Γεώργιος Ραχούτης (1981-2026 ): Γλύπτης:Αθήνα-Χαλκίδα

Μέλος της εκπληκτικής, αυτής, οικογένειας καλλιτεχνών

3/1/1981 Γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει και εργάζεται στην Εύβοια.

Πέθανε στις 27/06/2026 μετά από μάχη με τον καρκίνο για ένα έτος.

ΣΠΟΥΔΕΣ

2005 Πτυχίο Γλυπτικής. Ακαδημία Καλών Τεχνών Ρώμης. Εργαστήριο Prof. A. Liberatore.

1997 Ακαδημία Καλών Τεχνών Κατάνιας. Εργαστήριο prof. A. Brankato, Prof. S. Marchese.

1997 Απολυτήριο Τεχνικού Λυκείου Χαλκίδας.

1994-97 Ελεύθερες Σπουδές Σχεδίου-Γλυπτικής, ‘’Ευβοϊκό Κέντρο Τεχνών’’ Χαλκίδα.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

2002 Θεραπευτικές Τέχνες'' Arti Terapie, Πανεπιστήμιο ''La Sapienza'', Πανεπιστήμιο ''Tor Vergata'' Ρώμη.

ΣΥΝΕΔΡΙΑ

2004 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστήμης και Τέχνης, ''Έργα και ιδέες για το περιβάλλον''. Πνευματικό Κέντρο Ερμούπολης Σύρου. Ένωση Ελλήνων Φυσικών, Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

2004 Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο '' Η Παιδαγωγική Σχέση ''.Συνεδριακό Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών. Παιδαγωγικό Τμήμα Πανεπιστημίου Πατρών, ΜΕΝΤΩΡ Εκπαιδευτική.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

2012 Gallery deepArte, Λουγκάνο, Ελβετία. Διοργάνωση ERGO Art Lab, Λουγκάνο, με συνεργασία του Ευβοϊκού Κέντρο Τεχνών Χαλκίδας. Επιμέλεια Φαίδρα Ραχούτη.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ – ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ

2009 Finalist στο Διεθνή Διαγωνισμό Γλυπτικής 23η UBE Biennale -. Yamaguchi Ιαπωνία.

2008 Finalist στο Διεθνή Διαγωνισμό '' luogo Impatto_Arte + relazioni '' . Arteingenua S.p.A., Μπρέσια, Ιταλία.

2006 3ο βραβείο γλυπτικής, Premio Openart 2006. Associazione Culturale Studio d Arte

G. Morabito. Roma, Italia.

2004 2ο Βραβείο Γλυπτικής, Αργυρό μετάλλιο, 4ος Διεθνής διαγωνισμός γλυπτικής ‘’Πόλη της Νοβάρας’’. Art Action, Novara, Italia.

ΓΛΥΠΤΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ

2009 Μνημειακή Γλυπτική ‘’Radiation’’. Πάρκο Γλυπτικής Μουσείο Tokiwa. Yamaguchi, Ιαπωνία.

2008 Μνημειακή Γλυπτική σε πέτρα. Πάρκο Γλυπτικής Δήμου Πόλις Χρυσοχούς Κύπρος.

ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ

2010 Rizoo Association, Portogruaro Italy

2009 Tokiwa Museum . Yamaguchi , Japan.

2008 Arteingenua S.p.A. Brescia, Italia.

2004 Art Action. Novara, Italia.

2002 Δημοτική Πινακοθήκη ΙΡΙΣ Σταυρούπολης.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

2007-2017 Καθηγητής Σχεδίου - Γλυπτικής στο ''Ευβοϊκό Κέντρο Τεχνών '' N.Αρτάκη Ευβοίας.

Το γλυπτό προσφορά του Γιώργου Ραχούτη.

Γοβγίνεια 2024 : Αποκαλυπτήρια μνημείου ηρώων της μάχης των Βρυσακίων στο Ουρδί

Μια επιλογή από τα καταπληκτικά έργα του...

Σταύρος Παπασάββας (1928–2018): Ζωγράφος, Γλύπτης – Σταυρούπολη Ξάνθης, Αυλωνάρι

Βιογραφικό (από τον γιατρό Κ. Σγουρό)

Ο Σταύρος Παπασάββας γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1928 στην Σταυρούπολη Ξάνθης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα από το 1947-1952, όπου παίρνει το πρώτο βραβείο γλυπτικής (πορτραίτο). Το 1953 παρακολουθεί μαθήματα της Σχολής Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Απέκτησε την Γαλλική Υπηκοότητα. Έζησε στην Σουηδία, κατόπιν στις Η.Π.Α., στην Βοστόνη το 1962, όπου ήταν καθηγητής στη Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών. Ουσιαστικά μοιράζεται το χρόνο του μεταξύ Γαλλίας, Ελβετίας και Ελλάδας. 

Ασχολείται με μια ευρεία κλίμακα εικαστικών προβληματισμών που παρουσιάζουν ως αφετηρία δημιουργίας, λόγο ύπαρξης και προορισμό το αρχέτυπο. Στη γλυπτική και στα ζωγραφικά έργα μικτής τεχνικής η γενεσιουργός δύναμη του αρχέτυπου εμπεριέχεται στο διεσταλμένο ανθρώπινο όγκο που παραπέμπει σε πρωτόγονες πηγές γονιμότητας, ολοκλήρωσης, θείου, όπως επίσης και στη γλυπτική του P. Picasso. 

Σε ορισμένα έργα το θέμα έχει χαθεί τελείως, με μοναδικό απομεινάρι το ίχνος της προηγούμενης ύπαρξης, αποτυπωμένο εξπρεσιονιστικά. Στα σχέδιά του ο μνημειακός αρχαϊσμός και η καμπυλόγραμμη νωχελικότητα των γλυπτών τίθεται σε κίνηση, της οποίας ο φρενήρης ρυθμός αντανακλάται στην απελευθέρωση της γραμμής μέσω της αυτόματης γραφής. Στις τοπιογραφίες πραγματεύεται μεταιμπρεσιονιστικά και φοβιστικά παραστατικά ιδιώματα σε παραδοσιακές συνθέσεις. 

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις. Βρετανικό Συμβούλιο-Aθήνα 1953, Charlotenboree-Κοπεγχάγη 1958, «Swetzoff»-Βοστόνη 1963, «Cours Saint-Pierre»-Γενεύη 1979, «Αντήνωρ-1982, 1991, Γκαλερί «Du Perron»-Γενεύη 1987, Γκαλερί «De la Fontation Sophia Antipolis»-Γαλλία 1990, Δελφοί 1995. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις (Πανελλήνιες 1960, 1965, Μπιενάλε Κεραμικής, «Vallauris»-Γαλλία 1978, «Art Basel»-Βασιλεία 1980 κ.α.) 

Έργα του βρίσκονται στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο Μουσείο Βοστόνης, στις Η.Π.Α. κ.α. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ. 

O ζωγράφος και γλύπτης Σταύρος Παπασάββας ζει και ζωγραφίζει στο Αυλωνάρι

Το φως, οι παραλίες, οι ψαρόβαρκες, τ’ ανθισμένα δέντρα, τα ξωκλήσια, με λίγα λόγια όλη η ελληνική φύση κλείνεται μέσα στο έργο του ζωγράφου και γλύπτη Σταύρου Παπασάββα. Κι όταν οι εικόνες αυτές είναι από το Αυλωνάρι και την ευρύτερη περιοχή, όλους μας γεμίζει χαρά και περηφάνια. 

Γιατί ο Σταύρος Παπασάββας εδώ και είκοσι χρόνια ζει και ζωγραφίζει στο χωριό μας. «…Ήρθα το 1989 πρώτη φορά στο Αυλωνάρι, με έφερε ένας φίλος, μου άρεσε το χωριό, οι εξοχές του με τα ποτάμια και τους μύλους, τους χωματόδρομους, τα γραφικά ξωκλήσια. Βρήκα λίγο μετά ένα σπίτι στο παλιό χωριό και τ’ αγόρασα και έτσι το Αυλωνάρι έγινε πατρίδα μου. Ταξίδευα πολύ στο εξωτερικό, στη Γαλλία βρισκόμουνα τον περισσότερο χρόνο, αφού η γυναίκα μου είναι Γαλλίδα, τώρα πλέον ζω ανάμεσα στο Αυλωνάρι και την Αθήνα…». 

Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του Σταύρου Παπασάββα όταν συναντηθήκαμε τον Οκτώβριο στο εργαστήρι του. Τον βρήκα να επισκευάζει μια περίτεχνη κορνίζα που είχε αγοράσει στο Μοναστηράκι για να τοποθετήσει μελλοντικά κάποιο ζωγραφικό του έργο. «…Καθώς βλέπεις κάνω πολλές δουλειές γιατί εκτός από ζωγράφος είμαι και γλύπτης και κεραμίστας…». 

Άνοιξε τη πόρτα της αποθήκης και μου έδειξε τα έργα του. «…Εδώ βρίσκονται μερικά από τα γλυπτά που έχω φέρει στο Αυλωνάρι. Τα περισσότερα είναι στην Αθήνα ο χώρος εδώ είναι μικρός, αλλά έχω στο μυαλό μου πολλές ιδέες. Θέλω να δημιουργήσω στο Αυλωνάρι ένα εικαστικό μουσείο που θα στεγάσει όλα τα έργα μου. Να εδώ έξω, και μου δείχνει το χώρο μπροστά από το εργαστήρι του, που φτάνει μέχρι κάτω το ποτάμι, (η περιοχή για μας τους Αυλωναρίτες λέγεται Λεμάγκανα), τα γλυπτά να τοποθετηθούν ανάμεσα στα δέντρα στο φυσικό τους περιβάλλον απ’ το οποίο προέρχονται και τα ζωγραφικά έργα μέσα εδώ, αφού ο χώρος διαμορφωθεί κατάλληλα. Να έρχεται κόσμος να τα βλέπει, παιδιά, σχολεία. Θα είναι πολύ καλό αυτό για το Αυλωνάρι, αφού τελικά το μουσείο θα μείνει στο χωριό…». 

Εκείνη τη στιγμή μιλούσε με τη ψυχή του. Βρισκόμουνα δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχα γνωρίσει πριν λίγο, όμως η ζεστασιά της καρδιάς και των λόγων του με έκαναν να τον αισθάνομαι πολύ οικείο μου. Ήταν σαν να μου μιλούσε ένας άνθρωπος με προγονικές ρίζες εκατοντάδων χρόνων στο τόπο μας. 

Καθίσαμε και κουβεντιάσαμε πολύ ώρα. Μου εκμυστηρεύτηκε οικογενειακά του μυστικά, επαγγελματικά, μιλήσαμε για το έργο του, τις ανησυχίες του, το χαρακτήρα του. «…Ήμουνα πάντοτε σεμνός, χαμηλών τόνων άνθρωπος. σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών στη ίδια σειρά με το Φασιανό και το Τσόκλη. Εκείνοι είχαν πάντοτε καλές δημόσιες σχέσεις με γκαλερίστες, δημοσιογράφους, περιοδικά. Η τέχνη δεν είναι πάντοτε αυτό που φαίνεται, είναι και αυτό που πλασάρεται από συμφέροντα και συντεχνίες. Και στο χώρο το δικό μας υπάρχουν δυστυχώς πολλές…» 

Για το έργο του έχουν γράψει πολλοί. Να τι λέει η Αθηνά Σχινά, δημοσιογράφος-τεχνοκριτικός με αφορμή την έκθεσή του στο «Συμπόσιο Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών», όπου εκτέθηκαν μια αντιπροσωπευτική ομάδα έργων του, ζωγραφικής, γλυπτικής και κεραμικής, ανάμεσα στα οποία ήταν και αρκετά σχέδια με μολύβι και πεννάκι. «Τον Παπασάββα τον χαρακτηρίζει η ευρηματικότητα της φαντασίας και η τάση συνδυασμών στοιχείων της σύγχρονης πραγματικότητας με το μύθο. Στα σχέδια και τους πίνακές του διακρίνει κανείς μία σχεδιαστική άνεση στην ανάπτυξη των ανθρωπόμορφων όντων του, τα οποία μετασχηματίζονται σε ένα γενεσιουργό τοπίο οικείων και υπερβολικών ιδιοτήτων. 

Τα έργα του Παπασάββα έλκουν το ενδιαφέρον του θεατή, επειδή είναι μέσα από ποικίλους συμβολισμούς αφηγηματικά, αναφορικά με τη μυθική διαπραγμάτευση των θεμάτων τους και μνημειακής έμπνευσης, εφόσον τάση του καλλιτέχνη είναι να διαστείλει τα γεγονότα στο χώρο και τον χρόνο, αποδίδοντας την ιδιώνυμη σημασιολογία τους. Η σημασιολογία αυτή, ωστόσο, δεν εξαιρεί τη συναισθηματική παράμετρο, αποκλίνοντας μάλιστα προς ένα γονιμοποιητικό ερωτισμό, με τονισμένες σε πολλά σημεία, τις αισθησιακές του πτυχές…» 

«…Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Παπασάββας έχει εμπνευστεί από τον πρώιμο Κυβισμό και τον Σουρεαλισμό, αν και η πολύχρονη πορεία του δηλώνει πως έχει περάσει εκφραστικά από διάφορα στάδια εικαστικών ιδιωματισμών. Εκλεκτικές συγγένειες μπορούμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε με το κλίμα του Chagall και του Picasso, με τους ντανταιστές και τους εξπρεσιονιστές…» 

«…Στη γλυπτική όσο και στην κεραμική, η ελευθερία που αποκτά ο καλλιτέχνης είναι μεγαλύτερη, μολονότι περισσότερο εντυπωσιάζει η τεχνογνωστική του ικανότητα, σχετικά με τα υλικά και τους τρόπους απόδοσης των μορφών. Ο Παπασάββας ξεκινά από τυχαία ευρήματα, ή σκοπίμως άλλοτε επιλεγέντα, τα οποία του προσφέρουν κίνητρα αναμόρφωσης και μετασχηματισμών. Οι μεγάλες ανεικονικές φόρμες στη κεραμική του, θα μπορούσαν, εάν συγκεντρώνονταν κάποτε σε ενότητα να μας γνωρίσουν ένα μεγάλο και αγνοημένο στην ίδια του τη χώρα καλλιτέχνη…» 

Αυτός είναι ο Σταύρος Παπασάββας. 

Δείχνοντάς μου τις ακουαρέλες με θέματα παρμένα από τη φύση του Αυλωναρίου μου είπε και τούτο. «Παρότι ζω τόσα χρόνια εδώ, εκτός από δυο-τρεις ανθρώπους, ο υπόλοιπος κόσμος δεν γνωρίζει το έργο μου. Το ΡΟΠΤΡΟ είναι μια καλή αφορμή να δουν όλοι στο Αυλωνάρι τι καλλιτέχνης είναι αυτός ο Παπασάββας, που ζει και κινείται ανάμεσά τους…» 

Του υποσχέθηκα το ερχόμενο καλοκαίρι να οργανώσουμε μια έκθεση ζωγραφικής στο Αυλωνάρι και η ιδέα του άρεσε. Όμως αυτό που προέχει είναι να στηρίξομε αυτόν τον άνθρωπο στη δημιουργία του Εικαστικού Μουσείου. Το ΡΟΠΤΡΟ και οι φίλοι του θα πρωτοστατήσουν με κάθε μέσον σ’ αυτή τη προσπάθεια. Αλλά και η δημοτική αρχή θα πρέπει να δει το θέμα ευνοϊκά. Ένα εικαστικό «Μουσείο Σταύρου Παπασάββα» στο Αυλωνάρι θα αποτελέσει ένα ζωντανό πολιτιστικό οργανισμό και θα αναβαθμίσει όχι μόνο το χωριό μας, αλλά ολόκληρη την Εύβοια.

Ο Σύλλογος φίλων των τεχνών «ΑΝΕΜΗ» της περιοχής Κύμης – Αλιβερίου εξέδωσε ανακοίνωση για το θάνατο του Σταύρου Παπασάββα και εκφράζει τα συλλυπητήριά του στη σύζυγό του.

“Ο τόπος μας έχασε σήμερα, 27 Ιανουαρίου 2018, ένα σπουδαίο καλλιτέχνη, το Σταύρο Παπασάββα. Ένα ζωγράφο και γλύπτη Παγκοσμίου εμβέλειας.

Ο Σταύρος αφήνει πίσω του ένα μεγάλο κενό, αφήνει όμως πολύτιμη κληρονομιά, το σπουδαίο έργο του.

Για όλους εμάς που ζήσαμε μαζί του τα τελευταία χρόνια, ήταν ο φίλος ο διανοούμενος που αποζητούσαμε τη συντροφιά του.

Ο Σύλλογος ΑΝΕΜΗ του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στη σύζυγο και πολύτιμη σύντροφο της ζωής του Μαρί”.

Θόδωρος Βασιλείου (1917–1993): Γλύπτης – Αυλωνάρι Ευβοίας

Θόδωρος Βασιλείου (1917–1993)
: Γλύπτης – Αυλωνάρι Ευβοίας

Θόδωρος Βασιλείου (1917–1993): Γλύπτης – Αυλωνάρι Ευβοίας

Λίγοι στο Αυλωνάρι και την Εύβοια γνωρίζουν τον γλύπτη Θόδωρο Βασιλείου. 

Κι ακόμη λιγότεροι ότι αντλεί την καταγωγή του από το χωριό μας.

Ο πατέρας του Γιάννης Βασιλείου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αυλωνάρι. 

Η οικογένειά του ήταν πολυμελής και είχε οκτώ αδέλφια. Τον Σταμάτη, τον Ανδρέα, τη Βασίλω (Ξενικού), την Επιστήμη (Καγκέλη), την Καλή (Παπανικολάου), την Μαρία (Τζωρτζή) και τον Βασίλη. Ο Γιάννης ήταν το τελευταίο παιδί και γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του γι’ αυτό και πήρε το όνομά του.

Αφού τελείωσε το σχολαρχείο στη Κύμη, πήγε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την μαρμαρογλυπτική στο εργαστήριο του Τήνιου γλύπτη Γιάννη Λαμπαδίτη, την κόρη του οποίου παντρεύτηκε αργότερα και απέκτησαν πέντε παιδιά. Τους Θόδωρο, Κώστα, Χριστίνα, Βασίλη και Μαρία.

Ο Θόδωρος γεννήθηκε το 1917. Θεωρούσε τον εαυτό του γνήσιο τέκνο του Αυλωναρίου. Ερχόταν συχνά στο χωριό μας για να επισκεφθεί τους συγγενείς του. Παντρεύτηκε την Ηλέκτρα Παπαθανασίου και απέκτησαν μία κόρη. Το μνημείο των ηρώων στη κεντρική πλατεία του Αυλωναρίου είναι δικό του έργο.

Δημήτρης Σγούρος

Η ζωή του καλλιτέχνη όπως ξετυλίγεται μέσα από τη δίνη των αναταραχών του 20ου αιώνα.

Πόσο ακατόρθωτο μοιάζει αλήθεια να προσπαθείς να επιβληθείς σε ένα τόσο σκληρό -αλλά και ευγενικό- υλικό όπως το μάρμαρο και να του δώσεις τη μορφή ενός Παπαδιαμάντη, ενός Σικελιανού, του Δίκαιου Αριστείδη και του Περικλή; Αυτή η αναμέτρηση με το συγκεκριμένο υλικό υπήρξε και ο αγώνας της ζωής του Θόδωρου Βασιλείου, του γλύπτη που ατένισε με σεβασμό το μάρμαρο αλλά και τον πηλό, την πέτρα, τον μπρούντζο, το σίδερο , το ξύλο. Του γλύπτη των «άδολων» σχημάτων όπως ανέφερε ο Πικιώνης τον οποίο 20 χρόνια μετά το θάνατο του (στις 15 Δεκεμβρίου 1993) τον τιμά με μια μεγάλη αναδρομική έκθεση που ξεκινά την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου η Πινακοθήκη Λέφα στο Ψυχικό.

Από την προτομή του Ελευθερίου Βενιζέλου στο αεροδρόμιο των Σπάτων έως τις προτομές του Δίκαιου Αριστείδη και του Περικλή στην αίθουσα της υποδοχής Βουλής των Ελλήνων, ο Θόδωρος Βασιλείου είναι, αναμφισβήτητα, ο γλύπτης που έχει αιχμαλωτίσει στην αιωνιότητα ίσως περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο μορφές – πρότυπα του κλασσικού και του νεώτερου ελληνισμού. Και όχι μόνο. Το θηλυκό ελάφι στην είσοδο του λιμανιού της Ρόδου που (μαζί με το αρσενικό απέναντί του) «ανταγωνίζεται» τον Κολοσσό της Ρόδου ο οποίος προϋπήρχε στη θέση αυτή -ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου- αλλά και το Μνημείο της Κυπριακής Αντίστασης με την τόσο εύγλωττη καρτερική μορφή της μάνας (για πολλούς το καλύτερο έργο του) αναγάγουν τον Βασιλείου σε έναν από τους σημαντικότερους ΄Ελληνες γλύπτες του 20ου αιώνα. Κι αν ο Βασιλείου είναι ο γλύπτης της αψεγάδιαστης φόρμας, αυτό δεν θα μπορούσε παρά να το οφείλει στον δάσκαλό του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, τον νατουραλιστή γλύπτη, Κώστα Δημητριάδη, ο οποίος του εδραίωσε την πεποίθηση ότι κάθε γλυπτό πρέπει να είναι τέλεια σχεδιασμένο για να μπορέσει να σταθεί και ν’ αντέξει στις διάφορες μεταβολές κι’ αφαιρέσεις που τυχόν θα δεχθεί.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917, μια εποχή με τον πολιτικό διχασμό στο απόγειό του, αλλά με έντονη πνευματική παραγωγή καθώς διαφαινόταν το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Βασιλείου στράφηκε προς τη γλυπτική καταρχάς διότι η οικογενειακή του παράδοση ήταν συνδεδεμένη με τη συγκεκριμένη μορφή τέχνης και μέσω Τήνου και μέσω Εύβοιας. Ο παππούς του από τη μεριά της μητέρας του, Ιωάννης Λαμπαδίτης, ήταν Τήνιος γλύπτης. Κι ο πατέρας του, που καταγόταν από την Εύβοια, είχε βιοτεχνία μαρμάρων και ήταν και ο ίδιος μαρμαρογλύπτης. Στα 15 του χρόνια αποφάσισε να ακολουθήσει μαθήματα σχεδίου από τον Βάσο Γερμένη και ως απόφοιτος Γυμνασίου η πορεία του φαινόταν πλέον να διαγράφεται κατευθείαν προς την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με τις ευλογίες των δικών του. Το 1936 έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΚΤ και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1940, σπουδαστής και στρατευμένος, παντρεύτηκε την Ηλέκτρα Παπαθανασίου με την οποία απέκτησαν μια κόρη. Οι σπουδές του στη σχολή και οι οικογενειακές του υποχρεώσεις συνέπεσαν και μάλιστα τα χρόνια της Κατοχής. Πως ήταν, άραγε, να σπουδάζει κανείς στην ΑΣΚΤ την εποχή της μεταξικής δικτατορίας και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Απλά … ατέλειωτο αν σκεφτεί κανείς ότι λόγω των αξεπέραστων δυσκολιών της εποχής ο Βασιλείου αποφοίτησε το 1944 (κι αυτό ήταν ένας μικρός άθλος…) την ώρα που η Ελλάδα εισερχόταν σε μια νέα δίνη, αυτή του εμφυλίου. Η αποφοίτησή του από την ΑΣΚΤ συνοδεύτηκε, μάλιστα, με δύο διακρίσεις: δυο επαίνους γυμνού, βραβείο ημίγυμνου και βραβείο γλυπτικής σύνθεσης. Είναι από τις λίγες διακρίσεις του Βασιλείου, ο οποίος παρέμεινε πάντα σιωπηλός κι αθόρυβος προτιμώντας την ειρηνική ατμόσφαιρα του εργαστηρίου του από τη φασαρία των χειροκροτημάτων.

Από τις πρώτες του καλλιτεχνικές εμφανίσεις ήταν το 1949 στον «Παρνασσό» σε μια ομαδική έκθεση. Από τότε έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές και Πανελλήνιες εκθέσεις και στο εξωτερικό στην Biennale Αλεξανδρείας το 1961, στο Βουκουρέστι και στην Άγκυρα το 1962, στις εκθέσεις Ευβοέων Καλλιτεχνών το 1962 και το 1965 κ.α.

Αναμφισβήτητα από τις πιο λαμπερές παρουσιάσεις του έργου του ήταν στην πλωτή έκθεση στο υπερωκεάνειο «Βασίλισσα Άννα-Μαρία» το 1967 που παρουσιάστηκε στον Πειραιά αλλά και στην Νέα Υόρκη. Ο ίδιος εξέθεσε επίσης στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Αθηνών το 1973, στην Διεθνή Έκθεση Ζωγραφικής-Γλυπτικής-Χαρακτικής στο Δημοτικό Πνευματικό Κέντρο Αθηνών το 1976, στις ομαδικές εκθέσεις Ελλήνων και Ξένων Καλλιτεχνών της Διεθνούς Ένωσης Καλών Τεχνών Ι.Α.G. το 1979, το 1982 και το 1984.

Μεγαλώνοντας και μεστώνοντας καλλιτεχνικά αναζήτησε μέσα από μια φυσική ανάγκη την απλοποίηση της φόρμας. Αποτέλεσμα, να αφήσει τη ρεαλιστική αναπαράσταση και να ακολουθήσει την αφαιρετική, όπου έδωσε προβάδισμα στην ευθεία γραμμή με ανεπαίσθητες, ελάχιστες ή και καθόλου καμπύλες γραμμές για να καταλήξει στην αφηρημένη.

Είτε ρεαλιστικά, είτε αφαιρετικά, είτε αφηρημένα, πάντως, τα γλυπτά του διαπερνούνται από ένα βαθύ αίσθημα που διακρίνεται πίσω από το πλάσιμο των επιφανειών και το τέλειο στήσιμό τους.

Πολλά έργα του έχουν στηθεί σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Χαρακτηριστικά:

1958: Το θηλυκό Ελάφι, είσοδος λιμένα Ρόδου

1958: Ανδριάντας του Ν. Δημητρακόπουλου, Καρύταινα

1961: Ανδριάντας του ήρωα Παπανίκα (1821), Καστανιά Κορινθίας

1961: Μνημείο Κυπριακής Αντίστασης, Παλαιοχώρι, Λευκωσία, Κύπρος

1962: Προτομή Α. Σικελιανού, Νιδρί, Λευκάδα

1972: Ηρώο Πεσόντων, Παπάγου, Αττική

1975: Άγαλμα Αταλάντης, Αταλάντη, Φθιώτιδα

1975: Προτομή μουσουργού Καρέρ, Εθνική Λυρική Σκηνή, Αθήνα

1976: Προτομές Δίκαιου Αριστείδη και Περικλή, Αίθουσα υποδοχής 

Βουλής των Ελλήνων

1980: Μητρότητα, Είσοδος Μαιευτηρίου Ιασώ, Αθήνα

1983: Κεφαλή Αθηνάς, Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών

2002:Προτομή Ελευθερίου Βενιζέλου, Αεροδρόμιο Σπάτων, Μουσείο Βενιζέλου

2003: Προτομή Φιλοκτήτη Οικονομίδη, Ιδρυτή Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών,

Ωδείο Αθηνών, λεωφόρος Β. Κωνσταντίνου

2003:Προτομή Μποδοσάκη-Αθανασιάδη, Ίδρυμα Μποδοσάκη, Λεωφόρος Αμαλίας, Αθήνα

2007: Προτομή Ελευθερίου Βενιζέλου, Σπίτι Βενιζέλου, Χανιά

Ο Βασιλείου έφυγε από τη ζωή το 1993 σε ηλικία 77 ετών. Οι προτομές, όμως, που σμίλεψε και εκτείνονται από το Παλαιοχώρι της Λευκωσίας έως την Εθνική Λυρική Σκηνή της Αθήνας τον κάνουν με έναν τρόπο «παρόντα». ΄Όχι μόνο στις παλαιότερες αλλά και στις νεώτερες γενιές όπως αποδεικνύει η πρόσφατη δωρεά του γλυπτού «Κουκουβάγια» στο προαύλιο του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέου Ψυχικού από τη σύζυγό του, Ηλέκτρα Βασιλείου.

Την έκθεση που επιμελείται η Ελίζα Γερολυμάτου, υποστηρίζει εκτενές εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά από την 3η Δημοτικού έως και την 2α Γυμνασίου _ δωρεάν και ανοιχτό σε όλα τα σχολεία του Νομού Αττικής και της Περιφέρειας. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα οργανώνεται με την ευγενική υποστήριξη της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Φιλοθέης – Ψυχικού.

Από το: http://www.thetoc.gr/politismos/article/thodwros-basileiou-o-gluptis-pou-ta-ebale-me-ton-kolosso-tis-rodou

Ζήσης Αφερίμ (1915 – 1976) : Γλύπτης, Κεραμίστας - Ιστιαία

Ζήσης Αφερίμ (1915 – 1976)
 Γλύπτης, Κεραμίστας από Ιστιαία 

                                                            

Ζήσης Αφερίμ (1915 – 1976) : Γλύπτης, Κεραμίστας από Ιστιαία 

Σπούδασε γλυπτική στη Σχολή Καλών Τεχνών(1949), όπου και βραβεύτηκε για τον κορμό ενός αγάλματος.Υπήρξε μαθητής του Μιχάλη Τόμπρου.Με την τέχνη του ασχολήθηκε κυρίως μετά το 1959.Το 1965 συμμετείχε στη μπιενάλε της Φιλοθέης και το 1966 και 1974 απέσπασε δύο χρυσά βραβεία στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Φιλοτέχνησε πολλά γλυπτά, αρκετά από τα οποία έχουν στηθεί σε δημόσιους χώρους. Στα έργα του συνδυάζονται τα διδάγματα της κλασικής γλυπτικής παράδοσης με τα νεωτεριστικά ρεύματα της αφαίρεσης και της απλοποίησης, διαποτισμένα από μια έντονη αίσθηση ελληνικότητας. Ως κεραμίστας διακρινόταν για την εφευρετικότητα, τη λεπτή επεξεργασία και τον διακοσμητικό πλούτο.
Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας.
- Η αντιστασιακή Μαρία Μπέικου γράφει..." ένας φίλος μου γλύπτης ο Ζήσης Αφερίμ έφιλοτέχνησε επιτύμβια στήλη που παριστά μια γυναίκα να βαστά μια λήκυθο" Ήταν το τελευταίο έργο του.

Μνημειακό έργο του γλύπτη Ζήση Αφερίμ στη νέα αναβαθμισμένη πλατεία Αρτεμισίου (παριστά μια γυναίκα να βαστά μια λήκυθο" )

Γιάννης Κοντζιάς, Δήμαρχος Ιστιαίας Αιδηψού: «Η απόδοση τιμής στους πεσόντες είναι καθήκον και μέσα από την πράξη αναδεικνύεται η ανάγκη αναγνώρισης του καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε το πρωτότυπο μνημειακού έργου στο Αρτεμίσιο.

Ο δημιουργός άγνωστος στους κατοίκους ενώ κανείς δε θυμάται καθαρά ούτε την τοποθέτησή του (περί το 1950) στην πλατεία του χωριού.

Η πανάρχαια όμως ανάγκη της υστεροφημίας του καλλιτέχνη με την υπογραφή πάνω στο έργο, αποκαλύπτει τον σπουδαίο Ξηροχωρίτη γλύπτη Ζήση Αφερίμ.»

ΣΣ: Όπως αναφέρει ο Αλέξανδρος Καλέμης, ο Ζήσης Αφερίμ γεννήθηκε στο Ξηροχώρι στις 23 Σεπτεμβρίου 1915. Από μικρός είχε δώσει δείγματα του μεγάλου ταλέντου του. Σπούδασε Γλυπτική και Κεραμική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου γνώρισε πολλές τιμητικές διακρίσεις. Διατηρούσε εργαστήριο κεραμικής στο Μαρούσι. Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, υπέστη πολλά δεινά μεταξύ των οποίων ήταν και η πυρπόληση του σπιτιού του στο Μαρούσι και η καταστροφή πολλών έργων του.

Πληθωρικό και πολυβραβευμένο το έργο του Ζήση Αφερίμ. Πολλά έργα του κοσμούν σήμερα τις Εθνικές Πινακοθήκες Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται προτομές από μάρμαρο ή χαλκό καθώς και πολλά ηρώα πόλεων και χωριών της Εύβοιας. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως εκτός από το ηρώο του Αρτεμισίου έχει φιλοτεχνήσει επίσης τα Ηρώα των Καματριάδων και του χωριού της Αιδηψού (ίσως και κάποια άλλα ακόμη)

Ο Ζήσης Αφερίμ πέθανε ξαφνικά στις 26 Οκτωβρίου 1976 από καρδιακό επεισόδιο και κηδεύτηκε στο Μαρούσι.

 

+

Τα τέσσερα παραπάνω δημιουργήματα είναι από το φωτογραφικό αρχείο 

του Θ.Σκούρα και ελἠφθησαν από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους Ν. Ευβοίας

    Γλυπτό στο ηρώο του χωριού Καματριάδες της Ιστιαίας, στην Εύβοια, έργο του Ζήση Αφερίμ.

Τεύχος 40-42 Ιούνιος Αύγουστος 1961- 25

"Ευβοϊκός Λόγος" 

Τεύχος 25-26 Μάρτης-Απρίλης 1960- 03

    

...

       

(Το παραπάνω άρθρο ελήφθη από τον "Ευβοϊκό Λόγο":

Τεύχος 25-26 Μάρτης-Απρίλης 1960.)