Λέλη Σταματοπούλου (1950- ): Ποιήτρια-Χαλκίδα

Αναδημοσίευση από το "Ευβοϊκό Ανθολόγιο" 
"Νέα Προοδευτική Εύβοια". Γράφει ο Κωστής Δεμερτζής.

2023 03 31 

2023 04 07 

Στέφανος Ροζάνης (1942- ) : Φιλόσοφος, Συγγραφέας, Ποιητής - Κάρυστος

Ο Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού "Σημειώσεις". Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης, και επί 10 χρόνια στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Σήμερα διδάσκει φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδος. Είναι συγγραφέας δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνονται:

(2017)   Σολωμικά, poema (2016)   Δύο δοκίμια πολιτικής αισθητικής του ρομαντισμού, Εξάρχεια (2015)   Διανοούμενοι και νεωτερικότητα, Εξάρχεια (2014)   Διαλέξεις για τον ρομαντισμό, Εξάρχεια (2013)   Εκδοχές της πόλης, Εξάρχεια (2013)   Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο, Σύγχρονη Έκφραση (2013)   Ομοίωμα δημοκρατίας, Εξάρχεια (2012)   Λόγος αποσπασματικός περί του θείου έρωτος, Ψυχογιός [κείμενα, επιμέλεια σειράς] (2010)   Προβλήματα ερμηνευτικής, Σάκκουλας Αντ. Ν. (2008)   Villa Santos Dumont: Κείμενα για τον Κώστα Παπαϊωάννου, Κάκτος (2008)   Ένας λανθάνων ρομαντισμός, Μεταίχμιο (2008)   Οι αλληλουχίες των θραυσμάτων, Ύψιλον (2007)   Για μια φιλοσοφία της αποκάλυψης, Ψυχογιός [κείμενα, επιμέλεια σειράς] (2006)   Walter Benjamin, Μεταίχμιο (2006)   Κρύπτη, Έρασμος (2005)   Ήταν ώρα, Έρασμος (2005)   Λόγος αποσπασματικός περί του θείου έρωτος, Ψυχογιός [κείμενα, επιμέλεια σειράς] (2005)   Λόγος περί των αγγέλων, Futura (2004)   Για το πνεύμα της ουτοπίας, Μεταίχμιο (2003)   Αποσπάσματα ενός μύθου, Μεταίχμιο (2003)   Το κείμενο και ο σωσίας του, Ψυχογιός [κείμενα, επιμέλεια σειράς] (2002)   Ezra Pound ένας νεωτερικός Οδυσσέας, Ροές (2002)   Ο αδιανόητος θάνατος, Ερατώ (2001)   Αντιμαχία, Ερατώ (2001)   Μελέτες για τον ρομαντισμό, Πλέθρον (2000)   Σολωμικά, Ίνδικτος (1999)   Θείος έρως, Ελληνικά Γράμματα (1997)   Ερμηνευτικές αναγνώσεις, Ελληνικά Γράμματα (1997)   Η αισθητική του αποσπάσματος, Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν (1997)   Ο μεσσιανισμός και η ηθική φιλοσοφία του Emmanuel Levinas, Πόλις (1996)   Η ερμηνευτική ως πράξη και θεώρηση, Ελληνικά Γράμματα (1995)   Ο σύγχρονος ιουδαϊσμός, Ελληνικά Γράμματα (1994)   Η λύτρωση μέσω της απουσίας, Παρουσία (1993)   Το εξόριστο όνειρο, Ύψιλον (1991)   Περιφραστική σπουδή, Άγρα (1991)   Τέλλος Άγρας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (1990)   Προσωπικοί λογαριασμοί, Ύψιλον (1989)   Κτερίσματα, Έρασμος (1988)   Διονύσιος Σολωμός, Ύψιλον (1987)   Η ρομαντική εξέγερση, Ύψιλον (1986)   Η κλασική αρχαιότητα στη σκέψη του Καρλ Μαρξ, Ύψιλον (1986)   Η ταφή, Έρασμος (1984)   Αποσπάσματα από ένα τοπίο, Βιβλιοπωλείον της Εστίας(1983)   Ο καθρέφτης και το είδωλο, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (1982)   Σπουδές στον Διονύσιο Σολωμό, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.) (1976)   Δοκίμια κριτικής, Βιβλιοπωλείον της Εστίας(1976)   Το δαιμονιακό ύψιστο, Εκδόσεις των Φίλων.

Η τεράστια εργογραφία του σε έναν σύνδεσμο: Στ. Ροζάνης - Εργογραφία

Τα βίντεο που ακολουθούν είναι επιλεγμένα...

Στον "Ιανό"

Ρομαντισμός-Ουτοπία

και πάρα πολλά άλλα βίντεο στο YouTube

Ας δούμε και ας αναλύσουμε κάποια από τα ποιήματά του...

Ι. Ώρες

Ώρες που περίμενα ν’ αδειάσει το σπίτι

Μ’ ένα ραβδί παραπλανημένου μάγου

Να γίνει ενδιαίτημα ονείρων

Και χώρος ακατοίκητος

Απ’ τις σκιές που ρίχνουν τα πράγματα στους τοίχους

Απ’ τις φωνές πού ανασύρουν τα πεπραγμένα της ημέρας

Από τις προσδοκίες εγκλεισμού όσων έδιάβηκαν το κατώφλι

Ώρες πού διέσυραν τη μνήμη

Που απειλητικά την έσυραν εκεί πού εξαντλείται όπως κάτι

χιλιοειπωμένο

Όπως η οικειότητα ανάμεσα σε παλιούς εραστές

Ώρες που έβλεπα το πρόσωπο σου σ’ έναν καθρέφτη

...................................................

*Από τη συλλογή “Ανεπίδοτο”, Εκδόσεις “Έρασμος”, 2004.

Ανάλυση

Το ποίημα αρθρώνει έναν εσωτερικό μονόλογο γύρω από τον χρόνο της μοναξιάς και της αναμονής, όπου ο ομιλητής επιδιώκει την απογύμνωση του χώρου από την καθημερινή του χρηστικότητα για να τον μετατρέψει σε πεδίο εσωτερικής εμπειρίας.

Οι «ώρες» λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο και δηλώνουν έναν ειδικό χρόνο: όχι τον αντικειμενικό, αλλά τον ψυχικό. Είναι οι ώρες που ο ποιητής περιμένει «ν’ αδειάσει το σπίτι», δηλαδή να αποσυρθούν οι άλλοι, οι θόρυβοι, τα ίχνη της ημέρας. Το σπίτι δεν είναι απλώς φυσικός χώρος· είναι φορέας μνήμης, σχέσεων, πράξεων. Η επιθυμία του να γίνει «ενδιαίτημα ονείρων» υποδηλώνει τη μετατόπιση από το πραγματικό στο φαντασιακό, από το βιωμένο στο επιθυμητό.

Η εικόνα του «ραβδιού παραπλανημένου μάγου» είναι καίρια: ο ποιητής αναγνωρίζει την αδυναμία ή την ατελή δύναμη της ποιητικής/φαντασιακής μεταμόρφωσης. Δεν πρόκειται για παντοδύναμη μαγεία, αλλά για μια εύθραυστη, ίσως αυταπατηλή προσπάθεια να εξορκιστεί η βαρύτητα της πραγματικότητας.

Οι σκιές των πραγμάτων και οι φωνές που «ανασύρουν τα πεπραγμένα της ημέρας» λειτουργούν ως εισβολές της μνήμης. Το σπίτι δεν αδειάζει ποτέ πραγματικά: κατοικείται από ίχνη, από λόγια, από προσδοκίες «όσων έδιάβηκαν το κατώφλι». Αυτές οι προσδοκίες γίνονται σχεδόν απειλητικές, σαν εγκλεισμός, δείχνοντας ότι οι σχέσεις του παρελθόντος συνεχίζουν να δεσμεύουν τον ομιλητή.

Στο επόμενο επίπεδο, οι ώρες «διασύρουν τη μνήμη». Η μνήμη εδώ δεν είναι λυτρωτική· φθείρεται από την επανάληψη, «όπως κάτι χιλιοειπωμένο». Η σύγκριση με την «οικειότητα ανάμεσα σε παλιούς εραστές» είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική: αυτό που κάποτε ήταν ζωντανό και φορτισμένο, έχει χάσει την έντασή του, έχει γίνει μηχανικό, σχεδόν κουραστικό.

Το τελευταίο στίχο, «Ώρες που έβλεπα το πρόσωπό σου σ’ έναν καθρέφτη», συμπυκνώνει το ποίημα. Ο Άλλος δεν εμφανίζεται άμεσα, αλλά ως αντανάκλαση. Η μνήμη του προσώπου συγχέεται με την εικόνα του ίδιου του ομιλητή, υποδηλώνοντας ταύτιση, απώλεια ορίων ή τη βαθιά εσωτερίκευση της σχέσης. Ο καθρέφτης γίνεται χώρος όπου το παρελθόν επιστρέφει όχι ως παρουσία, αλλά ως φάντασμα.

Συνολικά, το ποίημα μιλά για τον αγώνα ανάμεσα στην ανάγκη για εσωτερική σιωπή και στη βίαιη επιμονή της μνήμης. Οι «ώρες» δεν οδηγούν σε κάθαρση· είναι χρόνος φθοράς, ανακύκλωσης, αλλά και αναπόφευκτης συνάντησης με τον εαυτό μέσω του Άλλου που λείπει.

ΙΙ. Ατοπία

Με κύκλωνες με τα σημάδια σου

Τώρα ψάχνω να βρω σε ποιον ορίζοντα

πλανιέται η φωνή σου

Ποιες λέξεις άρχισαν τον κόσμο

κι έμειναν αφανέρωτες.

Ανάλυση

Εδώ το ποίημα κινείται σε ακόμη πιο συμπυκνωμένη και αφαιρετική τροχιά. Ο τίτλος «ΙΙ. Ατοπία» λειτουργεί ερμηνευτικά από την αρχή: δηλώνει έλλειψη τόπου, αδυναμία εντοπισμού, μια κατάσταση όπου το υποκείμενο και το αντικείμενο της επιθυμίας δεν μπορούν να συναντηθούν σε κοινό χωρικό ή νοηματικό πεδίο.

Ο πρώτος στίχος, «Με κύκλωνες με τα σημάδια σου», είναι ελλειπτικός και βίαιος. Οι «κύκλωνες» υποδηλώνουν αναστάτωση, εσωτερική και κοσμική δίνη. Τα «σημάδια σου» λειτουργούν ως ίχνη ενός Άλλου που δεν είναι παρών, αλλά εξακολουθεί να επιδρά καταστροφικά ή καθοριστικά. Η σύνταξη χωρίς ρήμα εντείνει την αίσθηση απορρύθμισης: δεν περιγράφεται πράξη, αλλά κατάσταση.

Στους επόμενους στίχους, η αναζήτηση μετατοπίζεται από το σώμα στο άυλο. Ο ποιητικός ομιλητής «ψάχνει να βρει σε ποιον ορίζοντα πλανιέται η φωνή σου». Ο ορίζοντας είναι κατεξοχήν όριο που δεν κατακτάται ποτέ· είναι σημείο προσδοκίας και ταυτόχρονα ματαίωσης. Η φωνή δεν ανήκει πια σε συγκεκριμένο πρόσωπο ή τόπο· αιωρείται, αποσυνδεδεμένη, σαν υπόσχεση χωρίς εκπλήρωση.

Η τελική ερώτηση, «Ποιες λέξεις άρχισαν τον κόσμο κι έμειναν αφανέρωτες», διευρύνει το ποίημα από το προσωπικό στο οντολογικό. Οι λέξεις εδώ δεν είναι απλώς επικοινωνιακά μέσα, αλλά αρχές δημιουργίας. Υπαινίσσεται ότι ο κόσμος θεμελιώνεται στη γλώσσα, αλλά όχι σε όλη τη γλώσσα: υπάρχουν λέξεις πρωταρχικές, καθοριστικές, που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Η απουσία τους συνδέεται με την απουσία του προσώπου, της φωνής, της σχέσης.

Σε αντίθεση με το προηγούμενο ποίημα, όπου κυριαρχούσε ο χώρος του σπιτιού και η μνήμη, εδώ κυριαρχεί η έλλειψη τόπου και η αδυναμία εντοπισμού. Η «ατοπία» δεν είναι απλώς συναισθηματική· είναι υπαρξιακή και γλωσσική. Ο ποιητής δεν αναζητά μόνο τον Άλλο, αλλά και τις λέξεις που θα μπορούσαν να τον επαναφέρουν στον κόσμο — λέξεις που, όμως, παραμένουν αφανείς.

Επίλογος

Αν ήταν να πάρεις την ψυχή μου θα ήσουν άγγελος

Μα ξέχασες πως των αγγέλων οι δρόμοι διασχίζουν

τη νύχτα σαν αστραπή

Βγαίνουν στο φως

Γίνονται ένα με της αυγής τα μονοπάτια

Κι υστέρα μας απειλούν όχι με το σκοτάδι

Αλλά με την αιθρία ενός θανάτου που μας χαρίζεται.

Ανάλυση

Ο «Επίλογος» λειτουργεί ως καταληκτική ηθική και υπαρξιακή κρίση, όχι ως συναισθηματικό κλείσιμο. Ο ποιητικός λόγος απομακρύνεται από την εσωτερική αναζήτηση και περνά σε έναν σχεδόν αποφατικό στοχασμό γύρω από τον θάνατο, τη σωτηρία και την ψευδαίσθηση της λύτρωσης.

Ο πρώτος στίχος θέτει μια υπό όρους παραδοχή: «Αν ήταν να πάρεις την ψυχή μου θα ήσουν άγγελος». Ο Άλλος εμφανίζεται ως εν δυνάμει σωτήρας, ως μορφή υπερβατική. Όμως αυτή η δυνατότητα ακυρώνεται αμέσως. Το «μα» εισάγει την αποδόμηση της προσδοκίας: ο Άλλος δεν γνωρίζει –ή δεν σέβεται– τη φύση του αγγελικού. Δεν πρόκειται για άγνοια θεολογική, αλλά υπαρξιακή.

Οι «δρόμοι των αγγέλων» περιγράφονται με καθαρά ποιητική αλλά σαφή λογική: διασχίζουν τη νύχτα «σαν αστραπή», δηλαδή γρήγορα, ακαριαία, χωρίς εγκατάσταση στο σκοτάδι. Η νύχτα δεν είναι τόπος παραμονής αλλά διάβασης. Οι άγγελοι δεν ανήκουν στο σκοτάδι, ούτε το καλλιεργούν. Βγαίνουν στο φως, συγχωνεύονται με «της αυγής τα μονοπάτια». Η αυγή εδώ δεν είναι απλώς νέα αρχή· είναι μεταβατική στιγμή, όπου το σκοτάδι χάνει την εξουσία του χωρίς ακόμη να έχει κυριαρχήσει το πλήρες φως.

Η κρίσιμη ανατροπή έρχεται στους τελευταίους στίχους. Η απειλή δεν είναι το σκοτάδι, όπως θα ανέμενε κανείς, αλλά «η αιθρία ενός θανάτου που μας χαρίζεται». Η αιθρία, συνήθως θετική εικόνα, εδώ αποκτά τρομακτικό χαρακτήρα. Πρόκειται για έναν θάνατο χωρίς τραγικότητα, χωρίς πάλη, χωρίς νύχτα. Έναν θάνατο «χαρισμένο», δηλαδή προσφερόμενο ως λύτρωση, ως ησυχία, ως τέλος χωρίς ρωγμές.

Ο επίλογος, έτσι, δεν καταλήγει σε παρηγοριά. Προειδοποιεί. Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η οδύνη, η απώλεια ή το σκοτάδι, αλλά η αποδοχή ενός καθαρού, φωτεινού τέλους που δεν μας ζητά τίποτα. Ο ποιητής φαίνεται να απορρίπτει τη σωτηρία που δεν περνά από την αγωνία της ύπαρξης. Ο Άλλος αποτυγχάνει να είναι άγγελος όχι επειδή είναι σκοτεινός, αλλά επειδή προσφέρει μια υπερβολικά καθαρή έξοδο.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο «Επίλογος» λειτουργεί ως τελική στάση ευθύνης: η ζωή, όσο σκοτεινή κι αν είναι, προτιμάται από μια αιθρία λύτρωση που ακυρώνει το βάρος και το νόημα της ανθρώπινης εμπειρίας.

 Αναδημοσιεύσεις από το "Ευβοϊκό Ανθολόγιο" 

"Νέα Προοδευτική Εύβοια" Γράφει ο Κωστής Δεμερτζής.

2023 01 06 

2023 01 13 

2023 01 20 

2023 01 27 

2023 02 03 

2023 02 10 

2023 02 17

2023 02 24 



2023 03 03 

2023 03 10 

2023 03 17 

Κωστής Δ. Δεμερτζής : Λόγος για τον Σκαλκώτα (Εκδήλωση του Συλλόγου Φίλων Γιάννη Σκαρίμπα, στο Δημαρχείο Χαλκίδας την14/12/2024

Ο πλέον κατάλληλος ομιλητής, γνώστης του θέματος. 

 

Στον Δημήτρη Δεμερτζή και τον Σπύρο Κοκκίνη.

Δημήτρης Δεμερτζής (1926-2020)

Σπύρος Κοκκίνης (1928-2004)

Στην μνήμη αυτών των πνευματικών, αλύγιστων ηθικά ανθρώπων, το παρακάτω κείμενο...

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΜΕΡΤΖΗ 

Ο σκοταδισμός στη Χαλκίδα και οι διευθυντές των βιβλιοθηκών. 

… διότι άλλας έχουν περί της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας αντιλήψεις

Δημοσιεύουμε δύο κομμάτια από την Επιθεώρηση Τέχνης, Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 1963. Στα επεισόδια που δημοσιεύονται, καταγγέλλονται εκφοβισμοί που δέχονται ο Δημήτρης Δεμερτζής και ο Σπύρος Κοκκίνης, καλοί φίλοι δια βίου και συνεργάτες, για την πνευματική τους παρουσία στη Χαλκίδα. Χάλαγαν την πιάτσα των μετρίων και των ανύπαρκτων; Η πολιτική τους τοποθέτηση – στα αριστερά; Να υπενθυμίσουμε: η εφημερίδα μας διήνυε την πρώτη περίοδο κυκλοφορίας της (από τον Αύγουστο του 1963, διαρκείας ενός έτους). Και συνέλεγε, ήδη, τίτλους τιμής. Δίδοντας τις αναγκαίες απαντήσεις – ασχέτως τιμήματος.

************************************

Ο σκοταδισμός στη Χαλκίδα

Πέρασε απαρατήρητη μέσα στον προεκλογικό σάλο[1] και παρά το γεγονός ότι η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας, η σκοταδιστική ενέργεια εναντίον δύο πνευματικών ανθρώπων της Χαλκίδας. Αντιγράφουμε από την εφημερίδα «Προοδευτική Εύβοια».

«Την 10^ην πρωινήν της 13 Αυγούστου, δευτέραν ημέραν κυκλοφορίας της «Προοδευτικής Εύβοιας», άνευ ουδενός, έστω και τυπικού λόγου, γεγονός δια το οποίον ο καθείς δύναται να βεβαιωθή, εκ της αναγνώσεως του φύλλου μας, ο Δήμαρχος Χαλκιδέων κ. Δημ. Σκούρας, συνοδευόμενος υπό οργάνων το, ύψους δια την περίστασιν δύο μέτρων (!), επεσκέφθη τον φιλολογικόν συνεργάτην μας, ως και των ετέρων εν Χαλκίδι εκδιδομένων εφημερίδων, Σπύρον Κοκκίνην εις το εν τη Δημοσία Βιβλιοθήκη γραφείον του και απομονώσας αυτόν, ήρχησε να τον απειλή δια ξυλοδαρμού, ύβρεων ακατονομάστων. Επί ώραν πολλήν, ο γνωστός ποιητής και εκδότης του «Δεσμού» υφίστατο εκβιασμούς, λοιδωρίας, επιθέσεις.

Εν συνεχεία επεσκέφθη τον Διευθυντήν μας, λογοτέχνην Δημήτριον Δεμερτζήν, προσφάτως τιμηθέντα δια βραβείου εις Πανελλήνιον διαγωνισμόν πεζογραφίας, επιχειρήσας να πράξη τα ίδια.

Σκοποί των κατ’ αυτόν τον τρόπον επισκέψεων ήσαν οι:

1. Να ερωτάται δια πάν δημοσιευόμενον άρθρον σχέσιν έχον με τα Δημοτικά πράγματα, ασκών κατ’ αυτόν τον τρόπον προληπτικήν λογοκρισίαν.

---

[1] Εκλογές έγιναν στις 8/11/1963, και τις κέρδισε ο Γεώργιος Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου, με 42%, δεύτερη την ΕΡΕ του Καραμανλή με 39% και τρίτη την ΕΔΑ με 14%. Καθώς ο Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση με την ανοχή των ψήφων των βουλευτών της ΕΔΑ, αν΄λαβε ο ίδιος και το Υπουργείο Παιδείας. Αυτός, λοιπόν, είναι ο «Υπουργός Παιδείας», στον οποίο απευθύνεται με αυτόν τον τόνο η «Επιθεώρηση Τέχνης» (βλ. και στην διπλανή στήλη το αντίστοιχο κομμάτι για τον Σπύρο Κοκκίνη). Και με τα θάρρητα της Αριστερής διανόησης, καθώς η ΕΔΑ στήριζε, την εποχή εκείνη, την κυβέρνηση. Τόσο οι εκφοβισμοί του Σκούρα, όσο και η εκπαραθύρωση του Κοκκίνη από την βιβλιοθήκη, έγιναν προεκλογικά, επί υπουργίας του Καραμανλικού Γρηγορίου Κασιμάτη.  

-----------------------------------------

2. Εάν δεν σμβή αυτό, η άμεσος διακοπή της εκδόσεως της εφημερίδας μας.

Η απάντησις του εδόθη από της πρώτης στιγμής και ελπίζομεν ότι θ’ αποτελέση μάθημα δι’ αυτόν, ότι υπάρχουν άνδρες μη υποκύπτοντες εις ουδένα εκβιασμόν, διότι άλλας έχουν περί της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας αντιλήψεις.

Δια την πράξην του αυτήν συνοδευόμενοι παρά του Νομικού μας συμβούλου, διεμαρτυρήθημεν πάραυτα εις την Εισαγγελικήν Αρχήν …».

Φαίνεται όμως ότι το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Για την περίπτωση του ποιητή Σπύρου Κοκκίνη είχε και συνέχεια. Αυτό μας καταγγέλλει με επιστολή του, που δημοσιεύουμε σε άλλη στήλη, ο κ. Ιωακείμ Πλαιολόγος.

Η «Επιθεώρηση Τέχνης» δεν μπορεί παρά να διαμαρτυρηθεί εντονότατα. Με κάτι τέτοιες ενέργειες γίνεται αβίωτη η ζωή της Επαρχίας. Κι’ ύστερα κλαίμε υποκριτικά για τον πνευματικό της μαρασμό.

Ας επέμβει λοιπόν ο υπουργός της Παιδείας. 

Επιθεώρηση Τέχνης, το τεύχος με τα δύο κείμενα που δημοσιεύουμε σ’ αυτό το φύλλο. Στο επάνω μέρος, χειρόγραφη σημείωση του Δημήτρη Δεμερτζή, με την σελίδα της δημοσίευσης του κειμένου που τον αφορά. Η Επιθεώρηση Τέχνης θεωρούμενη – ορθά – περιοδικό της Αριστεράς, μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια, κυκλοφόρησε από τον Δεκέμβριο του 1954 ως τον Φεβρουάριο του 1967. Το τελευταίο της τεύχος (αρ. 147) καταστράφηκε από την Ασφάλεια, με την επιβολή της δικτατορίας, στο τυπογραφείο, και δεν κυκλοφόρησε ποτέ. 

******************************

Κάποια πραγματολογικά. Ο Σπύρος Κοκκίνης εκδίδει τον «Δεσμό» ήδη από το 1961. Φαίνεται ότι, το Φθινόπωρο του 1963, εκφοβίζεται ως φιλολογικός συνεργάτης της «Προοδευτικής Εύβοιας». Ο «Δεσμός» ήταν φιλολογικό περιοδικό, η «Προοδευτική Εύβοια» ήταν εξαρχής πολιτική εφημερίδα. Ο Δημήτριος Σκούρας εξελέγη δύο φορές δήμαρχος Χαλκιδέων. Πρώτη φορά το 1959, δεύτερη το 1964. Νομικός σύμβουλος της «Προοδευτικής Εύβοιας» ήταν, οπωσδήποτε, ο Στρατής Παπαστρατής. Δικηγόρος, στενός φίλος οικογενειακός, ερχόταν σπίτι και παίζαμε σκάκι. Αντίπαλος του Σκούρα στις δημοτικές εκλογές του 1964. Ο Δημήτρης Δεμερτζής, την εποχή εκείνη δοκίμαζε την πέννα του και στα φιλολογικά είδη, μεταξύ των οποίων το αντιστασιακό διήγημα «Το μεγάλο πρωινό του Φώτη Ζαγόρη» είχε πάρει Β΄ βραβείο στον διαγωνισμό Αντιστασιακού Διηγήματος της Επιθεώρησης Τέχνης, και είχε δημοσιευτεί στο τεύχος 99 της Επιθεώρησης Τέχνης (Μαρτίου 1963) σελ. 139-148.

Ο Γιώργος Βουτσής στην " Προοδευτική Εύβοια " - Χαλκίδα

 

Θεωρώ τιμή μου την δημοσίευση δημιουργιών μου
σε μια τόσο ποιοτική εφημερίδα.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Γιώργος Βουτσής, μέσα από τις σελίδες της "Προοδευτικής Εύβοιας"

.  .  .

Γιώργος Μ. Βουτσής : "Ο Γιάννης... ο Μαριός" Διήγημα - "Νέα Προοδευτική Εύβοια" - 21 01 2022

Πρόσωπα της Χαλκίδας που έφυγαν...

Γιώργος Μ. Βουτσής: " Η άφιξη του τραίνου-Χαλκίδα Μεσοπόλεμος " - Νέα Προοδευτική Εύβοια 31 12 2021

  Ο Κωστής Δεμερτζής, με την αρίστη γραφή του,
"είδε" με τα δικά του μάτια τον τελευταίο μου πίνακα. 
Έναν πίνακα αφιερωμένο στην αγαπημένη μου γενέθλια πόλη την Χαλκίδα.

Δημήτρης Δεμερτζής (1926-2020): Σίμων Φραγγής ο μάρτυρας - Νέα Προοδευτική Εύβοια 10 01 2020

 

Δημήτρης Δεμερτζής (1926-2020): " Ζηλεύουμε τις πόλεις τιμής των ευεργετών τους (Ν. Προοδευτική Εύβοια 19 02 2018

Ο Δημήτρης γράφοντας, χιλιοειπωμένα, 

με... παράπονο.

 

Δημήτρης Δεμερτζής (1926-2020): Μια Άλλη 28η Οκτωβρίου και οι Ήρωές της.

 Ο Δημήτρης Δεμερτζής για την 28η Οκτωβρίου

με την σημείωση ότι:

"Είναι ένα από τα δυσκολότερα γραφτά μου το σημερινό!"

Εφημερίδα "Νέα Προοδευτική Εύβοια"

της 19ης Οκτώβρη 2018

........................

Ο Δημήτρης Δεμερτζής στις 15 05 2019, 

σε ηλικία 93 χρονών, καταθέτει (μόνος) 

στεφάνι στο μνημείο των 110 εκτελεσθέντων

αναπήρων του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου,

από τα Ες Ες, σε συνεργασία με την δωσίλογη κυβέρνηση 

Ιωάννου Ράλλη(7 Απριλίου του 1943 μέχρι τις 12 Οκτωβρίου του 1944), τα τάγματα ασφαλείας και την "Χ" 

σελίδα 1

σελίδα 2

σελίδα 3

σελίδα 4

συνέχεια 4-1

       συνέχεια 4-2        

        

συνέχεια 4-3 

συνέχεια 4-4 

Φωτογραφίες Χαλκίδας με σχολιασμό του Δ. Δεμερτζή - Άλμπουμ Νο Ι - pdf

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΜΕΡΤΖΗ (1925-04/06/2020)

Στο παρόν ιστολόγιο και στη σελίδα "Ευβοϊκή Βιβλιοθήκη" 

υπάρχει πληθώρα παρομοίων pdf με αναφορά στον αείμνηστο

Δημήτρη (εκδόσεις, βιβλία, φωτογραφίες). Ο λόγος του

έσπαζε κόκκαλα και μας λείπει, μας λείπει τόσο πολύ!

Γιώργος Βουτσής

..................................................

Για να σχολιάσεις, πρέπει να γνωρίζεις.

Εκτός από το χώρο είναι και τα πρόσωπα,

αλλά και τα γεγονότα.

Γνώστης άριστος και των τριών αυτών παραγόντων

και επιπρόσθετα Χαλκιδολάτρης, 

ο δημοσιογράφος Δημήτρης Δεμερτζής.

Είναι απόλαυση να διαβάζεις τα σχόλια του

με αντικείμενο φωτογραφίες της Χαλκίδας!

Ας τον ακολουθήσουμε στο ταξίδι του,

χωρίς χρονολογική σειρά,

έτσι αυθαίρετα, με τη μαγεία

του απρόοπτου.


Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο...

Φωτογραφίες Χαλκίδας με σχολιασμό του Δ. Δεμερτζή-Αλμπουμ Νο Ι