Ειρήνη Παπά (1929-1922): Ηθοποιός, Τραγουδίστρια, Σκηνοθέτις - Χιλιομόδι Κορινθίας, Κάρυστος

 

Ειρήνη Παπά (1929-1922)
Ηθοποιός, Τραγουδίστρια, Σκηνοθέτις
 Χιλιομόδι Κορινθίας

Μια Εισαγωγή

Ο πρώτος, και μοναδικός, σύζυγός της ο Άλκης Παπάς καταγόταν από τα Στύρα Καρύστου Ευβοίας. Τοιουτοτρόπως η Μεγάλη αυτή Ελληνίδα μπορεί να θεωρηθεί εν δυνάμει και Ευβοεύς με την ευρεία έννοια του όρου.

Στην τελευταία του συνέντευξη τον Μάρτιο του 2014, ο Άλκης Παπάς είχε αναφερθεί στη γνωριμία του με την Ειρήνη Παπά: «Όταν η Ειρήνη φοιτούσε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, της έκανα ιδιαίτερα μαθήματα. Ετσι γνωριστήκαμε κι ερωτευτήκαμε. Ήμουν στο πλευρό της ως δάσκαλος, όταν έπαιξε στην επιθεώρηση «Ανθρωποι, άνθρωποι» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου. Υποδυόταν μια αριστοκράτισσα σε ένα νούμερο μαζί με τον Ορέστη Μακρή, που είχε μεγάλη επιτυχία. Τότε ήταν πανάκριβα τα ρούχα, γι’ αυτό έβαλε το φράκο μου για να παίξει».

«Μου την έκλεψες την όμορφη»

Ο έρωτάς τους κατέληξε σε γάμο, παρότι οι γονείς της είχαν κάποιες αντιρρήσεις.

«Παντρευτήκαμε στη Θεσσαλονίκη μεταξύ δύο παραστάσεων, όταν παιζόταν το έργο μου “Ερωφίλη” με την αδελφή μου, την Κρινιώ Παπά και τον Σπύρο Μουσούρη, αλλά και τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Ανδρέα Μπάρκουλη, που έκανε ένα ρολάκι. Ο πατέρας της, όταν τον γνώρισα, μου είπε: " ‘Α, μου την έκλεψες την όμορφη", αλλά στη συνέχεια είχαμε καλές σχέσεις. Προς το τέλος της στρατιωτικής θητείας μου -κράτησε τρία χρόνια και η Ειρήνη ερχόταν και με έβλεπε- χωρίσαμε φιλικά. Τότε έφυγε για το εξωτερικό σημειώνοντας αμέσως μεγάλη επιτυχία κι από την πρώτη της δουλειά χρησιμοποίησε το δικό μου επίθετο και όχι το Λελέκου, που είναι το δικό της.

«Επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην Αθήνα παίρνει μέρος στη ραδιοφωνική εκπομπή μου ‘Το Λυχνάρι του Αλαντίν’ και μου λέει: ‘Αλκη, σε πειράζει να κρατήσω το όνομά σου, γιατί έτσι έχω αρχίσει να γίνομαι γνωστή στο εξωτερικό;’. Της απάντησα πως δεν είχα κανένα πρόβλημα. Μάλιστα είχε έρθει η Λίντα, η αδελφή της, να μου ζητήσει να υπογράψω ένα χαρτί γι’ αυτό το θέμα, αλλά της είπα ότι ο λόγος μου είναι συμβόλαιο».

Βιογραφία

Η Ειρήνη Παπά (κατά κόσμον Ειρήνη Λελέκου) γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1929 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Προερχόταν από οικογένεια με αρβανίτικες ρίζες, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ευρύτερης περιοχής του Χιλιομοδίου Κορινθίας, το οποίο όμως η ίδια δεν ανέδειξε ιδιαίτερα στη δημόσια και καλλιτεχνική της πορεία. (Παρεμπιπτόντως και η δική μου καταγωγή, από την πλευρά της μητέρας μου, έχω αρβανίτικες ρίζες (Υδραίος ο παππούς μου Γιώργος Βέγγος).
Μεγάλωσε σε οικογένεια δασκάλων· η μητέρα της Ελένη ήταν δασκάλα και ο πατέρας της Σταύρος καθηγητής κλασικού δράματος. Το περιβάλλον αυτό, βαθιά εμποτισμένο με την παιδεία και το θέατρο, καθόρισε από νωρίς την πορεία της. Είχε τρεις αδελφές, ενώ στον ευρύτερο οικογενειακό της κύκλο ανήκουν ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης και ο ηθοποιός Αίας Μανθόπουλος. Από τον σύντομο γάμο της με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Άλκη Παππά κράτησε το επώνυμο «Παππά», το οποίο καθιέρωσε διεθνώς ως «Papas». Δεν απέκτησε παιδιά. Στη ζωή της υπήρξαν έντονες προσωπικές σχέσεις, με πιο γνωστή εκείνη με τον Μάρλον Μπράντο, που παρέμεινε για χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η καλλιτεχνική της πορεία ξεκίνησε πολύ νωρίς. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως παραγωγός, τραγουδίστρια και χορεύτρια. Στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου διδάχθηκε από σημαντικούς δασκάλους της εποχής. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση έγινε το 1948 στην επιθεώρηση «Άνθρωποι… Άνθρωποι», ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο, στην ταινία «Χαμένοι άγγελοι» του Νίκου Τσιφόρου.
Η διεθνής της αναγνώριση ήρθε το 1951 με τη «Νεκρή Πολιτεία», που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Από εκεί και πέρα, η πορεία της πήρε σαφή εξωστρεφή κατεύθυνση. Συμμετείχε σε πλήθος ξένων παραγωγών και συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες, αποκτώντας κύρος και αναγνωρισιμότητα.
Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας έπαιξε η αρχαία ελληνική τραγωδία. Οι ερμηνείες της σε έργα όπως η «Ηλέκτρα» και η «Ιφιγένεια», σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, συγκαταλέγονται στις κορυφαίες στιγμές της καριέρας της. Η αυστηρότητα της παρουσίας της, το δωρικό ύφος και η εσωτερική ένταση του βλέμματος την κατέστησαν ιδανική ερμηνεύτρια τραγικών ρόλων.
Παράλληλα, συμμετείχε σε διεθνείς κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως τα «Κανόνια του Ναβαρόνε» και ο «Ζορμπάς», που την καθιέρωσαν στο παγκόσμιο κοινό. Συνολικά, έλαβε μέρος σε περισσότερες από πενήντα ταινίες, συνεργαζόμενη με σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Γαβράς, ο Μάριο Μονιτσέλι, ο Φραντσέσκο Ρόζι και άλλοι, ενώ στάθηκε δίπλα σε ηθοποιούς διεθνούς ακτινοβολίας.
Το 1967 εμφανίστηκε και στο Μπρόντγουεϊ, επιβεβαιώνοντας τη θεατρική της δύναμη και εκτός Ευρώπης. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη μουσική, συνεργαζόμενη με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στον δίσκο «Ωδές», καθώς και με τον Ντέμη Ρούσσο στον δίσκο «666» των Aphrodite’s Child.
Στα χρόνια της δικτατορίας έζησε κυρίως στην Ιταλία, όπου και ανέπτυξε έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα, ενώ ταυτόχρονα στήριξε τις αντιστασιακές κινήσεις κατά του καθεστώτος. Η Ιταλία αποτέλεσε ουσιαστικά δεύτερη πατρίδα της, με σημαντικές συνεργασίες και τιμητικές διακρίσεις.
Για την προσφορά της τιμήθηκε με πλήθος βραβείων. Στην Ελλάδα έλαβε το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, ενώ διεθνώς τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον Χρυσό Λέοντα της Μπιενάλε Θεάτρου Βενετίας. Παράλληλα, αναγορεύθηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Τορ Βεργκάτα της Ρώμης.
Η προσωπικότητά της παρέμεινε σε όλη της τη ζωή λιτή και αποστασιοποιημένη από τη δημοσιότητα. Δεν επιδίωξε ποτέ τον εύκολο εντυπωσιασμό, ούτε τη διαχείριση της εικόνας της ως «σταρ». Αντιθέτως, υπηρέτησε με συνέπεια την τέχνη της, με μια σχεδόν ασκητική αφοσίωση.
Η Ειρήνη Παπά έφυγε από τη ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου 2022. Άφησε πίσω της ένα έργο που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου και του θεάτρου. Για πολλούς, δεν υπήρξε απλώς μια μεγάλη ηθοποιός, αλλά μια μορφή που ενσάρκωσε το ήθος και το μέτρο της ελληνικής τραγωδίας σε παγκόσμια κλίμακα.

Αναφορές 

LIFO Ειρήνη Παπά : Μεγαλειωδώς Άναρχη    

Ειρήνη Παπά-Φ.Γερμανός-Ν.Χατζηνικολάου (3/1/1995)

Μια Συζήτηση, σε ηλικία 80 ετών, με την Αλεξία Κουλούρη (04/2009)  

Ταινίες-Αποσπάσματα

Αντιγόνη - Γ. Τζαβέλας

Ηλέκτρα - Μ. Κακογιάννης

Τρωάδες - Μ. Κακογιάννης

Ιφιγένεια - Μ. Κακογιάννη

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021): Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης – Χαλκίδα

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021):
Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης –
Χαλκίδα

                                                             

Θανάσης Αγγέλου (1944–2021): Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης από την Χαλκίδα                  
Γεννήθηκε στις (03/09/1944) και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και  θεατρικά έργα.

Το 1975 πηγαίνει στην Ιταλία και σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου στην UNEVERSITA INTERNAZIONALE DEGLI STUDI SOCIALI στην Ρώμη. Συνεργάστηκε με πολλούς παραγωγούς όπως με Μάριο Τσέκι Γκόρι, Φατσένα,  Τζόβινε, Οβίδιο Ασονίτι, Ρομέο Ασονίτι. Με τους σκηνοθέτες Felini, Damiano Damiani, Οtoni, Luigi Cozzi, Guerrieri. Tο 1976 συνεργάστηκε με τον Ovidio Assoniti για την προετοιμασία του κινηματογραφικού έργου «The last concert» με τους Richard Johnson και Pamela Villoresi. Συνεργάστηκε με τους ηθοποιούς Κλαούντια Καρτνινάλε, Αλμπέρτο Σόντι,  Ανί Ζιραντό, Φέμι Μπενούσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Αντονέλα Λουάλτνι.

Το 1977 η καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης του απένειμε μαζί με τον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο Checco Durante  για τη διάκρισή τους στην ιταλικό κινηματογράφο. Έναν έπαινο για την ταινία La bravata. Το 1978 τιμήθηκε με το βραβείο Pericle d’ oro στην ταινία «Questo si che e un amore» και το 1979  του απονεμήθηκε  από τον Ιταλικό τύπο το βραβείο Nouova Emponta. Το 1978 εμπνεύστηκε την ίδρυση της ιταλοελληνικής συμπαραγωγής. Μαζί με τον Διονύσιο Σπηλιωτόπουλο (σύμβουλος παραγωγών)  έφεραν σε επαφή την καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης, «Υπουργείο πολιτισμού» με τον υπουργό βιομηχανίας της Ελλάδος κ.  Κονοφάγο και υλοποιήθηκε η πρώτη συμπαραγωγή Μάριο-Τσέκι Γκόρι και Γκρέκα Φιλμ, με την ταινία που γυρίστηκε  στη Ρόδο.  Αλλά οικονομικές διαφορές σταμάτησαν την προσπάθεια.

Το 1980 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιουργεί την διαφημιστική εταιρία Α-Αρτ και το 1989 τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ευβοϊκό κανάλι», όπου έγραψε και παρουσίασε έως και το 2012  δεκάδες κοινωνικές εκπαιδευτικές, κωμικές και δραματικές εκπομπές.

   Η βιογραφία ελήφθη από τον διαδικτυακό του τόπο:

 Θανάσης Αγγέλου 

ΘΕΑΤΡΟ

●  «Ντόμινο», με τον Κώστα Πρέκα

●  «Ζητείται ψεύτης», με τον Ντίνο Ηλιόπουλο

●  «Βασιλιάς Λιρ», με τον Μάνο Κατράκη

●  « Άμλετ», με Μαριέτα Ριάλδη

●  «Ιφιγένεια», με Κωστή Μιχαηλίδη

●  «Πέρσες», με Κλέαρχο Καραγεώργη

●  «Επιτρέποντες», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Δύσκολος», Σκηνή νέας Αττικής κωμωδίας

●  «Φανή», με Κώστα Χατζηχρήστο και Ντίνο Ηλιόπουλο

Δίδαξε υποκριτική στη σχολή Κωστή Μιχαηλίδη.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες:

● «Τζούμ ταρατατζούμ» του Τζέημς Πάρις

● «Kαυτή εκδίκηση» του Τζέημς Πάρις

● «Η δίκη των δικαστών» Φίνος Φιλμ

● «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» Φίνος Φίλμ

και στην τηλεοπτική σειρά «Τα δίχτυα της Αράχνης»  Τζέημς Πάρις.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ

● «Πέρσες»

● «Αντιγόνη»

● «Ω τι κόσμος μπαμπά»

● «Ντάικ»

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

Το 1965 δημοσιεύονται διηγήματα και ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ το 1975 γράφει την πρώτη ποιητική συλλογή «Συλλαβίζοντας» .Το 1977 το σενάριο για τον Ιταλικό κινηματογράφο «Αντίστροφη μέτρηση». Ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ενάτη Ημέρα» και δυο θεατρικά έργα, το «Κονιάκ μετά την καταιγίδα» και το «Παγίδα για όνειρα» καθώς επίσης και τα μυθιστορήματα «Το κουμπί», «Εφιαλτικός παράλληλος» και «Βρόμικος ποταμός» σε συνεργασία με τον Νικόλαο Μεταλληνό. Το 2012 γράφει το μυθιστόρημα «Ο ήχος των τενεκέδων» και ακολουθούν «Το πέταγμα της πεταλούδας», «Πειρασμός και σωτηρία» και το θεατρικό  «Έσχατο όριο».

Από την «Ενάτη Ημέρα»

"Βουτηγμένος μέσα στο αχανές περιβόλι της Εδέμ, δίχως τα όρια της αρχής και του τέλους, αναρωτιέσαι πώς και πού πρέπει να διαβαίνεις. Γιατί όποιος στο βρόντο περπατεί, ή λάσπες, ή είναι γνωστό τι άλλο μπορεί να πατεί.

Και το δίλημμα αντιπαλεύει μέσα σου, σε ποιους πειρασμούς πρέπει να ενδώσεις, και ποιους να αποφύγεις. Γιατί ο γλυκός είναι απαγορευμένος, και ο πρέπον άνοστος. Η παράδοση υπαγορεύει στον κανόνα, και ο κανόνας επιφορτίζει με άγραφους νόμους τη συνειδήση, να ξυπνά ερινύες στο παραπάτημα.

Αυτές οι σκέψεις σε σπρώχνουν να αραδιάζεις γραμμές και να αναρωτιέσαι αν οι κανόνες, είναι μέσα στο παιχνίδι της αλλοτρίωσης, ή τα κριτήρια είναι ανάλογα με πού και ποιος τα υιοθετεί."

Τάκης Μόσχος (1951-2019): Ηθοποιός - Χαλκίδα

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα (Συνοικία Καράμπαμπα, και εγώ εκεί γεννήθηκα) και φοίτησε στη νομική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης χωρίς να αποφοιτήσει.
Ερμήνευσε στην καριέρα του πολλούς αντισυμβατικούς ρόλους, καθώς μαζί με τον Τάκη Σπυριδάκη αποτελούσε αγαπημένο συνεργάτη του σκηνοθέτη Νίκου Νικολαϊδη με τη συμμετοχή του στην ταινία "Γλυκιά Συμμορία" του τελευταίου, να δημιουργεί αίσθηση. Επίσης, αξιοσημείωτη ήταν η κινηματογραφική του παρουσία στο ρόλο του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στην ταινία Μετέωρο και σκιά, για την οποία κέρδισε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας.

Τη δεκαετία του '80 και '90 ο Τάκης Μόσχος πήρε μέρος σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα, ενώ εμφανίσθηκε και σε ορισμένα τηλεοπτικά σίριαλ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε μόνιμα στη Σκόπελο, όπου είχε ιδρύσει την Ερασιτεχνική Θεατρική Οµάδα Σκοπέλου (ΕΘΟΣ) και όπου δίδασκε θέατρο στο τοπικό γυμνάσιο.
..............................................
Έχει κι αυτό την ομορφιά του ! Δεν το αφαιρώ!
" Επειδή το ιστολόγιο είναι κάτι που δουλεύεται τώρα, υπάρχει
δυστυχώς ιατρικό συμβάν που ευχόμαστε ολόψυχα να το ξεπεράσει!
Πρόβλημα υγείας του Τάκη Μόσχου "
Δυστυχώς δεν το ξεπέρασε!
29 Απριλίου 2919 έφυγε ο Τάκης.

Ο Τάκης έδωσε (01/11/2010) μια μακρά συνέντευξη στο "ΑΝ" που λέει πολλά...




Τάκης Μόσχος

Κάποια βίντεο...

Τάκης Μόσχος - Propaganda.gr
Γλυκιά Συμμορία Μάθημα Ανατομίας
Γλυκιά Συμμορία.... βιολοντσέλο VS Muddy Waters
Στο κάμπινγκ
Ο ηθοποιός που είπε "Ξεκίνησα τα ναρκωτικά με την πρώτη μου ταινία"

Ορέστης Μακρής ( 1898-1975 ): Ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου. Τενόρος οπερέτας - Χαλκίδα

 
Ο πίνακας στο φόντο είναι δικός μου και έχει τίτλο 

"Ο Ξενύχτης" Ήταν ένα ταβερνάκι, προπολεμικά, μετά τη γέφυρα και στις συχνές πυκνές επισκέψεις στην γενέθλια πόλη ο Ορέστης Μακρής το τιμούσε πάντοτε! 

 Ο Ορέστης Μακρής γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1899 στη Χαλκίδα. Σπούδασε φωνητική μουσική στο Ωδείο Αθηνών και στα 20 του στρατεύτηκε και υπηρέτησε στη Μικρά Ασία.

Στη σκηνή πρωτοεμφανίστηκε το 1925 ως τενόρος της ελληνικής οπερέτας και μετά την παρακμή της μεταπήδησε στην επιθεώρηση το 1932. Ο Αντώνιος Βώττης του ανέθεσε το νούμερο τού «μεθυσμένουΟ», που είχε γράψει πριν από τρία χρόνια και δεν έβρισκε τον κατάλληλο ηθοποιό να το ερμηνεύσει. Διέβλεψε ότι ο Μακρής είχε υποκριτικό ταλέντο, εκτός από τη θαυμάσια φωνή του και δεν έπεσε έξω. Τραγουδώντας και παίζοντας το νούμερο «Με λεν μπεκρή» στην επιθεώρηση «Ο παπαγάλος του 1932» με τον θίασο του Σπύρου Πατρίκιου, έγινε εν μία νυκτί πρωταγωνιστής του ελαφρού θεάτρου.

Με τον καιρό τυποποιήθηκε στο ρόλο του μεθύστακα, στον οποίο έδωσε κοινωνικές διαστάσεις· «έπινε» για να ξεπεράσει τα αδιέξοδα της ζωής. Τον ίδιο χαρακτήρα ενσάρκωσε και στον κινηματογράφο το 1950, στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Ο Μεθύστακας».

Παράλληλα, έπλασε τον τύπο του συντηρητικού, γκρινιάρη και ανάποδου γέροντα, που στο βάθος κρύβει καλά αισθήματα, αλλά ταμπουρώνεται πίσω από την παραξενιά του για να επιβιώσει. Τους τύπους αυτούς απαθανάτισε ο κινηματογραφικός φακός στις ταινίες «Ο γρουσούζης» (1952), «Η κάλπικη λίρα» (1955), «Η θεία από το Sικάγο» (1957), «Το αμαξάκι» (1957), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλλήκαρα» (1960), που τον ανέδειξαν σε θεμελιωτή του νεορεαλιστικού ύφους στην υποκριτική, σύμφωνα με τον κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Ο Ορέστης Μακρής - ηθοποιός ευγενής, μετρημένος με σπάνιο ήθος και επαγγελματική ευσυνειδησία - πέθανε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 1975. Η κηδεία του έγινε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο και ήταν πάνδημη.

.............................

Ο Ορέστης Μακρής ήταν φίλος με τον παππού μου Γιώργου Βέγγου κουρέα. Το στέκι τους ήταν η ταβέρνα του Κλεομένη Αθηναίου επί της οδού Παπαναστασίου (αργότερα εκεί ήταν το μαγαζί του Θανάση Λούκα). Στην ταβέρνα αυτή τραγουδούσε και ο πατέρας μου Μάρκος Βουτσάς τον οποίο συμπαθούσε ιδιαίτερα ο Κλεομένης σε σημείο που βάπτισε τον αδελφό μου Ηλία.

Φιλμογραφία

Μάγος της Αθήνας (1931)

Ο μεθύστακας (1950)

Ο γρουσούζης (1952)

Το κορίτσι της γειτονιάς (1954)

Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)

Καταδικασμένη και από το παιδί της (1955)

Το φιντανάκι (1955)

Αρπαγή της Περσεφόνης (1956)

Η Αθήνα χορεύει ροκ εν ρολ (1957)

Η θεία από το Sικάγο (1957)

Της νύχτας τα καμώματα (1957)

Το αμαξάκι (1957)

Η κυρά μας η μαμή (1958)

Μια λατέρνα μια ζωή (1958)

Το νησί της σιωπής (1958)

Ο Θύμιος τάκανε θάλασσα (1959)

Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959)

Φτώχεια και αριστοκρατία (1959)

Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλλήκαρα (1960)

Οικογένεια Παπαδοπούλου (1960)

Της μιας δραχμής τα γιασεμιά (1960)

Έξω οι κλέφτες (1961)

Ο καλός μας άγγελος (1961)

Τα σκαλοπάτια της ζωής (1962)

Όλα και τη ζωή μου ακόμα (1963)

Τα παλιόπαιδα (1963)

Το μεροκάματο του πόνου (1963)

Αδικημένη (1964)

Κάθε καημός και δάκρυ (1964)

Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του (1964)

Ο ζητιάνος μιας αγάπης (1964)

Οι νταήδες (1964)

Πόνεσα πολύ για σένα (1964)

Τον παλιό εκείνο τον καιρό (1964)

Με πόνο και με δάκρυα (1965)

Οι καταφρονεμένοι (1965)

Ο πόνος του μπεκρή (1966)

Ένα κορίτσι αλλοιώτικο απ' τ' άλλα (1967)

Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός (1967)

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/58
© SanSimera.gr

Λούλα Ν. Σιμιτζή-Παπαθεοδώρου (1918 - 1984): Ποιήτρια, Ηθοποιός, Ζωγράφος - Χαλκίδα

*23 Μαρτίου 1944: Οι Γερμανοί Εκτελούν  20   ομήρους στη Χαλκίδα. Κάποιους (και χωρίς  να ’χουν ενεργή συμμετοχή στον Αγώνα, όπως τον Καβνουδιά και τον Κυλερτζή) τους άρπαξαν την ώρα του πηγαιμού ή της επιστροφής από τη δουλειά τους.

Μεταξύ των προς εκτέλεση ομήρων ήταν και η Λούλα Σιμιτζή. Την έσωσε ο θαυμασμός του Γερμανού Διοικητή για την υποκριτική της δεινότητα σε έργο του Σκαρίμπα, που πρωταγωνίστησε το ’42 πλάι στον μεγάλο Μάνο Κατράκη (Η Γυναίκα του Καίσαρος).

*Απόσπασμα ομιλίας του Κώστα Μπαϊρακτάρη για τους εκτελεσθέντες στη Ριτσώνα τον Μάη του ’44 και την Εθνική Αντίσταση στην Εύβοια, που πραγματοποιήθηκε, από τον Σύλλογο Σιδερίτης στο έφαλον Θέατρο Κωτσοπούλου της Χαλκίδας, την Κυριακή 15-4-2022.

Από τη συλλογή "Νοσταλγίες" (Αθήνα, 1953)

Ευβοικά Γράμματα 1942 Φ3 ΙούληςΣ5 

Ευβοικά Γράμματα 1942 Φ5 Αύγουστος σ7

.  .  .

Ελένη Καλλία ( - ):Νομικός, Ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, συγγραφέας - Χαλκίδα

Θα προτάξω δύο συνδέσμους δια μέσου των οποίων ο αναγνώστης θα ενημερωθεί για την ζωή και το έργο της δημιουργού...

Ι. Ελένη Καλλία

ΙΙ. Συνέντευξη στο " Αν "

Από την "Προοδευτική Εύβοια"

Έργογραφία

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ 1901-1994

Εκδότης ΑΜΜΟΣ

Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 1995

Αριθμός σελίδων 98

ΤΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΔΙΗΓΟΥΝΤΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Εκδότης ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Χρονολογία Έκδοσης Σεπτέμβριος 1998

Αριθμός σελίδων 70

Προτεινόμενες ηλικίες 9-12 ετών

ΟΙ ΔΕΚΑ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΣΑΝ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Εκδότης ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ

Χρονολογία Έκδοσης Μάρτιος 1998

Αριθμός σελίδων 104

[. . .] Κάθε λέξη κι από 'να χελιδόνι / για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» γράφει ο ποιητής, με άλλη αφορμή. Τη δική μας σκέψη όμως μπορεί να την παραπέμψει αυτός ο στίχος στις λέξεις: Ιδέα, Μύθος, Έρως, Χάος, Αρμονία, Τραγωδία, Φιλοσοφία και άλλες παρόμοιες ελληνικές λέξεις που έφεραν πραγματικά την άνοιξη, σ' αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκό πνεύμα, δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό. [. . .] Εάν θελήσει κάποτε ένας άνθρωπος της Δύσης, ένας πολίτης του δυτικού κόσμου, να σας ζητήσει να του μιλήσετε για τη ζωή σας απαντώντας σε δέκα ερωτήσεις, όλες οι χαρακτηριστικές λέξεις που θα χρησιμοποιήσει θα είναι ελληνικές. Θα έχουν γεννηθεί στην αρχαία Ελλάδα και θα χρησιμοποιούνται ολόιδιες όπως και τότε, με το ίδιο νόημα σχεδόν πάντοτε, από όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Είναι οι λέξεις που διαμόρφωσαν το δυτικό ευρωπαϊκό πνεύμα. [. . .] (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ 'Η ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΜΝΙΑΣ

Εκδότης ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ

Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2003

Πως προετοιμάζουμε μια ομιλία, πως την αποδίδουμε, πως ξεπερνάμε το τρακ και πως ελέγχουμε τα συναισθήματα και τη φωνή μας. Πως αναπτύσσουμε τα επιχειρήματά μας και πως εξασκούμε τη μνήμη μας. Τι εκφράζουν οι κινήσεις μας και ποια είναι η σημασία του βλέμματος σε μια ομιλία. Τι πρέπει να ξέρουμε για να μπορούμε να διδάξουμε ένα μάθημα, να πουλήσουμε ένα προϊόν, να επηρεάσουμε γενικά ένα οποιοδήποτε ακροατήριο. Οι "Αγαπημένοι της Πολύμνιας", της μούσας που προστάτευε το προφορικό λόγο, είναι όλοι όσοι μπορούν ν' απαντήσουν σωστά στα παραπάνω ερωτήματα. Όλοι όσοι γνωρίζουν να χειρίζονται το λόγο έτσι ώστε να μπορούν να συγκινούν, να διεκδικούν, να πείθουν. "Η Ρητορική Τέχνη στην καθημερινή ζωή" είναι ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να κάνει κάθε αναγνώστη του "αγαπημένο της Πολύμνιας" (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

.  .  .

Άλκης Παπάς (1922-2019): Ηθοποιός, Θεατρικός συγγραφέας, Ποιητής-Στύρα Ευβοίας

( Ο πίνακας στο φόντο είναι του Picasso, 

δικής μου κατασκευής με πλαστελίνη ως υλικό, 

πάνω σε κόντρα-πλακέ 30χ40 εκ.)

Γεννήθηκε στα Στύρα Ευβοίας το 1922.
Ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός

Ποιητική συλλογή του 1954

Ο Άλκης Παππάς πέθανε το 2018 σε ηλικία 96 ετών και κηδεύτηκε αθόρυβα από τους οικείους του.

Στην τελευταία του συνέντευξη τον Μάρτιο του 2014, ο Άλκης Παπάς είχε αναφερθεί στη γνωριμία του με την Ειρήνη Παπά: «Όταν η Ειρήνη φοιτούσε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, της έκανα ιδιαίτερα μαθήματα. Ετσι γνωριστήκαμε κι ερωτευτήκαμε. Ήμουν στο πλευρό της ως δάσκαλος, όταν έπαιξε στην επιθεώρηση «Ανθρωποι, άνθρωποι» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου. Υποδυόταν μια αριστοκράτισσα σε ένα νούμερο μαζί με τον Ορέστη Μακρή, που είχε μεγάλη επιτυχία. Τότε ήταν πανάκριβα τα ρούχα, γι’ αυτό έβαλε το φράκο μου για να παίξει».

«Μου την έκλεψες την όμορφη»

Ο έρωτάς τους κατέληξε σε γάμο, παρότι οι γονείς της είχαν κάποιες αντιρρήσεις.

«Παντρευτήκαμε στη Θεσσαλονίκη μεταξύ δύο παραστάσεων, όταν παιζόταν το έργο μου “Ερωφίλη” με την αδελφή μου, την Κρινιώ Παπά και τον Σπύρο Μουσούρη, αλλά και τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Ανδρέα Μπάρκουλη, που έκανε ένα ρολάκι. Ο πατέρας της, όταν τον γνώρισα, μου είπε: " ‘Α, μου την έκλεψες την όμορφη", αλλά στη συνέχεια είχαμε καλές σχέσεις. Προς το τέλος της στρατιωτικής θητείας μου -κράτησε τρία χρόνια και η Ειρήνη ερχόταν και με έβλεπε- χωρίσαμε φιλικά. Τότε έφυγε για το εξωτερικό σημειώνοντας αμέσως μεγάλη επιτυχία κι από την πρώτη της δουλειά χρησιμοποίησε το δικό μου επίθετο και όχι το Λελέκου, που είναι το δικό της.

«Επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην Αθήνα παίρνει μέρος στη ραδιοφωνική εκπομπή μου ‘Το Λυχνάρι του Αλαντίν’ και μου λέει: ‘Αλκη, σε πειράζει να κρατήσω το όνομά σου, γιατί έτσι έχω αρχίσει να γίνομαι γνωστή στο εξωτερικό;’. Της απάντησα πως δεν είχα κανένα πρόβλημα. Μάλιστα είχε έρθει η Λίντα, η αδελφή της, να μου ζητήσει να υπογράψω ένα χαρτί γι’ αυτό το θέμα, αλλά της είπα ότι ο λόγος μου είναι συμβόλαιο».

Πηγή: TANEA Newsroom 14/09/2022

Ουρανία (Ράνια) Νταλαχάνη( - ): Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Μουσικός, Λογοτέχνις - Χαλκίδα

                                                                   

Πολυτάλαντη καλλιτέχνις, εξαίρετη ηθοποιός, μουσικός (mezzo soprano) και καλλιτεχνική διευθύντρια του αεικίνητου Θεάτρου Ευρίπου.

Κοντά σαράντα χρόνια στη Χαλκίδα, σύζυγος του Χαλκιδαίου Βασίλη Βαλέρη (σκηνοθέτης, ηθοποιός)καταγράφεται δικαιωματικά ως Ευβοεύς Δημιουργός.

Από οικογένεια πνευματικών ανθρώπων  με δημοκρατικά φρονήματα και με έναν πατέρα, τον Αριστείδη Νταλαχάνη ήρωα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, έχει γερά θεμέλια για να κτίσει τον όμορφο κόσμο της στον χώρο της τέχνης.

Βιογραφικό Ράνιας Νταλαχάνη

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της στο Patrinorama hellenic  μιλάει για την ζωή και το έργο της και την καταθέτω όπως δόθηκε...

Ράνια Νταλαχάνη: Συνέντευξη στο Patrinorama hellenic 

Στα "ΝΕΑ" της 11ης Σεπτεμβρίου 2002 δηλώνει:

«Πιστεύουμε – λέει η Ράνια Νταλαχάνη – πως είμαστε φτωχοί καλλιτέχνες με μια τσιγγάνικη καρδιά, που η φλόγα της μπορεί να ταξιδέψει από τη Χαλκίδα στα πέρατα του κόσμου.

Φτιάξαμε το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου που το θεωρούμε ανάγκη για το κοινό τής Χαλκίδας. Και θα το στηρίξουμε με την παρουσία μας και τη δουλειά μας, αφού το πάθος μας για το θέατρο είναι καθημερινό βίωμα. Το κοινό που δημιουργήσαμε με την πολύχρονη δουλειά μας, θα μας ακολουθήσει. Όλοι οι συντελεστές αυτής της προσπάθειας των γραμμάτων και των τεχνών και στο ξεκίνημα, προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Μεταξύ τους είναι ζωγράφοι, εκπαιδευτικοί, μουσικοί, οικονομολόγοι, επαγγελματίες νομικοί. Όλοι τους είναι άνθρωποι που αγαπούν το θέατρο.

Το Αεικίνητο Θέατρο Ευρίπου ξεκινά την πορεία του με αντάρτες και

ταξιδευτές, πιστεύοντας πως το κοινό πάντοτε απαντά στον διάλογο που ανοίγεις με την ψυχή σου».

Την υπόσχεσή της, αυτή και ο σύζυγός της έως σήμερα, την ετήρησαν μέχρι κεραίας . 

Διπλωματική εργασία της

Ουρανίας Νταλαχάνη με Α.Μ. 7578

2023

“ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΟΥ Β ́ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΑΛΒΑΝΙΑ-ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ-ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΩΝ.”

Ελένη Χατζηαργύρη (1923-2004) : Ηθοποιός - Χαλκίδα

«Είμαι άνθρωπος της πειθαρχίας 

και η πειθαρχία έπαιξε ρόλο 

στο θέατρο και στη ζωή μου. 

Πειθαρχία όχι για μένα, 

αλλά για τους άλλους. 

Πειθαρχώ επειδή σέβομαι τον άλλο, 

εκείνον που με εμπιστεύτηκε.»

Η Ελένη Χατζηαργύρη το γένος Γαρυφαλλίδου, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

Ελένη Χατζηαργύρη-Αφιέρωμα-Αρχεία της ΕΡΤ-1982

Η περίπτωση της Ελένη Χατζηαργύρη στο νεοελληνικό θέατρο του 20ού αιώνα.

Βιογραφικό και ιστορικό πλαίσιο

Η Ελένη Χατζηαργύρη (1923–2004) αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ηθοποιού της μεταπολεμικής γενιάς, της οποίας η καλλιτεχνική ταυτότητα συγκροτήθηκε μέσα από τη συστηματική ενασχόληση με το κλασικό ρεπερτόριο και, κυρίως, με το αρχαίο ελληνικό δράμα. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και προερχόταν από οικογένεια μικρασιατικής καταγωγής, στοιχείο που εντάσσεται στο ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο των προσφυγικών ρευμάτων του Μεσοπολέμου.

Η παρουσία της στο Εθνικό Θέατρο και το αρχαίο δράμα

Θέατρο

Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο ως φοιτήτρια, τον Νοέμβριο του 1942 και έχοντας ήδη παντρευτεί τον Κώστα Χατζηαργύρη, του οποίου το επίθετο κράτησε στην υπόλοιπη ζωή της. Πρωτομεφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στο θεατρικό έργο Rosmersholm του Ιψεν (Henrik Ibsen), στο ρόλο της Rebecca West. Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους για να φθάσει στο Εθνικό Θέατρο, το (1950), και όπου, αργότερα, προσελήφθη ως μόνιμη πρωταγωνίστρια και παρέμεινε επί εικοσαετία (1962 - 1981). Οι θεατρικοί τύποι μέσα από τους οποίους η Ελένη Χατζηαργύρη διέπρεψε και καθιερώθηκε ως κορυφαία δραματική ηθοποιός ήταν το αρχαίο δράμα και το κλασικό ρεπερτόριο. Από τους πρώτους της ρόλους ήταν της Ιούς με τον Αλέξη Μινωτή στον Προμηθέα Δεσμώτη και της Masha στις Τρεις Αδελφές του Τσέχωφ (Anton Chekhov), το 1951, που αποτέλεσαν σταθμούς στην καριέρα της.

Το 1945, σε ηλικία 20 ετών, έπαιξε στο Κρατικό (τότε Βασιλικό) Θέατρο Βορείου Ελλάδος και την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο δυναμικό του θιάσου Κατερίνας Ανδρεάδη - Γιώργου Παππά, ερμηνεύοντας Μπέρναρντ Σω, Πρέσλεϋ, Lillian Hellman και Γιαλαμά. Η επιστροφή της στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σηματοδοτείται από την συμμετοχή της σε έργα Αισχύλου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ξενόπουλου. Παράλληλα συνεργάσθηκε με τους θιάσους Μανωλίδου - Παππά, Μουσούρη - Βεάκη - Παππά, Κοτοπούλη.

Τη δεκαετία του 1950 την υποδέχεται για πρώτη φορά το Εθνικό Θέατρο, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού. Στην συνέχεια δοκίμασε ποικιλία ρόλων και θεατρικών ειδών συνεργαζόμενη με τους θιάσους Νίκου Χατζίσκου, Κώστα Μουσούρη και Μίμη Φωτόπουλου. Θα παίξει Μ. Σκουλούδη, Σαίξπηρ, Δημήτρη Ψαθά, Πρίσλεϋ, Σακελλάριο - Γιαννακόπουλο, Γιαλαμά - Πρετεντέρη, Δημ. Γιαννουκάκη και Στέφ. Φωτιάδη. Το 1962 προσλαμβάνεται ως μόνιμη πρωταγωνίστρια στο Εθνικό Θέατρο όπου παραμένει μέχρι το 1981. Έπαιξε στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, το 1978, που ήταν το κύκνειο άσμα του δασκάλου-σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη. Το Εθνικό Θέατρο θα την ξαναδεχθεί το 1996 ως πρωταγωνίστρια στους Αστεγους της Μαριέττας Ριάλδη και στους Βρυκόλακες του Ιψεν (1997), σε σκηνοθεσία Σπ. Ευαγγελάτου.

Εκτός της μεγάλης κρατικής σκηνής, θα συμπρωταγωνιστήσει ως Αλίνα Σόλνες με τον Δημήτρη Χορν στο Αρχιμάστορας Σόλνες του Ιψεν, το 1983, και ως Άτοσσα με τον Αλέξη Μινωτή στη τραγωδία Πέρσες του Αισχύλου, το 1984. Από το 1987 συμμετείχε στο θίασο του Αμφιθέατρου του Σπ. Ευαγγελάτου, όπου η παρουσία της κορυφώθηκε με τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στην κατά Ευαγγελάτον ερμηνεία της τραγωδίας Ορέστεια του Αισχύλου, το 1990.

Η συνεργασία της Χατζηαργύρη με το Εθνικό Θέατρο, ιδίως κατά την περίοδο 1950–1981, αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Υπό τη σκηνοθετική επιρροή του Δημήτρη Ροντήρη, ανέπτυξε ένα υποκριτικό ύφος βασισμένο στη λιτότητα, την αυστηρή άρθρωση του λόγου και τον έλεγχο της σωματικής έκφρασης.

Οι ερμηνείες της σε έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη καταδεικνύουν μια προσέγγιση που απομακρύνεται από τον ρητορικό στόμφο και προσεγγίζει μια μορφή εσωτερικευμένης τραγικότητας, σύμφωνης με τις αισθητικές αναζητήσεις του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου.

Κινηματογράφος, τηλεόραση και διδακτική προσφορά

Η παρουσία της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση υπήρξε περιορισμένη αλλά ποιοτικά ελεγχόμενη. Η συμμετοχή της στην ταινία Η Αγνή του Λιμανιού (1952) καταγράφεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιλεκτικής της στάσης απέναντι στο μέσο¹⁰. Παράλληλα, η πολυετής διδακτική της δραστηριότητα σε δραματικές σχολές συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση νεότερων ηθοποιών, μεταφέροντας ένα πρότυπο πειθαρχίας και θεατρικής ηθικής¹¹.

Διδασκαλία

Επί σαράντα χρόνια ήταν καθηγήτρια σε πολλές δραματικές σχολές. Η κριτική έγραψε γι' αυτήν ότι υπηρέτησε τη θεατρική ιδέα με συνέπεια, σεμνότητα και αυτοσεβασμό. Ο Κάρολος Κουν την είχε χαρακτηρίσει δραματική ντάμα.

Διακρίσεις

Το 2001 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο και στις 17 Μαΐου 2003, σε ειδική συνεδρία στην Μεγάλη Αίθουσα Τελετών, η Ελένη Χαρζηαργύρη ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, ο Δήμος Χαλκιδέων την ετίμησε με έκθεση φωτογραφίας της Ε. Χατζηαργύρη από το θέατρο και τον κινηματογράφο και, σε ειδική τελετή το Σάββατο 19 Ιουλίου 2003, με ομιλία από τη δημοσιογράφο Ροζίτα Σώκου με θέμα «Η προσφορά της Ε. Χατζηαργύρη στο Ελληνικό Θέατρο και τον Κινηματογράφο».

Προσωπική ζωή

Το 1942, μέσω του Κουν, γνώρισε και παντρεύτηκε τον χρηματοδότη της ίδρυσης του Θεάτρου Τέχνης και αργότερα πεζογράφο Κώστα Χατζηαργύρη και μαζί του απέκτησε ένα γιο, τον Δημοσθένη Χατζηαργύρη. Εγγονή της είναι η επίσης ηθοποιός Σάννυ Χατζηαργύρη. Η διάρκεια του γάμου της ήταν σύντομη (1942-1946). Αργότερα συνδέθηκε επαγγελματικά (στο θέατρο και τον κινηματογράφο), αλλά και συναισθηματικά με τον επίσης ηθοποιό του κλασικού ρεπερτορίου Νίκο Τζόγια. Το 1966 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Νίκο Λίβα που πέθανε το 1982. Ύστερα από σύντομη νόσηση με καρκίνο, η Ελένη Χατζηαργύρη πέθανε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Συμπεράσματα

Η Ελένη Χατζηαργύρη συνιστά πρότυπο ηθοποιού της οποίας η σημασία έγκειται στη διάρκεια, τη συνέπεια και τη βαθιά προσήλωση στην τέχνη της υποκριτικής. Η μελέτη της περίπτωσής της συμβάλλει ουσιαστικά στην κατανόηση της εξέλιξης του ελληνικού θεάτρου κατά τον 20ό αιώνα και της σχέσης παράδοσης και νεωτερικότητας.

Παράρτημα: Συνοπτική εργογραφία 

Θέατρο (ενδεικτικά):
1942 Ρόσμερσχολμ — Ίψεν
1950–1981 Εθνικό Θέατρο
Πέρσες — Άτοσσα
Προμηθέας Δεσμώτης — Ιώ
Ορέστεια — Κλυταιμνήστρα
Τρεις Αδελφές — Μάσα

Κινηματογράφος:
1952 Η Αγνή του Λιμανιού — σκην. Γ. Τζαβέλλας

Τηλεόραση:
1990s Περί Ανέμων και Υδάτων

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

• Carlson, Marvin. Theories of the Theatre. Cornell University Press.

• Esslin, Martin. Theatre of the Absurd. Penguin.

• Κουν, Κάρολος. Το Θέατρο Τέχνης και η εποχή του.

• Πούχνερ, Walter. Θέατρο και Ιστορία στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

• Ροντήρης, Δημήτρης. Σκέψεις για το αρχαίο δράμα.

• Σιδέρης, Γιώργος. Ιστορία του Νεοελληνικού Θεάτρου.

• Αρχεία Εθνικού Θεάτρου (έντυπα προγραμμάτων και παραστάσεων).

                         

ΠΗΓΗ:(1η φωτο) https://square.gr/h-giagia-mou-den-hthele-na-gino.../28266

Θάνος Αλεξανδρής : Δημοσιογράφος, Ηθοποιός, Συγγραφέας - Νέα Αρτάκη

 Θάνος Αλεξανδρής
Δημοσιογράφος, Ηθοποιός,  Συγγραφέας
 Νέα Αρτάκη

                                                                    

Θάνος Αλεξανδρής : Δημοσιογράφος, Ηθοποιός,  Συγγραφέας - Νέα Αρτάκη

Μας λέει:

"Γεννήθηκα στη Nέα Αρτάκη της Εύβοιας, και το μόνο που θυμάμαι από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια είναι ότι δεν μπόρεσα να αποκτήσω έστω κι έναν φίλο. Μέχρι να περάσω στο πανεπιστήμιο, δεν βγήκα ποτέ από την αυλή μας για κοινωνικές συναναστροφές, αφού όλη μου η ζωή ήταν στα ιερατεία, με διακαή πόθο σαν ιεραπόστολος ή και σαν αρχιμανδρίτης να αναζητήσω τη σωτηρία μου. Η Νομική έγινε το άλλοθι για να ξεφύγω, αλλά, όταν ανακοίνωσα στην οικογένεια μου τα καλλιτεχνικά μου όνειρα, ακολούθησαν ομηρικοί καβγάδες. Ακολουθεί Θέατρο Τέχνης, Γιώργος Μαρίνος, όμως μια  θεϊκή συγκυρία με οδηγεί στον μαγικό κόσμο των σκυλάδικων, αλλάζοντας ουσιαστικά τη ζωή μου. Έζησα τη νύχτα στην παραμεθόριο χωρίς ενοχές και αποστασιοποιημένος από πανεπιστημιακές περγαμηνές, ένιωσα πως ένας θεός με επέλεξε να ανοίξω μόνος μου τις πύλες της Κολάσεως και να γευτώ με πάθος το όνειρο. Ακολουθεί μακρόχρονη συνεργασία με την λατρεμένη παιδική μου φίλη Μαλβίνα, για ένα μεγάλο διάστημα μόνιμη στήλη στην Athens Voice και μια ενδιαφέρουσα συμμετοχή σε εκπομπές της Σεμίνας, από τα πιο γενναιόδωρα πλάσματα. Υπερήφανος για τις εκπομπές μας «Trash TV» και «Καρακορτάδα», όπου σημαντικοί άνθρωποι τις αποθέωσαν, όμως για το κανάλι θεωρήθηκαν το όνειδος του σταθμού. Το βιβλίο μου "Αυτή η νύχτα μένει" έγινε ταινία με τον Παναγιωτόπουλο και θεατρική παράσταση με την Κίρκη Καραλή, όμως ακόμη προσδοκώ να γίνει και χορόδραμα από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Το πρόσφατο βιβλίο μου είναι «Του Αγίου Αλμοδοβάρ ανήμερα» από τις εκδόσεις Κάκτος. Αν ξαναγεννιόμουνα, θα ήθελα να αρχίσω από τη νύχτα, να ξαναζήσω πάλι αυτό το ξέφρενο πανηγύρι της χαράς και των αισθήσεων. Γλέντησα, αποθεώθηκα, τρελάθηκα στην κυριολεξία και πέρασα μαγικά, ακυρώνοντας στην ουσία την ατάκα του Χορν στην «Οδό Ονείρων»: «Κανείς δεν ζει αληθινά αυτό που θα ’θελε να ζήσει».

*AthensVoice

Στο χώρο αυτόν, τον απαγορευμένο για τους "καθώς πρέπει", ο Θάνος Αλεξανδρής είναι ο βασιλιάς! Η συνεισφορά του στην απαθανάτιση του "σκυλάδικου" είναι μοναδική και η τηλεοπτική σειρά "Αυτή η νύχτα μένει", βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του, θα "διδάσκεται" στα πανεπιστήμια του περιθωρίου, θα είναι το ευαγγέλιό του.

Γιώργος Βουτσής

Στο κανάλι του στο YouTube Thanos Alexandris άφησα το σχόλιο:

" Γεια σας κ. Αλεξανδρή! Το σπουδαίο με εσάς είναι οτι με το βιβλίο σας ανοίξατε διάπλατα τις πύλες της "κολάσεως", τη στιγμή που οι περισσότεροι, αν μη τι όλοι, προτιμούν την ασφάλεια του "παραδείσου" ! Συγχαρητήρια για την πολιτιστική σας παρέμβαση!". 

" Καρακορτάδα "

Τα βιβλία του:

Έχει γράψει και ένα βιβλίο για τη ζωή του Μανόλη Αγγελόπουλου αλλά απεσύρθη.

....................................................................................................................................................

Ανήμερα τα Χριστούγεννα πήγα με την Νανά στην παράστασή του "Αυτή η  Νύχτα Μένει" που παρουσίασε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος συναντηθήκαμε με τον Θάνο που τα είπαμε για λίγο, μας υπέγραψε τα βιβλία και πολύ το χαρήκαμε!