  .

"Ευβοϊκά Γράμματα" 1942 Φ5 Αύγουστος Σελ: 8

Μοναδική στα δικαστικά χρονικά των χαλεπών εκείνων χρόνων ήταν η διαμάχη των Βαλσαμά - Σκαρίμπα όσον αφορά την πατρότητα του θεατρικού έργου του Σκαρίμπα "Η γυναίκα του Καίσαρος". 

Εδώ έχουμε το βιβλίο του 1984

" Η γυναίκα του Καίσαρος"-Σκαρίμπας εναντίον Βαλσαμά-1942

{ "@context": "https://schema.org", "@type": "Person", "name": "Αργύρης Βαλσαμάς", "birthDate": "1910", "deathDate": "1944", "birthPlace": "Χαλκίδα", "nationality": "Greek", "jobTitle": " Ποιητής, Ζωγράφος, Χαράκτης, Σκηνοθέτης, Αγωνιστής Ε.Α., Μάρτυρας", "url": "https://giorgosvoutsas.blogspot.com/2018/10/blog-post_159.html", "image":"https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGA7otkamR1IommwehI5hethNfF34BTBG0udgqiaqa1e-fkvOkw3C_MvfYzoV8qjCmEqNm9T3pCu1gu06DDxJ2jHlLLGIDJPMLsgoWsWDhPyEXVv2YJj644D5RC805yBOnfKXhSk9jgJY11rmKT3MqoXcYPo7bnnLO8aYnqO-jTrC0b9zYHvD14HF04cod/s1536/%CE%92%CE%B1%CE%BB%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%82.png", "mainEntityOfPage": { "@type": "WebPage", "@id": " https://giorgosvoutsas.blogspot.com/2018/10/blog-post_159.html" } }

Ουρανία (Ράνια) Νταλαχάνη( - ): Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Μουσικός, Λογοτέχνις - Χαλκίδα

                                                                   

Πολυτάλαντη καλλιτέχνις, εξαίρετη ηθοποιός, μουσικός (mezzo soprano) και καλλιτεχνική διευθύντρια του αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου.

Κοντά σαράντα χρόνια στη Χαλκίδα, σύζυγος του Χαλκιδαίου Βασίλη Βαλέρη (σκηνοθέτης, ηθοποιός)καταγράφεται δικαιωματικά ως Ευβοεύς Δημιουργός.

Από οικογένεια πνευματικών ανθρώπων  με δημοκρατικά φρονήματα και με έναν πατέρα, τον Αριστείδη Νταλαχάνη ήρωα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, έχει γερά θεμέλια για να κτίσει τον όμορφο κόσμο της στον χώρο της τέχνης.

Βιογραφικό Ράνιας Νταλαχάνη

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της στο Patrinorama hellenic  μιλάει για την ζωή και το έργο της και την καταθέτω όπως δόθηκε...

Ράνια Νταλαχάνη: Συνέντευξη στο Patrinorama hellenic 

Στα "ΝΕΑ" της 11ης Σεπτεμβρίου 2002 δηλώνει:

«Πιστεύουμε – λέει η Ράνια Νταλαχάνη – πως είμαστε φτωχοί καλλιτέχνες με μια τσιγγάνικη καρδιά, που η φλόγα της μπορεί να ταξιδέψει από τη Χαλκίδα στα πέρατα του κόσμου.

Φτιάξαμε το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου που το θεωρούμε ανάγκη για το κοινό τής Χαλκίδας. Και θα το στηρίξουμε με την παρουσία μας και τη δουλειά μας, αφού το πάθος μας για το θέατρο είναι καθημερινό βίωμα. Το κοινό που δημιουργήσαμε με την πολύχρονη δουλειά μας, θα μας ακολουθήσει. Όλοι οι συντελεστές αυτής της προσπάθειας των γραμμάτων και των τεχνών και στο ξεκίνημα, προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Μεταξύ τους είναι ζωγράφοι, εκπαιδευτικοί, μουσικοί, οικονομολόγοι, επαγγελματίες νομικοί. Όλοι τους είναι άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο.

Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου ξεκινά την πορεία του με αντάρτες και

ταξιδευτές, πιστεύοντας πως το κοινό πάντοτε απαντά στον διάλογο που ανοίγεις με την ψυχή σου».

Την υπόσχεσή της, αυτή και ο σύζυγός της έως σήμερα, την ετήρησαν μέχρι κεραίας . 

Διπλωματική εργασία της

Ουρανίας Νταλαχάνη με Α.Μ. 7578

2023

“ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΟΥ Β ́ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΑΛΒΑΝΙΑ-ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ-ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΩΝ.”